hipoplazja lewej komory
Hipoplazja lewej komory, znana również jako zespół niedorozwoju lewego serca (HLHS – Hypoplastic Left Heart Syndrome), jest wrodzoną wadą serca charakteryzującą się niedorozwojem struktur lewej części serca, w tym lewej komory, zastawki aortalnej, zastawki mitralnej oraz aorty wstępującej.
W przypadku tej wady lewa komora jest zbyt mała, by pełnić funkcję pompy zapewniającej przepływ krwi do organizmu. W konsekwencji prawa komora przejmuje funkcję pompowania krwi zarówno do krążenia płucnego, jak i systemowego, co prowadzi do niewydolności serca. Bez interwencji medycznej wada ta jest śmiertelna w okresie noworodkowym.
Leczenie hipoplazji lewej komory obejmuje wieloetapowe postępowanie chirurgiczne (operacja Norwooda, Glenn, Fontan) mające na celu utworzenie krążenia typu Fontana, w którym krew żylna przepływa bezpośrednio do płuc, a prawa komora pełni funkcję systemowej. Alternatywą jest przeszczep serca. Współczesne metody leczenia pozwalają na przeżycie około 70-80% pacjentów do wieku dorosłego, choć nadal wiąże się to z ryzykiem powikłań i koniecznością stałej opieki kardiologicznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zwężenie cieśni aorty – Etiologia i przyczyny
Zwężenie cieśni aorty (CoA) jest wrodzoną wadą serca, stanowiącą 5-8% wszystkich wrodzonych wad, charakteryzującą się zwężeniem aorty najczęściej tuż za lewą tętnicą podobojczykową. Etiologia CoA obejmuje dwie główne hipotezy: nieprawidłowe zamknięcie przewodu tętniczego (ductus arteriosus) prowadzące do wrastania tkanki przewodu w aortę oraz zaburzenia hemodynamiczne w życiu płodowym skutkujące niedorozwojem cieśni aorty. Czynniki genetyczne, takie jak zespół Turnera (15-20% przypadków), mutacje wpływające na szlak Notch oraz rodzinne występowanie wad lewego serca, odgrywają istotną rolę w patogenezie. Warto podkreślić, że CoA może mieć charakter systemowej choroby naczyniowej, co potwierdzają utrzymujące się po korekcji anatomicznej nadciśnienie tętnicze, dysfunkcja śródbłonka oraz predyspozycja do zmian miażdżycowych i tętniaków.
choroba Takayasu, cukrzyca ciążowa, dwupłatkowa zastawka aortalna, dysfunkcja śródbłonka, hipoplazja lewej komory, koarktacja aorty, miażdżyca, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, prostaglandyna E1, przerost lewej komory, przetrwały przewód tętniczy, przewód tętniczy, szlak Notch, tętniak, tętniak wewnątrzczaszkowy, ubytek przegrody międzykomorowej, wrodzona wada serca, zaburzenie hemodynamiczne, zespół Shone’a, zespół Turnera, zwężenie cieśni aorty, zwężenie przedprzewodowe, zwężenie zaprzewodowe, zwężenie zastawki aortalnej, zwężenie zastawki mitralnej, życie płodowe - Leksykon chorób i schorzeń
Całkowite anomalousne powrotne żyły płucne – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Całkowite anomalousne powrotne żyły płucne (TAPVR) to rzadka, krytyczna wada wrodzona serca, stanowiąca 1-2% wszystkich wrodzonych wad serca u dzieci. Charakteryzuje się nieprawidłowym połączeniem wszystkich czterech żył płucnych z prawym przedsionkiem lub żyłami systemowymi, co prowadzi do mieszania krwi utlenowanej z odtlenowaną i skutkuje niedotlenieniem. Wyróżnia się cztery typy TAPVR: nadsercowy, sercowy, podsercowy i mieszany, z różnym miejscem przyłączenia żył płucnych. Obecność obstrukcji odpływu żylnego z płuc determinuje ciężkość objawów i pilność interwencji chirurgicznej. Diagnostyka opiera się głównie na echokardiografii, RTG klatki piersiowej, EKG, tomografii komputerowej z angiografią oraz cewnikowaniu serca. W okresie prenatalnym rozpoznanie jest trudne, dlatego większość przypadków diagnozuje się po urodzeniu na podstawie objawów takich jak sinica, tachypnoe, niewydolność serca i hepatomegalia.
antybiotyk, cewnikowanie serca, diuretyk, duszność, echokardiografia, ECMO, elektrokardiografia, hepatomegalia, hipoplazja lewej komory, infekcyjne zapalenie wsierdzia, krążenie pozaustrojowe, lek inotropowy, lewy przedsionek, nadciśnienie płucne, niedotlenienie organizmu, niewydolność serca, niski rzut serca, prawy przedsionek, prostaglandyna E1, przegroda międzyprzedsionkowa, przełom nadciśnienia płucnego, rtg klatki piersiowej, sinica, tachypnoe, tomografia komputerowa, typ mieszany TAPVR, typ nadsercowy TAPVR, typ podsercowy TAPVR, typ sercowy TAPVR, ubytek w przegrodzie międzyprzedsionkowej, wrodzona wada serca, zaburzenia rytmu serca, zwężenie żył płucnych - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół hipoplastycznego lewego serca – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Zespół hipoplastycznego lewego serca (HLHS) charakteryzuje się niedorozwojem lewej strony serca, obejmującym lewy przedsionek, zastawkę mitralną, lewą komorę, zastawkę aortalną oraz łuk aorty. Przed latami 80. XX wieku śmiertelność niemowląt z HLHS wynosiła około 95% w pierwszym miesiącu życia. W ostatnich dwóch dekadach wprowadzono wieloetapowe leczenie paliatywne (procedura Norwooda), przeszczepy serca oraz opiekę paliatywną, co znacząco poprawiło rokowanie. W badaniach populacyjnych z Anglii i Walii wskaźniki przeżywalności dla HLHS wynosiły odpowiednio: 84,4% w 1 tygodniu, 76,2% w 1 miesiącu, 63,5% w 1 roku, 58,6% w 5 lat, 54,6% w 10 lat oraz 32,6% w 15 lat. Dla hipoplazji lewej komory z dodatkowymi wadami serca przeżywalność była nieco wyższa, np. 90,9% w 1 tygodniu i 40,3% w 15 lat. Czynniki pogarszające rokowanie to niska masa urodzeniowa (p=0,005), wcześniactwo (p=0,007), płeć żeńska (p=0,01), obecność pozasercowych wad wrodzonych oraz ciężka obstrukcja powrotu żylnego płucnego.
diagnostyka prenatalna, dysfagia, fizjologia pojedynczej komory, funkcja prawej komory, hipoplazja lewej komory, intensywna terapia, lewa komora, łuk aorty, niedorozwój lewej strony serca, opieka paliatywna, przeszczep serca, uczenie maszynowe, układ krążenia, układ sercowo-naczyniowy, wada pozasercowa, wcześniactwo, wrodzona wada serca, wskaźnik przeżywalności, wydolność wysiłkowa, zastawka aortalna, zastawka mitralna, zespół hipoplastycznego lewego serca - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół hipoplastycznego lewego serca – Epidemiologia
Zespół hipoplastycznego lewego serca (HLHS) to rzadka, ale krytyczna wada wrodzona serca, stanowiąca 2-3% wszystkich wrodzonych wad serca i 6-9% krytycznych wad wymagających interwencji w okresie noworodkowym. Częstość występowania HLHS wynosi od 0,16 do 0,36 na 1000 żywych urodzeń, z przewagą płci męskiej (stosunek 1,5:1). Epidemiologia wskazuje na spadek częstości występowania HLHS u żywo urodzonych dzieci (np. z 15,4 do 8,4 na 100 000 urodzeń w Szwecji), co wiąże się ze wzrostem wykrywalności prenatalnej (z 27% do 63%) i zwiększoną liczbą terminacji ciąży (z 19% do 56%). HLHS odpowiada za znaczną śmiertelność noworodkową: 23% zgonów sercowych w pierwszym tygodniu życia i 25-40% wszystkich zgonów noworodkowych z powodu wad serca, jeśli pozostanie nieleczone. Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmująca czynniki genetyczne (mutacje w genach NOTCH1, HAND1, zespoły genetyczne jak Turner, trisomie 13 i 18) oraz środowiskowe, choć te ostatnie nie zostały jednoznacznie zidentyfikowane. HLHS może występować jako wada izolowana (40%) lub w połączeniu z innymi anomaliami sercowo-naczyniowymi i pozasercowymi.
chorobowość, delecja, diagnostyka prenatalna, hipoplazja lewej komory, leczenie chirurgiczne, lek przeciwdrobnoustrojowy, lek wazoaktywny, mutacja genu, nieprawidłowość chromosomowa, niewydolność serca, niska masa urodzeniowa, operacja Norwooda, opóźnienie rozwojowe, poród przedwczesny, problem neurorozwojowy, samoistne poronienie, schorzenie endokrynologiczne, terminacja ciąży, translokacja, trisomia 13, trisomia 18, ultrasonografia płodu, wentylacja mechaniczna, wrodzona wada serca, wskaźnik śmiertelności, zabieg paliatywny, zaburzenie genetyczne, zespół genetyczny, zespół hipoplastycznego lewego serca, zespół Holta-Orama, zespół Noonana, zespół Smitha-Lemliego-Opitza, zespół Turnera, zgon wewnątrzmaciczny, żywe urodzenie