podanie dożylne pantoprazolu

Pantoprazol jest inhibitorem pompy protonowej (IPP), który hamuje wydzielanie kwasu solnego w żołądku poprzez blokowanie enzymu H+/K+-ATP-azy w komórkach okładzinowych. Jest stosowany w leczeniu choroby refluksowej przełyku, choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy, zespołu Zollingera-Ellisona oraz w profilaktyce owrzodzeń wywołanych stosowaniem niesteroidowych leków przeciwzapalnych.

Podanie dożylne pantoprazolu jest zarezerwowane głównie dla pacjentów, u których niemożliwe jest zastosowanie leku drogą doustną. Wskazania obejmują przede wszystkim ciężkie krwawienia z górnego odcinka przewodu pokarmowego oraz stany nagłe wymagające szybkiego zahamowania wydzielania kwasu żołądkowego. Preparat dożylny jest szczególnie przydatny u pacjentów hospitalizowanych na oddziałach intensywnej terapii.

Standardowa dawka pantoprazolu podawanego dożylnie wynosi 40 mg raz na dobę. Lek należy rozpuścić w 10 ml 0,9% roztworu NaCl i podawać powoli przez 2-15 minut. Alternatywnie można go rozcieńczyć w 100 ml 0,9% NaCl lub 5% glukozy i podać w 15-minutowym wlewie. Leczenie dożylne powinno być kontynuowane do momentu, gdy możliwe będzie przejście na terapię doustną.

Do działań niepożądanych związanych z dożylnym podaniem pantoprazolu należą: reakcje w miejscu wkłucia, bóle głowy, zawroty głowy, zaburzenia żołądkowo-jelitowe. Rzadko mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości. Długotrwałe stosowanie IPP, niezależnie od drogi podania, wiąże się z ryzykiem hipomagnezemii, zwiększonego ryzyka złamań kości, zakażeń Clostridium difficile i zapalenia płuc.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl