filtr do infuzji
Filtr do infuzji to specjalistyczne urządzenie medyczne stosowane podczas podawania płynów dożylnych, mające na celu zatrzymanie cząstek stałych, zanieczyszczeń, powietrza, mikroorganizmów oraz endotoksyn przed ich wprowadzeniem do krwiobiegu pacjenta.
Filtry do infuzji występują w różnych rozmiarach porów, najczęściej 0,2 μm (dla filtracji bakterii i grzybów), 1,2 μm (dla usuwania większych cząstek i agregatów leków) oraz 5 μm (dla podstawowej filtracji cząstek). Stosowane są w zależności od rodzaju podawanego płynu, jego składu oraz stanu klinicznego pacjenta.
Zastosowanie filtrów jest szczególnie istotne podczas długotrwałych terapii dożylnych, podawania żywienia pozajelitowego, leków cytotoksycznych, antybiotyków oraz u pacjentów z obniżoną odpornością. Prawidłowe użycie filtrów do infuzji zmniejsza ryzyko wystąpienia reakcji zapalnych, zatorów płucnych oraz zakażeń związanych z terapią dożylną.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Paclitaxel Kabi 6 mg/ml
Paclitaxel Kabi to koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji zawierający paklitaksel w stężeniu 6 mg/ml, dostępny w fiolkach o pojemnościach od 5 ml (30 mg paklitakselu) do 100 ml (600 mg paklitakselu). Preparat zawiera substancje pomocnicze, w tym etanol bezwodny (393 mg/ml, 49,7% v/v) oraz makrogologlicerolu rycynooleinian (530 mg/ml), które mogą wpływać na kompatybilność z materiałami PCW, powodując wypłukiwanie DEHP. Koncentrat wymaga rozcieńczenia w 5% roztworze glukozy, 0,9% roztworze chlorku sodu, roztworze Ringera z 5% glukozą lub mieszance 5% glukozy z 0,9% chlorkiem sodu do docelowego stężenia paklitakselu 0,3–1,2 mg/ml. Podawanie odbywa się przez zestaw infuzyjny z filtrem o porach ≤0,22 μm. Roztwór po przygotowaniu może wykazywać mętność, co nie wpływa na jakość leku. Preparat nie powinien być mieszany z innymi lekami poza wymienionymi roztworami do rozcieńczania.
5% roztwór glukozy, 9% roztwór chlorku sodu, etanol bezwodny, filtr do infuzji, guma chlorobutylowa, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, kwas cytrynowy bezwodny, lek cytotoksyczny, makrogologlicerolu rycynooleinian, niezgodność farmaceutyczna, objawy oddechowe, objawy skórne, paklitaksel, polichlorek winylu, roztwór do infuzji, roztwór Ringera, stabilność chemiczna i fizyczna, warunki aseptyczne, właściwości cytotoksyczne - Leksykon leków
Skład i postać leku – Human Hemin Orphan Europe 25 mg/ml
Human Hemin Orphan Europe to koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji zawierający ludzką heminę w stężeniu 25 mg/ml, gdzie każda 10 ml ampułka dostarcza 250 mg substancji czynnej. Po rozcieńczeniu jednej ampułki w 100 ml 0,9% roztworu NaCl uzyskuje się roztwór o stężeniu 2273 µg/ml heminy. Preparat zawiera również etanol 96% (1 g/10 ml), argininę, glikol propylenowy oraz wodę do wstrzykiwań jako substancje pomocnicze. Ze względu na właściwości heminy, rozcieńczenie musi być wykonane bezpośrednio przed podaniem, w szklanej butelce, z użyciem 100 ml 0,9% NaCl, a do pojedynczej infuzji nie należy stosować więcej niż jednej ampułki na dobę. Ze względu na ciemną barwę roztworu, zaleca się stosowanie filtra podczas infuzji, aby zapobiec podaniu cząstek stałych.
ampułka, arginina, etanol, filtr do infuzji, glikol propylenowy, hemina ludzka, infuzja, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności leku, przechowywanie w lodówce, rozcieńczenie preparatu, rozpuszczalnik, roztwór chlorku sodu, substancja pomocnicza, szkło typu I, utylizacja produktu leczniczego, woda do wstrzykiwań, współrozpuszczalnik - Leksykon substancji czynnych
Prolina – Dawkowanie i sposób podawania
Prolina, jako składnik mieszanin aminokwasów stosowanych w żywieniu pozajelitowym i dializoterapii, wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od stanu klinicznego pacjenta, masy ciała oraz rodzaju preparatu. U dorosłych przeciętne zapotrzebowanie wynosi 0,16-0,35 g azotu/kg mc./dobę (1-2 g aminokwasów/kg mc./dobę), z możliwością zwiększenia do 0,4 g azotu/kg mc./dobę (2,5 g aminokwasów/kg mc./dobę) w stanach krytycznych. Dawkowanie poszczególnych preparatów, takich jak Aminomel Nephro, Aminomix 1 Novum czy Aminoplasmal, różni się zawartością proliny (od 1,66 g do 7,35 g/1000 ml) oraz maksymalną dawką dobową i szybkością infuzji (zwykle do 0,1 g aminokwasów/kg mc./godz.). U pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby oraz poddawanych hemodializie lub hemofiltracji, dawkowanie musi być odpowiednio modyfikowane, uwzględniając zwiększone zapotrzebowanie na białko i tolerancję metaboliczną. W dializoterapii stosuje się dawki rzędu 0,5-0,8 g aminokwasów/kg mc./dializę, z maksymalną szybkością infuzji do 0,2 g aminokwasów/kg mc./godz.
aminokwasy, Aminomel Nephro, Aminomix 1 Novum, Aminoplasmal, chorobliwa otyłość, dializa, dializoterapia, elektrolity, filtr do infuzji, hemodializa, hemofiltracja, hipoglikemia, idealna masa ciała, Lipoflex, mieszanina aminokwasów, Nutrineal, osmolarność roztworu, podanie dootrzewnowe, prolina, roztwór aminokwasów, stan kliniczny, stan krytyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, żyła centralna, żyła główna, żyła obwodowa, żywienie pozajelitowe