nieżyt nosa starczy

Nieżyt nosa starczy (atrophic rhinitis) jest przewlekłym schorzeniem błony śluzowej nosa charakteryzującym się zanikiem gruczołów błony śluzowej, nabłonka rzęskowego oraz zaburzoną produkcją śluzu. W wyniku tych zmian dochodzi do nadmiernego wysuszenia i tworzenia się strupów w jamach nosowych.

Etiologia nieżytu nosa starczego obejmuje przewlekłe stany zapalne, infekcje bakteryjne (szczególnie Klebsiella ozaenae, Proteus mirabilis), zabiegi chirurgiczne w obrębie nosa (zwłaszcza zbyt rozległa resekcja małżowin nosowych), długotrwałe stosowanie niektórych leków donosowych czy ekspozycję na substancje drażniące. Choroba może też rozwijać się jako powikłanie kiły czy trądu.

Objawy kliniczne obejmują uczucie suchości w nosie, obecność zaschniętej wydzieliny i strupów, nieprzyjemny zapach (ozaena), krwawienia z nosa oraz paradoksalnie uczucie niedrożności pomimo anatomicznego poszerzenia jam nosowych. Pacjenci często zgłaszają osłabienie lub utratę węchu (hiposmia lub anosmia).

Leczenie nieżytu nosa starczego jest trudne i długotrwałe. Obejmuje ono intensywne nawilżanie błony śluzowej (izotoniczne lub hipertoniczne roztwory soli, irygacje), usuwanie strupów, stosowanie maści i olejków, oraz antybiotykoterapię w przypadku infekcji. W wybranych przypadkach stosuje się interwencje chirurgiczne mające na celu zwężenie jam nosowych dla poprawy nawilżania śluzówki.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl