kortykosteroidy donosowe

Kortykosteroidy donosowe (KSN) to grupa leków stosowanych miejscowo w jamie nosowej, które działają przeciwzapalnie, przeciwalergicznie i zmniejszają obrzęk błony śluzowej nosa. Zaliczamy do nich m.in. budezonid, flutykazon, mometazon, triamcynolon oraz cyklezonid.

Głównym mechanizmem działania kortykosteroidów donosowych jest hamowanie procesu zapalnego poprzez blokowanie syntezy cytokin prozapalnych, redukcję liczby komórek zapalnych oraz zmniejszenie przepuszczalności naczyń. Leki te charakteryzują się wysoką skutecznością w leczeniu alergicznego nieżytu nosa, zarówno sezonowego jak i całorocznego, niealergicznego nieżytu nosa oraz polipów nosa.

Kortykosteroidy donosowe cechują się korzystnym profilem bezpieczeństwa przy długotrwałym stosowaniu, zwłaszcza preparaty nowszej generacji (mometazon, flutykazon), które mają minimalną biodostępność ogólnoustrojową. Najczęstsze działania niepożądane obejmują miejscowe podrażnienie błony śluzowej nosa, krwawienia z nosa oraz uczucie suchości. Przy długotrwałym stosowaniu należy monitorować pacjentów pod kątem potencjalnego wpływu na wzrost u dzieci oraz występowania zaćmy i jaskry.

W praktyce klinicznej kortykosteroidy donosowe są lekami pierwszego wyboru w przewlekłym alergicznym nieżycie nosa, a ich pełen efekt terapeutyczny rozwija się zwykle po kilku dniach regularnego stosowania. Nowoczesne preparaty stosuje się zazwyczaj raz dziennie, co zwiększa compliance pacjentów. Warto pamiętać o właściwej technice aplikacji leku, która ma istotny wpływ na skuteczność terapii.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Przedawkowanie – Pronasal Control 50 mcg/dawkę

Przedawkowanie mometazonu furoinianu w preparacie Pronasal Control (50 μg/dawkę, aerozol do nosa) jest rzadkim, ale klinicznie istotnym problemem, głównie ze względu na ryzyko supresji osi podwzgórze-przysadka-nadnercza (HPA). Mometazon furoinian, jako silny syntetyczny kortykosteroid o niskiej biodostępności systemowej (<1%), rzadko wywołuje poważne skutki ogólnoustrojowe nawet przy znacznym przekroczeniu dawki. Główne objawy przedawkowania obejmują potencjalną supresję osi HPA, co może prowadzić do zmniejszenia endogennej produkcji kortykosteroidów i ryzyka niewydolności nadnerczy w sytuacjach stresowych. Miejscowe działania niepożądane, takie jak podrażnienie błony śluzowej nosa, mogą być nasilone przez składniki pomocnicze, np. chlorek benzalkoniowy (20 μg/dawkę).
aerozol do nosa, biodostępność ogólnoustrojowa, biodostępność systemowa, chlorek benzalkoniowy, efekt mineralokortykosteroidowy, hipokaliemia, kortykosteroid syntetyczny, kortykosteroidy donosowe, metabolizm kortykosteroidów, mometazonu furoinian, nadmiar kortykosteroidów, niewydolność nadnerczy, objawy cushingoidalne, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, podrażnienie błony śluzowej nosa, retencja sodu, rozstępy skórne, supresja osi HPA, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Działania niepożądane – Mometazon Doppelherz 50 µg/dawkę

Mometazon Doppelherz w dawce 50 µg/dawkę w formie aerozolu do nosa zawiera mometazonu furoinian jednowodny i jest stosowany w leczeniu alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa oraz polipów nosa. Najczęstszym działaniem niepożądanym jest krwawienie z nosa, występujące bardzo często (≥1/10), zwykle o niewielkim nasileniu i samoistnie ustępujące. Częstość tego objawu (5%) jest niższa niż w przypadku innych donosowych kortykosteroidów, gdzie sięga do 15%. Inne działania niepożądane o częstości ≥1% to zapalenie gardła i zakażenia górnych dróg oddechowych (często, ≥1/100 do <1/10). Długotrwałe stosowanie, zwłaszcza w dużych dawkach, może prowadzić do ogólnoustrojowych działań niepożądanych, w tym powikłań okulistycznych takich jak jaskra, podwyższone ciśnienie wewnątrzgałkowe, zaćma oraz nieostre widzenie, których częstość nie jest dokładnie określona.
Reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli i duszność, stanowią poważne powikłania wymagające natychmiastowego przerwania terapii. Miejscowe podrażnienia nosa i gardła, uczucie pieczenia, owrzodzenia oraz perforacja przegrody nosowej występują z nieznaną częstością. Zaburzenia smaku i węchu również zostały zgłoszone, jednak ich częstość nie jest precyzyjnie określona. Zaleca się monitorowanie i zgłaszanie wszelkich działań niepożądanych do odpowiednich organów nadzoru farmakologicznego, co jest kluczowe dla oceny stosunku korzyści do ryzyka terapii mometazonem donosowym.
aerozol do nosa, alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, ból głowy, ciśnienie wewnątrzgałkowe, duszność, działania ogólnoustrojowe, jaskra, kortykosteroidy donosowe, krwawienie z nosa, mometazonu furoinian, nadwrażliwość, nieostre widzenie, obrzęk naczynioruchowy, owrzodzenie nosa, perforacja przegrody nosowej, podrażnienie gardła, podrażnienie nosa, polipy nosa, profil bezpieczeństwa, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, zaburzenia immunologiczne, zaburzenia oddechowe, zaburzenia oka, zaburzenia smaku i węchu, zaćma, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie gardła
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Zodgane 50 mcg/dawkę

Mometazonu furoinian w aerozolu do nosa (Zodgane, 50 µg/dawkę) jest kortykosteroidem donosowym, którego stosowanie w ciąży i laktacji wymaga szczególnej ostrożności. Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania u kobiet ciężarnych są bardzo ograniczone, a badania przedkliniczne na zwierzętach wykazały potencjalne działanie teratogenne i negatywny wpływ na reprodukcję. W związku z tym lek należy stosować w ciąży wyłącznie wtedy, gdy korzyści terapeutyczne dla matki przewyższają ryzyko dla płodu i noworodka. Konieczne jest indywidualne rozważenie stosunku korzyści do ryzyka oraz dokładna dokumentacja decyzji lekarskiej. Noworodki matek stosujących kortykosteroidy donosowe w ciąży powinny być monitorowane pod kątem niedoczynności kory nadnerczy.
badania przedkliniczne, ciąża, ekspozycja na kortykosteroidy, karmienie piersią, kortykosteroidy donosowe, laktacja, mometazonu furoinian, niedoczynność kory nadnerczy, płodność, profil bezpieczeństwa, wiek rozrodczy, zaburzenia reprodukcji, życie płodowe
Leksykon chorób i schorzeń
Katar – Diagnostyka i diagnoza

Katar (catarrh) jest objawem charakteryzującym się nadmiernym gromadzeniem śluzu w drogach oddechowych, najczęściej w tylnej części nosa, gardle lub zatokach przynosowych. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie i badaniu fizykalnym, ze zwróceniem uwagi na objawy takie jak przewlekła niedrożność nosa, uczucie ciała obcego w gardle, spływanie wydzieliny po tylnej ścianie gardła (post-nasal drip) oraz trzeszczenia w uszach. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić infekcje bakteryjne (charakteryzujące się żółto-zieloną wydzieliną i gorączką), alergie (z towarzyszącym świądem, kichaniem i łzawieniem), polipy nosa oraz refluks żołądkowo-przełykowy (GERD). W przypadku przewlekłego kataru trwającego ponad 8 tygodni wskazane jest pogłębienie diagnostyki poprzez endoskopię nosową, badania obrazowe (RTG, tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny) oraz testy alergiczne i mikrobiologiczne. Brak jest specyficznych testów dla kataru, dlatego diagnoza opiera się na ocenie klinicznej i subiektywnych dolegliwościach pacjenta.
alergiczne zapalenie zatok, badanie fizykalne, infekcja bakteryjna, kortykosteroidy donosowe, leki przeciwhistaminowe, pH-metria przełyku, polipy nosa, posiew plwociny, przewlekłe zapalenie zatok przynosowych, refluks żołądkowo-przełykowy, rezonans magnetyczny, rynoskopia, skrzywienie przegrody nosowej, spirometria, spływanie wydzieliny po tylnej ścianie gardła, stan zapalny, swoiste IgE, testy alergiczne, testy skórne, tomografia komputerowa, twardzina układowa, wywiad medyczny, zatoki przynosowe, Zespół Kaszlu Górnych Dróg Oddechowych
Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekłe zapalenie zatok – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Przewlekłe zapalenie zatok (CRS) to stan zapalny jam przynosowych utrzymujący się ≥12 tygodni, charakteryzujący się co najmniej dwoma objawami: bólem/uciskiem twarzy, zaburzeniami węchu, wydzieliną z nosa oraz niedrożnością nosa, potwierdzonymi badaniem endoskopowym lub TK zatok. Schorzenie dotyka 1-5% populacji i znacząco obniża jakość życia, często wykazując oporność na standardowe leczenie. Kompleksowa ocena pielęgniarska obejmuje szczegółowy wywiad, badanie przedmiotowe, ocenę czynników predysponujących (alergie, astma, polipy, palenie tytoniu) oraz wpływu objawów na funkcjonowanie pacjenta. Kluczowe diagnozy pielęgniarskie dotyczą nadmiernej produkcji wydzieliny, bólu zatokowego, ryzyka infekcji, zaburzeń snu oraz edukacji w zakresie samodzielnego zarządzania chorobą. Interwencje pielęgniarskie skupiają się na irygacji nosa roztworem soli fizjologicznej, prawidłowym stosowaniu kortykosteroidów donosowych, kontroli bólu, zapobieganiu infekcjom oraz wsparciu edukacyjnym pacjenta.
anosmia, balonoplastyka zatok, białaczka OUN, ból twarzy, endoskopowa chirurgia zatok, filtr HEPA, fizjoterapia klatki piersiowej, irygacja nosa, kortykosteroidy donosowe, kortykosteroidy doustne, leki biologiczne, leki przeciwalergiczne, nawilżacz powietrza, niedrożność nosa, płukanie nosa, polipy nosa, przewlekłe zapalenie zatok, rynoskopia przednia, tomografia komputerowa zatok, wydzielina z nosa, zaburzenia węchu, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zatoki przynosowe
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Allerduo

Lek Allerduo zawiera 137 µg chlorowodorku azelastyny oraz 50 µg flutykazonu propionianu na dawkę i wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza w kontekście interakcji z rytonawirem, które mogą prowadzić do ogólnoustrojowych działań kortykosteroidów, takich jak zespół Cushinga i zahamowanie czynności nadnerczy. Kortykosteroidy donosowe, mimo mniejszego ryzyka niż doustne, mogą wywoływać poważne działania niepożądane, w tym spowolnienie wzrostu u dzieci, zaćmę, jaskrę oraz zaburzenia psychiczne. U pacjentów z ciężką chorobą wątroby istnieje zwiększone ryzyko ogólnoustrojowej ekspozycji na flutykazon, co wymaga szczególnej kontroli. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki oraz regularne monitorowanie wzrostu u dzieci i młodzieży poddawanych długotrwałej terapii.
centralna chorioretinopatia surowicza, chlorek benzalkoniowy, chlorowodorek azelastyny, ciężka choroba wątroby, działanie ogólnoustrojowe kortykosteroidów, efekt pierwszego przejścia, gruźlica, jaskra, kortykosteroidy donosowe, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwgrzybiczny, nadpobudliwość psychomotoryczna, nieleczone zakażenie, nieostre widzenie, objawy cushingoidalne, obrzęk błony śluzowej nosa, otyłość centralna, podwyższone ciśnienie wewnątrzgałkowe, propionian flutykazonu, rytonawir, twarz księżycowata, zaburzenia czynności wątroby, zaćma, zahamowanie czynności nadnerczy, zapalenie błony śluzowej nosa, zespół Cushinga
Leksykon chorób i schorzeń
Alergia na zwierzęta domowe – Leczenie

Alergia na zwierzęta domowe jest reakcją immunologiczną na białka obecne w naskórku, ślinie lub moczu zwierząt, najczęściej na alergeny Fel d 1 (kot) i Can f 1 (pies). Diagnostyka opiera się na wywiadzie, testach skórnych punktowych (prick testy) oraz oznaczeniu swoistych przeciwciał IgE, z możliwością zastosowania diagnostyki komponentowej dla precyzyjnej identyfikacji uczulenia. Przewlekły stan zapalny błon śluzowych nosa może prowadzić do zatkania zatok i zwiększonego ryzyka infekcji bakteryjnych, a u pacjentów z astmą alergia na zwierzęta komplikuje kontrolę objawów i zwiększa ryzyko zaostrzeń. Kompleksowe leczenie obejmuje unikanie ekspozycji na alergeny, farmakoterapię (antyhistaminiki, donosowe kortykosteroidy, dekongestanty, kromoglikan sodowy, modyfikatory leukotrienów) oraz immunoterapię swoistą (SCIT, SLIT, ILIT), która jest jedyną metodą modyfikującą przebieg choroby i może wyeliminować alergię u około 80% pacjentów po 3-5 latach terapii.
alergiczny nieżyt nosa, alergolog immunolog, astma alergiczna, atak astmy, bronchodilator, dekongestant, diagnostyka komponentowa, filtr HEPA, immunoterapia podjęzykowa, immunoterapia podskórna, immunoterapia swoista, kortykosteroid, kortykosteroidy donosowe, kromoglikan sodowy, lek przeciwhistaminowy, modyfikator leukotrienów, przeciwciała IgE, przeciwciało monoklonalne, reakcja immunologiczna, tezepelumab, zapalenie zatok przynosowych
Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie zatok – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Zapalenie zatok (sinusitis) to zapalenie błony śluzowej zatok przynosowych, które może mieć charakter ostry (<4 tygodni) lub przewlekły (>12 tygodni). Etiologia obejmuje infekcje wirusowe (najczęstsze w ostrym zapaleniu), bakteryjne (Streptococcus pneumoniae, Haemophilus influenzae, Moraxella catarrhalis), grzybicze oraz czynniki alergiczne i anatomiczne. Objawy to m.in. ból i ucisk w okolicy zatok, niedrożność nosa, gęsta, żółto-zielona wydzielina, spływ zanosowy, gorączka do 38,3°C, kaszel, halitoza oraz obniżenie węchu. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, badaniu fizykalnym, endoskopii nosa oraz w wybranych przypadkach na badaniach obrazowych (CT). Wskazaniem do antybiotykoterapii jest utrzymywanie się objawów powyżej 10 dni lub ich nasilenie po początkowej poprawie. Leczenie obejmuje leki przeciwbólowe (paracetamol, ibuprofen), środki obkurczające błonę śluzową (do 3-5 dni), donosowe kortykosteroidy oraz irygacje nosa solą fizjologiczną. W przewlekłych i nawracających przypadkach rozważa się leczenie chirurgiczne (FESS, balonoplastyka).
alergiczny nieżyt nosa, amoksycylina, balonoplastyka zatok, budezonid, efekt z odbicia, endoskopia nosa, endoskopowa operacja zatok, flutykazon, Haemophilus influenzae, halitoza, inhalacja, irygacja nosa, kortykosteroidy donosowe, Moraxella catarrhalis, niedrożność dróg oddechowych, ostre zapalenie zatok, polipy nosowe, przewlekłe zapalenie zatok, reakcja alergiczna, ropień mózgu, skrzywienie przegrody nosowej, spływ zanosowy, stan zapalny, Streptococcus pneumoniae, tomografia komputerowa, zapalenie kości, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok, zatoki przynosowe
Leksykon leków
Działania niepożądane – Azelastine hydrochloride + Fluticasone propionate Teva (137 mcg + 50 mcg)/dawkę donosową

Aerozol do nosa zawierający Azelastine hydrochloride (137 µg) oraz Fluticasone propionate (50 µg) na dawkę donosową może wywoływać szereg działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej obserwuje się zaburzenia smaku, często związane z nieprawidłową techniką aplikacji, a także krwawienia z nosa, uczucie dyskomfortu w jamie nosowej, kichanie i suchość błony śluzowej. Rzadziej występują nadżerki i perforacje przegrody nosowej, które wymagają konsultacji specjalistycznej. Istotne jest także ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych kortykosteroidów donosowych, takich jak opóźnienie wzrostu u dzieci oraz osteoporoza przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek. Bardzo rzadko mogą pojawić się poważne reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy i skurcz oskrzeli, a także powikłania okulistyczne, takie jak jaskra, wzrost ciśnienia wewnątrzgałkowego i zaćma.
azelastyna, ciśnienie wewnątrzgałkowe, dysgeuzia, epistaxis, flutykazon propionian, glikokortykosteroidy, jaskra, kortykosteroidy donosowe, nieostre widzenie, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, osteoporoza, perforacja przegrody nosa, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, zaburzenia oddechowe, zaćma
Leksykon leków
Działania niepożądane – Zodgane 50 mcg/dawkę

Mometazon furoinian w aerozolu do nosa Zodgane (50 µg/dawkę) charakteryzuje się generalnie dobrym profilem bezpieczeństwa, jednak wymaga uważnej obserwacji pod kątem działań niepożądanych miejscowych i ogólnoustrojowych. Najczęstszym działaniem niepożądanym jest krwawienie z nosa, występujące u około 5% pacjentów, zwykle o łagodnym przebiegu i samoistnie ustępujące. Inne często obserwowane objawy miejscowe to uczucie pieczenia, podrażnienie błony śluzowej oraz owrzodzenia nosa (częstość ≥1/100 do <1/10). Rzadkie, ale poważne powikłania obejmują perforację przegrody nosowej oraz zaburzenia smaku i węchu (częstość nieznana). W grupie działań ogólnoustrojowych najczęściej zgłaszany jest ból głowy (często), a także rzadkie reakcje nadwrażliwości, takie jak obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli i duszność. Ponadto, długotrwałe stosowanie może prowadzić do poważnych zaburzeń okulistycznych, w tym jaskry, zaćmy, podwyższonego ciśnienia wewnątrzgałkowego oraz nieostrego widzenia (częstość nieznana).
Ze względu na ryzyko poważnych powikłań, zwłaszcza przy długotrwałej terapii, zaleca się regularną ocenę błony śluzowej nosa oraz okresowe badania okulistyczne u pacjentów z predyspozycjami do chorób oczu. W trakcie leczenia należy monitorować objawy miejscowe i ogólnoustrojowe, a w przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości lub nasilonych krwawień z nosa, rozważyć modyfikację terapii. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych do odpowiednich organów nadzoru farmakologicznego jest kluczowe dla ciągłej oceny stosunku korzyści do ryzyka stosowania mometazonu furoinianu w postaci aerozolu donosowego.
aerozol do nosa, alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, ból głowy, duszność, jaskra, kortykosteroidy donosowe, krwawienie z nosa, mometazon furoinian, nieostre widzenie, obrzęk naczynioruchowy, owrzodzenie nosa, perforacja przegrody nosowej, pieczenie nosa, podrażnienie błony śluzowej nosa, podwyższone ciśnienie wewnątrzgałkowe, polipy nosa, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, uszkodzenie nerwu wzrokowego, zaburzenia narządu wzroku, zaburzenia smaku, zaburzenia układu immunologicznego, zaburzenia węchu, zaćma, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie gardła, zmętnienie soczewki oka
Leksykon chorób i schorzeń
Alergia na pleśń – Objawy

Alergia na pleśń stanowi nadwrażliwą reakcję immunologiczną na zarodniki pleśni, dotykającą 3-10% populacji. Objawy obejmują przede wszystkim górne drogi oddechowe (kichanie, wodnisty lub zatkany nos, przewlekły kaszel, spływanie wydzieliny po tylnej ścianie gardła, świszczący oddech, ból gardła, chrypka), a także zmiany okulistyczne (świąd, pieczenie, łzawienie, zaczerwienienie, obrzęk, fotofobia) oraz skórne (suchość, łuszczenie, wysypka, pokrzywka, świąd). U pacjentów z astmą ekspozycja na pleśń może prowadzić do zaostrzenia objawów astmatycznych, w tym kaszlu, świszczącego oddechu, duszności i uczucia ucisku w klatce piersiowej. Rzadkie, ale poważne powikłania to alergiczne zapalenie oskrzelowo-płucne o etiologii grzybiczej (ABPA), alergiczne zapalenie zatok oraz reakcje anafilaktyczne. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, badaniu fizykalnym, testach skórnych oraz oznaczeniu poziomu IgE specyficznego dla pleśni.
ABPA, alergia na pleśń, alergiczne zapalenie zatok, anafilaksja, czarna pleśń, dekongestanty, duszność, fotofobia, immunoterapia, kortykosteroidy donosowe, leki przeciwgrzybicze, leki przeciwhistaminowe, leki przeciwleukotrienowe, łzawienie oczu, montelukast, mykotoksyny, pokrzywka, przeciwciała IgE, przekrwienie błony śluzowej nosa, przewlekłe zapalenie zatok, przewlekły kaszel, reakcja zapalna, spływanie wydzieliny po tylnej ścianie gardła, świąd skóry, świszczący oddech, ucisk w klatce piersiowej, układ odpornościowy, zaczerwienienie oczu, zaostrzenie astmy, zapalenie płuc z nadwrażliwości, zarodniki pleśni
Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekły kaszel – Zapobieganie i profilaktyka

Przewlekły kaszel, definiowany jako utrzymujący się ponad 8 tygodni u dorosłych i ponad 4 tygodnie u dzieci, wymaga kompleksowego podejścia profilaktycznego i terapeutycznego. Kluczowe jest zaprzestanie palenia tytoniu oraz unikanie ekspozycji na dym tytoniowy z drugiej ręki, co może przynieść poprawę po minimum 4 tygodniach. Szczepienia przeciwko grypie, COVID-19, krztuścowi (DTaP/Tdap) oraz pneumokokom stanowią istotny element zapobiegania infekcjom wywołującym kaszel. Zalecane są także zmiany stylu życia, takie jak modyfikacja diety (unikanie potraw nasilających refluks, spożywanie błonnika i flawonoidów), odpowiednie nawodnienie, higiena (mycie rąk przez co najmniej 20 sekund, kasłanie w chusteczkę lub zgięcie łokcia) oraz unikanie alergenów i czynników drażniących środowiskowo. W przypadku GERD rekomendowane jest unikanie jedzenia na 2-3 godziny przed snem oraz podniesienie wezgłowia łóżka o 15-20 cm.
alergolog, amitryptylina, astma, bierne palenie, eozynofilowe zapalenie oskrzeli, gabapentyna, glikokortykosteroidy donosowe, glikokortykosteroidy wziewne, inhibitory ACE, inhibitory pompy protonowej, kortykosteroidy donosowe, krztusiec, laryngolog, leki przeciwhistaminowe, leki rozszerzające oskrzela, logopeda, nadreaktywność oskrzeli, nawilżacz powietrza, palenie tytoniu, pregabalina, przewlekły kaszel, pulmonolog, refluks żołądkowo-przełykowy, rehabilitacja pulmonologiczna, spirometria, szczepienia ochronne, szczepionka DTaP, terapia desensytyzacji kaszlu, terapia mowy, wziewne kortykosteroidy, zespół kaszlu z górnych dróg oddechowych
Leksykon chorób i schorzeń
Niealergiczny nieżyt nosa – Objawy

Niealergiczny nieżyt nosa (NAR) to przewlekły stan zapalny błony śluzowej nosa, charakteryzujący się objawami podobnymi do alergicznego nieżytu nosa, lecz bez reakcji immunologicznej typu IgE i bez przyczyn infekcyjnych. Występuje u 20-30 milionów pacjentów w USA, stanowiąc około 25% wszystkich nieżytów nosa, z przewagą u kobiet (stosunek 2-3:1) i najczęściej rozpoczynając się po 20. roku życia. Objawy obejmują przewlekłe lub nawracające przekrwienie i obturację nosa, wodnistą rhinorrheę, kichanie, spływanie wydzieliny po tylnej ścianie gardła, kaszel oraz zmniejszenie lub utratę węchu, przy braku świądu nosa, oczu i gardła, co odróżnia NAR od postaci alergicznej. Objawy mogą nasilać się pod wpływem czynników środowiskowych, takich jak zmiany temperatury, wilgotności, ciśnienia atmosferycznego, ekspozycja na dym tytoniowy, zanieczyszczenia, silne zapachy, a także czynniki hormonalne i leki. NAR obejmuje różne podtypy, m.in. idiopatyczny (naczynioruchowy), NARES (z eozynofilią), atroficzny, gustatoryczny, polekowy, hormonalny i zawodowy, zróżnicowane pod względem patofizjologii i obrazu klinicznego.
atroficzny nieżyt nosa, atropina, bezdech senny, dysfunkcja trąbki słuchowej, hormonalny nieżyt nosa, kortykosteroidy donosowe, krwawienie z nosa, naczynioruchowy nieżyt nosa, niealergiczny nieżyt nosa, nieżyt nosa polekowy, nieżyt nosa starczy, obturacja nosa, obturacyjny bezdech senny, polipy nosa, post-nasal drip, rhinorrhea, utrata węchu, wydzielina śluzowo-ropna, zanik błony śluzowej nosa, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie zatok przynosowych, zawodowy nieżyt nosa, zespół NARES