choroba rozsiana
Choroba rozsiana (zwana również chorobą uogólnioną lub chorobą systemową) to termin medyczny oznaczający schorzenie, które objęło wiele narządów lub układów organizmu jednocześnie. Jest to przeciwieństwo choroby ograniczonej, która dotyczy tylko jednego narządu lub obszaru ciała.
W kontekście onkologicznym termin „choroba rozsiana” (ang. disseminated disease) najczęściej odnosi się do zaawansowanego stadium procesu nowotworowego, w którym komórki rakowe rozprzestrzeniły się z pierwotnego ogniska do odległych narządów, tworząc przerzuty. Taki stan określa się jako nowotwór w stadium rozsiewu lub z przerzutami odległymi.
Choroba rozsiana może także dotyczyć zakażeń ogólnoustrojowych, gdy patogen (bakteria, wirus, grzyb) rozprzestrzenia się przez krew do wielu tkanek i narządów. Przykładami są posocznica (sepsa), gruźlica rozsiana czy rozsiana kandydoza. W chorobach autoimmunologicznych, takich jak toczeń rumieniowaty układowy czy reumatoidalne zapalenie stawów, proces zapalny również ma charakter rozsiany i dotyczy wielu układów.
Diagnostyka choroby rozsianej wymaga kompleksowego podejścia, obejmującego badania laboratoryjne, obrazowe całego ciała (TK, PET-CT, MRI) oraz często biopsje z różnych lokalizacji. Leczenie zależy od przyczyny i zwykle ma charakter ogólnoustrojowy (chemioterapia, immunoterapia, antybiotykoterapia systemowa), gdyż miejscowe metody terapii są niewystarczające.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Pazopanib Pharmascience 400 mg
Pazopanib Pharmascience to lek przeciwnowotworowy dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 200 mg (różowe, kapsułkowate) oraz 400 mg (białe, kapsułkowate), stosowany u dorosłych pacjentów z zaawansowanym rakiem nerkowokomórkowym (RCC) oraz wybranymi podtypami zaawansowanego mięsaka tkanek miękkich (STS). W RCC lek jest wskazany zarówno w terapii pierwszego rzutu u pacjentów bez wcześniejszego leczenia systemowego, jak i w leczeniu drugiej linii u pacjentów po terapii cytokinami (np. interferon alfa, interleukina-2) z progresją choroby. W przypadku STS, pazopanib jest stosowany u pacjentów z progresją choroby po wcześniejszej chemioterapii w chorobie rozsianej lub po progresji w ciągu 12 miesięcy od zakończenia leczenia neoadjuwantowego bądź adjuwantowego.
chemioterapia, choroba rozsiana, cytokiny, działanie przeciwnowotworowe, interferon alfa, interleukina-2, leczenie adjuwantowe, leczenie drugiej linii, leczenie neoadjuwantowe, leczenie pierwszego rzutu, mięsak tkanek miękkich, pazopanib, podtyp histologiczny STS, progresja choroby, rak nerkowokomórkowy, tabletka powlekana, terapia przeciwnowotworowa - Leksykon chorób i schorzeń
Rak z komórek merkla – Epidemiologia
Rak z komórek Merkla (MCC) to rzadki, ale wysoce agresywny nowotwór skóry o różnicowaniu neuroendokrynnym, którego zachorowalność gwałtownie rośnie na całym świecie. Wskaźniki zachorowalności różnią się regionalnie: w UE wynoszą około 0,13/100 000/rok (1995-2002), w USA 0,79/100 000/rok (2011), a w Australii (Queensland) nawet 1,6/100 000/rok (2006-2010), z wyższą częstością u mężczyzn (2,5/100 000) niż u kobiet (0,9/100 000). Mediana wieku w chwili diagnozy to 75-79 lat, a ponad 90% pacjentów to osoby powyżej 50 roku życia o jasnej karnacji. MCC lokalizuje się najczęściej w okolicy głowy i szyi (46% przypadków). Czynniki ryzyka obejmują wiek zaawansowany, ekspozycję na promieniowanie UV, immunosupresję (ryzyko wzrasta 13-40-krotnie w zależności od stanu immunologicznego) oraz zakażenie poliomawirusem komórek Merkla (MCPyV), obecnym w około 80% przypadków.
awelumab, choroba rozsiana, ctDNA, immunohistochemia, immunosupresja, inhibitory punktów kontrolnych, karnacja, klasyfikacja AJCC, nawrót miejscowy, niwolumab, onkoproteina MCPyV, pembrolizumab, PET-CT, promieniowanie słoneczne, przeszczep narządów, przewlekła białaczka limfocytowa, przeżycie całkowite, rak z komórek Merkla, stopień zaawansowania nowotworu, węzły chłonne regionalne, wirus polioma komórek Merkla, zakażenie HIV - Leksykon chorób i schorzeń
Sarcoma kaposiego – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Sarcoma Kaposiego (KS), szczególnie związany z zakażeniem HIV, pozostaje istotnym wyzwaniem onkologicznym, zwłaszcza w Afryce Subsaharyjskiej. Ogólny 5-letni wskaźnik przeżycia względnego wynosi około 74-75%, z wyraźnym zróżnicowaniem w zależności od stadium choroby: zlokalizowana (81%), regionalna (65%) i rozsiana (47%). Mediana całkowitego przeżycia w klasycznej postaci KS wynosi od nieosiągniętej w chorobie zlokalizowanej do 16,3 miesiąca w chorobie przerzutowej. Kluczowe czynniki prognostyczne obejmują stadium choroby (stadium T1 wiąże się z 2,4-5,2-krotnie wyższą śmiertelnością), postać kliniczną, status immunologiczny (liczba komórek CD4+), odpowiedź na leczenie antyretrowirusowe i chemioterapię oraz obecność zajęcia narządów wewnętrznych. W regionach o ograniczonym dostępie do terapii, takich jak Afryka Subsaharyjska, jednoroczne przeżycie wynosi 60-76%, podczas gdy w USA i Europie jest wyższe (80-95%).
biomarker prognostyczny, bleomycyna, chemioterapia, choroba rozsiana, choroba zlokalizowana, endemiczny mięsak Kaposiego, indeks prognostyczny, komórki CD4, mięsak Kaposiego, mięsak Kaposiego związany z AIDS, owrzodzenie skóry, paklitaksel, pegylowana liposomalna doksorubicyna, postać kliniczna, radioterapia, stadium choroby, stadium T1, status immunologiczny, terapia antyretrowirusowa, winkrystyna, wirus HHV-8, wskaźnik przeżycia, zajęcie narządów wewnętrznych, zakażenie HIV - Leksykon chorób i schorzeń
Rak trzonu macicy – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rokowanie w raku trzonu macicy jest silnie uzależnione od stadium zaawansowania choroby, typu histologicznego, stopnia zróżnicowania (gradingu), głębokości nacieczenia mięśniówki oraz obecności przerzutów do węzłów chłonnych i poza macicę. Wczesne stadia (I i II) cechują się 5-letnim przeżyciem na poziomie 70-95%, natomiast zaawansowane (III i IV) mają znacznie gorsze rokowanie, z przeżyciem 10-60%. Szczegółowe dane wg klasyfikacji FIGO wskazują na 5-letnie przeżycie: stadium IA – 88%, IB – 75%, II – 69%, IIIA – 58%, IIIB – 50%, IIIC – 47%, IVA – 17%, IVB – 15%. Ekspresja receptorów progesteronu (HR 0,325; 95% CI 0,133-0,797; p=0,014) oraz typ histologiczny (HR 2,668; 95% CI 1,177-6,047; p=0,019) są niezależnymi czynnikami prognostycznymi. Wiek (HR 1,049; 95% CI 1,006-1,093; p=0,024) oraz otyłość, zwłaszcza w połączeniu z cukrzycą i nadciśnieniem, również wpływają na gorsze rokowanie. Nawrót choroby występuje u 10-15% pacjentek i wiąże się z dramatycznym spadkiem 5-letniego przeżycia specyficznego dla choroby (31%) oraz całkowitego (20%).
choroba regionalna, choroba rozsiana, grading nowotworu, hormonoterapia, klasyfikacja FIGO, przeżycie całkowite, przeżycie specyficzne dla choroby, rak endometrioidalny, rak endometrium, rak surowiczy, rak trzonu macicy, receptor progesteronu, regresja Coxa, stadium zaawansowania, stopień złośliwości guza, stopień zróżnicowania nowotworu, tamoksyfen, typ histologiczny, zajęcie węzłów chłonnych - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Pazopanib Viatris 200 mg
Pazopanib Viatris to lek przeciwnowotworowy dostępny w postaci tabletek powlekanych o dawkach 200 mg i 400 mg, stosowany w leczeniu zaawansowanego raka nerkowokomórkowego (RCC) oraz wybranych podtypów mięsaka tkanek miękkich (STS) u dorosłych pacjentów. W RCC lek jest wskazany zarówno jako terapia pierwszego rzutu u pacjentów bez wcześniejszego leczenia systemowego, jak i jako leczenie kolejnej linii po terapii cytokinami. W przypadku STS, pazopanib jest stosowany u pacjentów z określonymi podtypami histologicznymi, którzy przeszli wcześniejszą chemioterapię lub u których doszło do progresji choroby w ciągu 12 miesięcy od zakończenia leczenia neoadjuwantowego lub adjuwantowego. Skuteczność leku jest ściśle powiązana z typem histologicznym nowotworu, co wymaga precyzyjnej weryfikacji rozpoznania przed rozpoczęciem terapii.
chlorowodorek, choroba rozsiana, działanie niepożądane, leczenie adjuwantowe, leczenie neoadjuwantowe, leczenie pierwszego rzutu, leczenie systemowe, miejscowo zaawansowany nowotwór, mięsak tkanek miękkich, nieoperacyjny nowotwór, pazopanib, podtyp histologiczny mięsaka, progresja choroby, przerzuty odległe, rak nerkowokomórkowy, rozpoznanie histopatologiczne, terapia cytokinami, zaawansowany rak nerkowokomórkowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Pazopanib STADA 400 mg
Pazopanib STADA, zawierający chlorowodorek pazopanibu w dawkach 200 mg i 400 mg w formie tabletek powlekanych, jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z zaawansowanym rakiem nerkowokomórkowym (RCC) oraz zaawansowanymi mięsakami tkanek miękkich (STS). W RCC lek stosuje się jako terapię pierwszego rzutu u pacjentów wcześniej nieleczonych systemowo oraz jako leczenie drugiej linii u pacjentów po terapii cytokinami (interferon alfa, interleukina-2). W przypadku STS, Pazopanib STADA jest zalecany u pacjentów z określonymi podtypami histologicznymi, którzy przeszli wcześniejszą chemioterapię z powodu choroby przerzutowej lub u których doszło do progresji w ciągu 12 miesięcy po leczeniu neoadjuwantowym/adjuwantowym. Skuteczność leku różni się w zależności od podtypu histologicznego, co podkreśla konieczność precyzyjnej diagnostyki histopatologicznej przed wdrożeniem terapii.
chlorowodorek pazopanibu, choroba przerzutowa, choroba rozsiana, cytokiny, diagnostyka histopatologiczna, interferon alfa, interleukina-2, leczenie adjuwantowe, leczenie drugiej linii, leczenie neoadjuwantowe, leczenie pierwszego rzutu, lek przeciwnowotworowy, mięsak tkanek miękkich, onkolog, podtyp histologiczny mięsaka, progresja choroby, rak nerkowokomórkowy, tabletka powlekana, zaawansowany rak nerkowokomórkowy - Leksykon substancji czynnych
Pazopanib – Wskazania do stosowania
Pazopanib, inhibitor kinaz tyrozynowych, jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z zaawansowanym rakiem nerkowokomórkowym (RCC) zarówno w terapii pierwszej linii u osób wcześniej nieleczonych systemowo, jak i u pacjentów po niepowodzeniu terapii cytokinami. Ponadto, lek znajduje zastosowanie w leczeniu określonych podtypów zaawansowanego mięsaka tkanek miękkich (STS) u dorosłych, szczególnie u chorych po wcześniejszej chemioterapii lub z progresją choroby w ciągu 12 miesięcy od leczenia neoadjuwantowego/adjuwantowego. Preparaty zawierające pazopanib dostępne są w formie tabletek powlekanych o dawkach 200 mg i 400 mg, co pozwala na indywidualne dostosowanie terapii. Wszystkie dostępne na rynku preparaty mają identyczny profil terapeutyczny, a wybór konkretnego produktu powinien uwzględniać aspekty ekonomiczne i dostępność.
chemioterapia, choroba rozsiana, cytokina, inhibitor kinazy tyrozynowej, leczenie adjuwantowe, leczenie neoadjuwantowe, lek przeciwnowotworowy, mięsak tkanek miękkich, nowotwór nerki, pazopanib, podtyp histologiczny, progresja choroby, rak nerkowokomórkowy, tabletka powlekana, terapia pierwszej linii, terapia systemowa, zaawansowany rak nerkowokomórkowy - Leksykon chorób i schorzeń
Herpes noworodkowy – Epidemiologia
Herpes noworodkowy (neonatal HSV) to rzadka, ale potencjalnie śmiertelna infekcja dotykająca noworodki w pierwszych 4 tygodniach życia, z globalną częstością około 10 przypadków na 100 000 żywych urodzeń. Występuje w trzech formach klinicznych: zakażenie skóry, oczu i jamy ustnej (32-45%), zakażenie ośrodkowego układu nerwowego (30-35%) oraz zakażenie rozsiane (25-33%), z całkowitą śmiertelnością około 16%, sięgającą 48,7% w postaci rozsianej. Dominującym czynnikiem etiologicznym jest HSV-2 (około 75% przypadków), który wiąże się z cięższym przebiegiem i większą chorobowością neurologiczną niż HSV-1. Główne czynniki ryzyka to pierwotne zakażenie matki w III trymestrze (ryzyko transmisji 30-57%), brak przeciwciał matczynych oraz wcześniactwo (40-50% zakażeń u wcześniaków). Zakażenia nabywane są głównie okołoporodowo (85-90%), a większość matek (60-80%) nie wykazuje objawów zakażenia genitalnego w czasie porodu.
acyklowir, choroba rozsiana, droga transmisji, herpes noworodkowy, HSV-1, HSV-2, leczenie przeciwwirusowe, lek przeciwwirusowy, następstwa neurologiczne, obciążenie chorobą, opieka zdrowotna, pierwotne zakażenie HSV, posocznica, przeciwciała przeciwko HSV, trzeci trymestr ciąży, wcześniactwo, wskaźnik śmiertelności, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie ośrodkowego układu nerwowego, zakażenie rozsiane, zakażenie skóry, zakażenie wewnątrzmaciczne, zapalenie mózgu - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Aciclovir Hikma 250 mg
Aciclovir Hikma jest dostępny w formie proszku do sporządzania roztworu do infuzji w dawkach 250 mg i 500 mg, a dawkowanie wymaga indywidualnego dostosowania do wieku pacjenta, rodzaju zakażenia oraz funkcji nerek. U dorosłych standardowe dawkowanie wynosi 5 mg/kg mc. co 8 godzin dla zakażeń wirusem opryszczki pospolitej (z wyjątkiem opryszczkowego zapalenia mózgu) oraz ospy wietrznej i półpaśca, natomiast u pacjentów z zaburzoną odpornością i w przypadku opryszczkowego zapalenia mózgu dawka wzrasta do 10 mg/kg mc. co 8 godzin. U dzieci dawkowanie jest wyliczane na podstawie pola powierzchni ciała (250 mg/m² lub 500 mg/m² co 8 godzin) lub masy ciała (20 mg/kg mc. co 8 godzin u niemowląt do 3. miesiąca życia). Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów otyłych, osoby w podeszłym wieku oraz pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, gdzie dawkę należy odpowiednio zmniejszyć i dostosować na podstawie klirensu kreatyniny (ml/min lub ml/min/1,73 m² u dzieci). W przypadku klirensu kreatyniny 25-50 ml/min zaleca się podawanie dawki co 12 godzin, przy 10-25 ml/min co 24 godziny, a przy wartości poniżej 10 ml/min dawkę zmniejsza się o połowę i stosuje po dializie.
bezmocz, choroba rozsiana, dializa otrzewnowa, hemodializa, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, nawodnienie organizmu, opryszczkowe zapalenie mózgu, otyłość, pacjent w podeszłym wieku, pole powierzchni ciała, stężenie leku w osoczu, zaburzenie czynności nerek, zaburzona odporność, zakażenie OUN, zakażenie wirusem opryszczki pospolitej, zakażenie wirusem ospy wietrznej, zapalenie mózgu - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy zarodkowe – Epidemiologia
Guzy zarodkowe OUN u dzieci stanowią około 20-25% pierwotnych nowotworów OUN, z rdzeniakiem jako najczęstszym typem (64-73%). Częstość występowania guzów zarodkowych u dzieci w wieku 1-9 lat jest 5-10 razy wyższa niż u dorosłych, ze standaryzowaną częstością około 0,25/100 000 rocznie. Nerwiak zarodkowy i guz Wilmsa wykazują częstość odpowiednio 13,7 i 9,4 na milion, a rdzeniak 1,5-2/100 000, co przekłada się na około 350 nowych przypadków rocznie w USA. Guzy atypowe teratoidno-rabdoidalne (AT/RT) stanowią 17% guzów zarodkowych, a ETMR są wyjątkowo rzadkie (1,35/1 000 000 dzieci 1-4 lat). Występują głównie u niemowląt i małych dzieci, z przewagą płci męskiej w większości typów, wyjątkiem są ETMR i guzy z amplifikacją PLAGL1, częstsze u dziewczynek. Różnice epidemiologiczne obserwuje się także w zależności od rasy, pochodzenia etnicznego i statusu społeczno-ekonomicznego (SES), co sugeruje wpływ czynników środowiskowych na etiologię.
choroba rozsiana, diagnostyka molekularna, diagnoza, ETMR, ganglioneuroblastoma, guz Wilmsa, klasyfikacja WHO, leczenie paliatywne, medulloepithelioma, nawrót choroby, nefroblastoma, nerwiak zarodkowy, obrazowanie dyfuzyjne, opony mózgowo-rdzeniowe, płyn mózgowo-rdzeniowy, podgrupy molekularne, radioterapia, rdzeniak, status społeczno-ekonomiczny, wątrobiak zarodkowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Pazopanib Pharmascience 200 mg
Pazopanib Pharmascience, dostępny w postaci tabletek powlekanych o dawkach 200 mg (różowe) i 400 mg (białe), zawiera chlorowodorek pazopanibu jako substancję czynną. Lek jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z zaawansowanym rakiem nerkowokomórkowym (RCC) oraz zaawansowanym mięsakami tkanek miękkich (STS). W RCC pazopanib stosuje się zarówno jako terapię pierwszego rzutu u pacjentów bez wcześniejszego leczenia systemowego, jak i jako leczenie drugiego rzutu u pacjentów po terapii cytokinami, u których doszło do progresji choroby lub nietolerancji leczenia. W przypadku mięsaków tkanek miękkich, lek jest zalecany u pacjentów z określonymi podtypami histologicznymi, którzy przeszli wcześniejszą chemioterapię lub u których nastąpiła progresja choroby w ciągu 12 miesięcy od zakończenia leczenia neoadjuwantowego lub adjuwantowego. Decyzję o zastosowaniu pazopanibu powinien podejmować onkolog z doświadczeniem, po dokładnej ocenie stopnia zaawansowania choroby, typu histopatologicznego oraz historii leczenia.
badanie obrazowe, chlorowodorek, choroba rozsiana, działanie niepożądane, interferon alfa, interleukina-2, leczenie adjuwantowe, leczenie drugiego rzutu, leczenie drugiej linii, leczenie neoadjuwantowe, leczenie pierwszego rzutu, leczenie pierwszej linii, mięsak tkanek miękkich, pazopanib, podtyp histologiczny, progresja choroby, rak nerkowokomórkowy, terapia cytokinami, terapia systemowa, typ histopatologiczny - Leksykon chorób i schorzeń
Gorączka doliny – Epidemiologia
Gorączka doliny (coccidioidomycosis) jest grzybiczą chorobą endemicznie występującą w suchych i półsuchych rejonach południowo-zachodnich Stanów Zjednoczonych oraz części Ameryki Łacińskiej, wywoływaną przez Coccidioides immitis i Coccidioides posadasii. Rocznie w USA zgłaszanych jest około 10 000-20 000 przypadków, z najwyższą zachorowalnością w Arizonie i Kalifornii, gdzie wskaźniki sięgają nawet 144,1 na 100 000 mieszkańców (Ariz.) i 22,5 na 100 000 (Kalif.). W 2023 roku Kalifornia odnotowała rekordową liczbę 9 280 przypadków, a między kwietniem 2023 a marcem 2024 – 10 593 przypadki, co stanowi wzrost o 40% w porównaniu do poprzedniego roku. Choroba ma sezonowy charakter, z nasileniem przypadków jesienią, szczególnie po wilgotnych zimach, a czynniki ryzyka ciężkiego przebiegu obejmują wiek >60 lat, immunosupresję, cukrzycę, rasę czarną i filipińską, a także ekspozycję zawodową na kurz. Diagnostyka i nadzór są utrudnione przez niedoszacowanie liczby przypadków, gdyż tylko około 3% zakażeń jest zgłaszanych, a wiele pozostaje nierozpoznanych lub błędnie diagnozowanych.
Centrum Kontroli i Zapobiegania Chorobom, choroba podlegająca zgłaszaniu, choroba rozsiana, choroba subkliniczna, ciężki przebieg choroby, Coccidioides immitis, Coccidioides posadasii, cukrzyca, gorączka, gorączka doliny, hospitalizacja, immunosupresja, kokcydioidomikoza, lek immunosupresyjny, obniżona odporność komórkowa, obszar endemiczny, okres poporodowy, pacjent bezobjawowy, pozaszpitalne zapalenie płuc, przeszczep komórek macierzystych, reaktywacja zakażenia, rozprzestrzenianie patogenu, ryzyko zawodowe, śmiertelność, test skórny, transmisja choroby, zachorowalność, zarodnik grzyba, zjadliwość patogenu - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Pazopanib STADA 200 mg
Pazopanib STADA, zawierający chlorowodorek pazopanibu, jest dostępny w formie tabletek powlekanych o dawkach 200 mg (różowe, kapsułkowate) oraz 400 mg (białe, kapsułkowate). Lek jest wskazany do leczenia zaawansowanego raka nerkowokomórkowego (RCC) zarówno jako terapia pierwszego rzutu u pacjentów wcześniej nieleczonych systemowo, jak i jako leczenie drugiej linii u pacjentów po terapii cytokinami (np. interferon alfa, interleukina-2). Ponadto, pazopanib jest stosowany u dorosłych pacjentów z określonymi podtypami histologicznymi zaawansowanego mięsaka tkanek miękkich (STS), którzy przeszli wcześniejszą chemioterapię z powodu choroby rozsianej lub doświadczyli progresji w ciągu 12 miesięcy od zakończenia leczenia neoadjuwantowego/adjuwantowego. Mechanizm działania opiera się na inhibicji kinaz tyrozynowych, co przekłada się na efekt przeciwnowotworowy.
chemioterapia, chlorowodorek pazopanibu, choroba rozsiana, cytokina, działanie przeciwnowotworowe, inhibitor kinazy tyrozynowej, interferon alfa, interleukina-2, leczenie adjuwantowe, leczenie drugiej linii, leczenie neoadjuwantowe, leczenie pierwszego rzutu, mięsak tkanek miękkich, pazopanib, podtyp histologiczny, progresja choroby, rak nerkowokomórkowy, tabletka powlekana - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Pazopanib Accord 400 mg
Pazopanib Accord, dostępny w postaci tabletek powlekanych o dawkach 200 mg i 400 mg, jest wskazany do leczenia zaawansowanego raka nerkowokomórkowego (RCC) oraz wybranych podtypów zaawansowanego mięsaka tkanek miękkich (STS). W RCC lek może być stosowany zarówno jako terapia pierwszego rzutu u pacjentów bez wcześniejszego leczenia systemowego, jak i u pacjentów po niepowodzeniu terapii cytokinami (np. interferon alfa, interleukina-2). W przypadku STS kwalifikacja do leczenia pazopanibem wymaga wcześniejszego leczenia chemioterapią lub progresji choroby w ciągu 12 miesięcy od zakończenia leczenia neoadjuwantowego bądź adjuwantowego. Skuteczność leku jest zróżnicowana w zależności od podtypu histologicznego mięsaka, co powinno być uwzględniane przy podejmowaniu decyzji terapeutycznych.
badanie histopatologiczne, charakterystyka produktu leczniczego, choroba rozsiana, cytokina, działanie niepożądane, interferon alfa, interleukina-2, leczenie adjuwantowe, leczenie neoadjuwantowe, leczenie pierwszego rzutu, mięsak tkanek miękkich, pazopanibu chlorowodorek, podtyp histologiczny, podtyp histologiczny STS, progresja choroby, rak nerkowokomórkowy, tabletka powlekana, zaawansowany rak nerkowokomórkowy - Leksykon chorób i schorzeń
Szczepionka bcg przeciwko gruźlicy – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Szczepionka BCG (Bacillus Calmette-Guérin) pozostaje jedyną zatwierdzoną szczepionką przeciwko gruźlicy, stosowaną od 1921 roku, z ponad 3 miliardami podanych dawek i rocznym podaniem około 115 milionów dawek, głównie dzieciom (około 80% populacji dziecięcej na świecie). Zapewnia ona istotną ochronę przed rozsianymi formami gruźlicy, takimi jak gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych i gruźlica prosówkowa, zwłaszcza u niemowląt i dzieci, zmniejszając ryzyko zachorowania o około 50%, a w krajach o wysokiej zachorowalności (≥40/100 000) nawet o 85% w przypadku gruźlicy opon mózgowo-rdzeniowych i prosówkowej oraz o 50% w przypadku gruźlicy płucnej. Ochrona utrzymuje się zazwyczaj przez 10-15 lat, choć niektóre badania wskazują na skuteczność do 50 lat. Skuteczność u młodzieży i dorosłych jest znacznie bardziej zmienna (0-80%), a szczepionka słabo chroni przed gruźlicą płucną w tych grupach. Podanie szczepionki powinno nastąpić jak najwcześniej, najlepiej przed 6. tygodniem życia, zwłaszcza w społecznościach wysokiego ryzyka. BCG nie jest zalecana u osób z obniżoną odpornością, w tym zakażonych HIV, oraz nie powinna być stosowana w ciąży.
aktywna gruźlica, Bacillus Calmette-Guérin, choroba rozsiana, gruźlica, gruźlica płucna, gruźlica prosówkowa, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, komórka T-CD4, limfocyt T CD4+, limfocyt T CD8, obciążenie bakteryjne, oporność na antybiotyki, płukanie oskrzelowo-pęcherzykowe, podanie śródskórne, prątek gruźlicy, test quantiferon, test tuberkulinowy, utajona infekcja gruźlicza - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Pazopanib Accord 200 mg
Pazopanib Accord, dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 200 mg i 400 mg (chlorowodorek pazopanibu), jest wskazany do leczenia zaawansowanego raka nerkowokomórkowego (RCC) u dorosłych, zarówno jako terapia pierwszego rzutu u pacjentów bez wcześniejszego leczenia systemowego, jak i jako leczenie drugiego rzutu po terapii cytokinowej. W przypadku mięsaków tkanek miękkich (STS) lek jest stosowany wyłącznie u dorosłych pacjentów z określonymi podtypami histologicznymi zaawansowanego STS, którzy doświadczyli progresji choroby po wcześniejszej chemioterapii lub w ciągu 12 miesięcy od zakończenia leczenia neoadjuwantowego bądź adjuwantowego. Skuteczność i bezpieczeństwo pazopanibu zostały potwierdzone w kontekście specyficznych podtypów histologicznych STS, co wymaga precyzyjnej kwalifikacji pacjenta do terapii.
choroba rozsiana, leczenie adjuwantowe, leczenie drugiego rzutu, leczenie neoadjuwantowe, leczenie pierwszego rzutu, mięsak tkanek miękkich, pazopanib chlorowodorek, podtyp histologiczny, podtyp histologiczny nowotworu, progresja choroby, rak nerkowokomórkowy, stadium choroby, tabletka powlekana, zaawansowany rak nerkowokomórkowy - Leksykon chorób i schorzeń
Naczyniakomłoniak – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Naczyniakomięśniak (angiosarcoma) to agresywny nowotwór złośliwy wywodzący się z komórek śródbłonka naczyń krwionośnych lub limfatycznych, charakteryzujący się złym rokowaniem i często wieloogniskowym przebiegiem. Mediana całkowitego przeżycia (OS) wynosi od 16 do 19,3 miesiąca, a 5-letnie OS około 40%. Rokowanie jest silnie zależne od stadium choroby: w przypadku choroby przerzutowej 1-roczne OS spada do 20,8%, a 3-letnie do 3,8%. Lokalizacja guza pierwotnego ma kluczowe znaczenie prognostyczne – angiosarcoma trzewny/głębokiej tkanki miękkiej cechuje mediana OS około 5 miesięcy, podczas gdy powierzchowny ma medianę OS około 60 miesięcy. Szczególnie niekorzystne jest rokowanie w pierwotnym angiosarcoma wątroby (mediana OS 1,9 miesiąca) oraz śledziony (5-6 miesięcy). Wielkość guza >5 cm, obecność martwicy oraz wysoki stopień histologiczny znacząco pogarszają przeżycie, podobnie jak choroba przerzutowa w momencie rozpoznania (mediana OS około 3 miesięcy). Wiek, płeć, stan sprawności ECOG oraz parametry laboratoryjne (bilirubina, albumina) również wpływają na rokowanie.
angiosarcoma wątroby, bewacyzumab, choroba przerzutowa, choroba rozsiana, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, fibroblastyczny czynnik wzrostu, hemangiosarcoma, indeks zgodności, komórki śródbłonka, leczenie wielomodalne, łożyskowy czynnik wzrostu, lymphangiosarcoma, mediana przeżycia całkowitego, naczynia krwionośne, naczynia limfatyczne, nomogram predykcyjny, nowotwór złośliwy, paklitaksel, przeżycie specyficzne dla nowotworu, przeżycie wolne od choroby, resekcja chirurgiczna, splenektomia, stan sprawności, stopień złośliwości histologicznej, wieloogniskowość