pegylowana liposomalna doksorubicyna

Pegylowana liposomalna doksorubicyna to preparat chemioterapeutyczny będący zmodyfikowaną postacią klasycznej doksorubicyny. Cząsteczki leku są umieszczone w liposomach (pęcherzykach lipidowych) pokrytych glikolem polietylenowym (PEG), co znacząco zmienia jego farmakokinetykę.

Dzięki pegylacji liposomów lek charakteryzuje się wydłużonym czasem krążenia w organizmie, zmniejszoną dystrybucją do zdrowych tkanek oraz zwiększoną selektywną akumulacją w tkance nowotworowej. Wynika to z efektu zwiększonej przepuszczalności i retencji (EPR) charakterystycznego dla naczyń guza nowotworowego.

W porównaniu do konwencjonalnej doksorubicyny, forma pegylowana liposomalna wykazuje znacząco zredukowaną kardiotoksyczność przy zachowanej skuteczności przeciwnowotworowej. Jest stosowana głównie w leczeniu raka jajnika, szpiczaka mnogiego oraz mięsaka Kaposiego związanego z AIDS. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są: erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa (zespół ręka-stopa), nudności, zmęczenie oraz stomatitis.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bortezomib MSN 3,5 mg

Bortezomib MSN, dostępny w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań (3,5 mg bortezomibu), jest stosowany w leczeniu szpiczaka mnogiego oraz chłoniaka z komórek płaszcza. Po rozpuszczeniu uzyskuje stężenie 2,5 mg/ml przy podaniu podskórnym oraz 1 mg/ml przy podaniu dożylnym. W terapii nawrotowego szpiczaka mnogiego lek może być stosowany w monoterapii lub w skojarzeniu z pegylowaną liposomalną doksorubicyną bądź deksametazonem u pacjentów po co najmniej jednej linii leczenia. W pierwszej linii u pacjentów niekwalifikujących się do intensywnej chemioterapii bortezomib łączy się z melfalanem i prednizonem. W indukcji przed przeszczepieniem hematopoetycznych komórek macierzystych stosuje się go w kombinacji z deksametazonem, z opcją dodania talidomidu. W chłoniaku z komórek płaszcza bortezomib podaje się w schemacie z rytuksymabem, cyklofosfamidem, doksorubicyną i prednizonem u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepienia.
bortezomib, chemioterapia wysokodawkowa, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, deksametazon, doksorubicyna, melfalan i prednizon, nawrotowy szpiczak mnogi, oporny szpiczak mnogi, pegylowana liposomalna doksorubicyna, prednizon, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, rytuksymab, szpiczak mnogi, talidomid, terapia indukcyjna, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Trabectedin EVER PHARMA 1 mg

Trabectedin EVER PHARMA jest wskazany do leczenia mięsaka tkanek miękkich oraz raka jajnika i powinien być stosowany wyłącznie pod nadzorem doświadczonych onkologów. W terapii mięsaka zalecana dawka wynosi 1,5 mg/m² powierzchni ciała podawana w 24-godzinnej infuzji co 3 tygodnie. W leczeniu raka jajnika stosuje się dawkę 1,1 mg/m² w 3-godzinnej infuzji po podaniu pegylowanej liposomalnej doksorubicyny (PLD) w dawce 30 mg/m². Przed podaniem leku konieczna jest premedykacja kortykosteroidami (np. 20 mg deksametazonu i.v.) w celu ochrony wątroby i profilaktyki przeciwwymiotnej. Kryteria kwalifikacji do leczenia obejmują m.in. ANC ≥ 1500/mm³, płytki ≥ 100 000/mm³, bilirubinę ≤ GGN, AlAT i AspAT ≤ 2,5 × GGN oraz klirens kreatyniny ≥ 30 ml/min (monoterapia) lub ≥ 60 ml/min (terapia skojarzona). Monitorowanie parametrów hematologicznych i biochemicznych jest obowiązkowe co najmniej raz w tygodniu podczas pierwszych dwóch cykli oraz przed każdym kolejnym podaniem leku.
albumina, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, bilirubina, chemioterapia, fosfataza zasadowa, hemoglobina, infuzja dożylna, kinaza kreatynowa, klirens kreatyniny, kortykosteroid, lek cytotoksyczny, lek przeciwwymiotny, mięsak tkanek miękkich, neutrofil, neutropenia, parametry hematologiczne, pegylowana liposomalna doksorubicyna, płytki krwi, rak jajnika, reakcja na wlew, terapia skojarzona, toksyczność, toksyczność hematologiczna, trombocytopenia, wynaczynienie, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Skład i postać leku – Trabectedin EVER PHARMA 0,25 mg

Trabectedin EVER PHARMA jest lekiem przeciwnowotworowym dostępnym w formie proszku do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, w dawkach 0,25 mg i 1 mg trabektedyny na fiolkę. Po rekonstytucji odpowiednio 5 ml (dla 0,25 mg) lub 20 ml (dla 1 mg) jałowej wody do wstrzykiwań uzyskuje się roztwór o stężeniu 0,05 mg/ml trabektedyny. Roztwór ten wymaga dalszego rozcieńczenia w roztworze chlorku sodu 0,9% lub glukozy 5% przed podaniem dożylnym, z zachowaniem odpowiednich objętości rozcieńczalnika w zależności od drogi podania (≥ 50 ml dla cewnika centralnego, ≥ 1000 ml dla żył obwodowych). Preparat należy stosować zgodnie z zasadami aseptyki, a po przygotowaniu podać natychmiast lub przechowywać maksymalnie 24 godziny w 2-8°C, jeśli rekonstytucja odbyła się w kontrolowanych warunkach aseptycznych. Nieotwarte fiolki przechowuje się w lodówce (2-8°C) przez 2 lata (0,25 mg) lub 3 lata (1 mg).
arginina, cewnik żyły centralnej, infuzja dożylna, kwas cytrynowy, kwas fosforowy, lek cytotoksyczny, mikrobiologia, pegylowana liposomalna doksorubicyna, płyn infuzyjny, precypitacja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, rekonstytucja roztworu, substancja czynna, substancja pomocnicza, technika aseptyczna, terapia skojarzona, trabektedyna, warunki aseptyczne, woda do wstrzykiwań, wszczepialny system dostępu żylnego, żyła obwodowa
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bortezomib medac 3,5 mg

Bortezomib jest selektywnym, odwracalnym inhibitorem proteasomu 26S, który hamuje jego aktywność podobną do chymotrypsyny, prowadząc do zatrzymania cyklu komórkowego i indukcji apoptozy w komórkach nowotworowych. Mechanizm działania obejmuje modulację białek regulatorowych cyklu komórkowego oraz hamowanie aktywacji czynnika NF-kB, co wpływa na proliferację, przeżycie i interakcje komórek nowotworowych z mikrośrodowiskiem, szczególnie w szpiczaku mnogim. W badaniu klinicznym III fazy MMY-3002 VISTA u 682 pacjentów z wcześniej nieleczonym szpiczakiem mnogim, skojarzenie bortezomibu (1,3 mg/m² i.v.) z melfalanem (9 mg/m²) i prednizonem (60 mg/m²) znacząco wydłużyło medianę przeżycia do 56,4 miesiąca w porównaniu do 43,1 miesiąca w grupie kontrolnej (HR=0,695; p=0,00043). Ponadto, badanie fazy III wykazało równoważną skuteczność podawania bortezomibu drogą podskórną i dożylną, z odsetkiem odpowiedzi całkowitej (CR+PR) wynoszącym 42% po 4 cyklach w obu grupach.
amyloidoza łańcuchów lekkich, apoptoza, białaczka limfoblastyczna, całkowita remisja, chłoniak limfoblastyczny, chłoniak z komórek płaszcza, choroba osteolityczna, czas do progresji, czynnik jądrowy kappa-B, inhibitor proteasomu, kaskada sygnałowa, mediana przeżywalności, monoterapia bortezomibem, neuropatia czuciowa, niedrożność jelit, odpowiedź na leczenie, osteoblasty, osteoklasty, pegylowana liposomalna doksorubicyna, progresja choroby, proteasom 26S, szpiczak mnogi
Leksykon chorób i schorzeń
Sarcoma kaposiego – Rokowania, prognozy i postęp choroby

Sarcoma Kaposiego (KS), szczególnie związany z zakażeniem HIV, pozostaje istotnym wyzwaniem onkologicznym, zwłaszcza w Afryce Subsaharyjskiej. Ogólny 5-letni wskaźnik przeżycia względnego wynosi około 74-75%, z wyraźnym zróżnicowaniem w zależności od stadium choroby: zlokalizowana (81%), regionalna (65%) i rozsiana (47%). Mediana całkowitego przeżycia w klasycznej postaci KS wynosi od nieosiągniętej w chorobie zlokalizowanej do 16,3 miesiąca w chorobie przerzutowej. Kluczowe czynniki prognostyczne obejmują stadium choroby (stadium T1 wiąże się z 2,4-5,2-krotnie wyższą śmiertelnością), postać kliniczną, status immunologiczny (liczba komórek CD4+), odpowiedź na leczenie antyretrowirusowe i chemioterapię oraz obecność zajęcia narządów wewnętrznych. W regionach o ograniczonym dostępie do terapii, takich jak Afryka Subsaharyjska, jednoroczne przeżycie wynosi 60-76%, podczas gdy w USA i Europie jest wyższe (80-95%).
biomarker prognostyczny, bleomycyna, chemioterapia, choroba rozsiana, choroba zlokalizowana, endemiczny mięsak Kaposiego, indeks prognostyczny, komórki CD4, mięsak Kaposiego, mięsak Kaposiego związany z AIDS, owrzodzenie skóry, paklitaksel, pegylowana liposomalna doksorubicyna, postać kliniczna, radioterapia, stadium choroby, stadium T1, status immunologiczny, terapia antyretrowirusowa, winkrystyna, wirus HHV-8, wskaźnik przeżycia, zajęcie narządów wewnętrznych, zakażenie HIV
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bortezomib Zentiva 1 mg

Bortezomib Zentiva, dostępny w dawce 1 mg bortezomibu w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, jest wskazany w leczeniu dorosłych pacjentów z progresją szpiczaka mnogiego po co najmniej jednej wcześniejszej linii terapii, zarówno jako monoterapia, jak i w skojarzeniu z pegylowaną liposomalną doksorubicyną lub deksametazonem. U pacjentów z wcześniej nieleczonym szpiczakiem mnogim, którzy nie kwalifikują się do chemioterapii wysokodawkowej z przeszczepieniem hematopoetycznych komórek macierzystych, stosuje się schemat MPV (melfalan, prednizon, bortezomib). Natomiast u kwalifikujących się do transplantacji, bortezomib jest stosowany w leczeniu indukcyjnym w schematach VD (bortezomib, deksametazon) lub VTD (bortezomib, talidomid, deksametazon). Ponadto, lek jest wskazany w leczeniu chłoniaka z komórek płaszcza (MCL) u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepienia, w schemacie VR-CAP (bortezomib, rytuksymab, cyklofosfamid, doksorubicyna, prednizon).
białko monoklonalne, bortezomib, chemioterapia wysokodawkowa, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, deksametazon, doksorubicyna, funkcja nerek, funkcja wątroby, hiperkalcemia, leczenie indukcyjne, lek cytotoksyczny, melfalan, morfologia krwi, neuropatia, nieleczony szpiczak mnogi, pegylowana liposomalna doksorubicyna, płytki krwi, prednizon, progresja szpiczaka mnogiego, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, rytuksymab, schemat VR-CAP, szpiczak mnogi, talidomid, układ krążenia
Leksykon substancji czynnych
Trabektedyna – Dawkowanie i sposób podawania

Trabektedyna jest cytotoksycznym lekiem stosowanym wyłącznie przez doświadczonych onkologów, podawanym dożylnie w leczeniu mięsaka tkanek miękkich (1,5 mg/m² w 24-godzinnej infuzji co 3 tygodnie) oraz raka jajnika w skojarzeniu z PLD (1,1 mg/m² trabektedyny w 3-godzinnej infuzji po podaniu PLD 30 mg/m²). Premedykacja obejmuje dożylny deksametazon 20 mg na 30 minut przed podaniem leku, co zmniejsza ryzyko reakcji niepożądanych i chroni wątrobę. Przed każdym cyklem leczenia należy spełnić kryteria hematologiczne i biochemiczne, m.in. ANC ≥ 1500/mm³, płytki ≥ 100 000/mm³, bilirubina ≤ GGN, AlAT i AspAT ≤ 2,5 × GGN, klirens kreatyniny ≥ 30 ml/min (monoterapia) lub ≥ 60 ml/min (terapia skojarzona). Monitorowanie parametrów wątrobowych i hematologicznych jest obowiązkowe, zwłaszcza w pierwszych cyklach.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, bezwzględna liczba neutrofili, chemioterapia, czynnik stymulujący powstawanie kolonii, deksametazon, działanie niepożądane, ekspozycja układowa, farmakokinetyka, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylo-transpeptydaza, hemoglobina, izoenzym wątrobowy, kinaza kreatynowa, klirens kreatyniny, kortykosteroid, kreatynina w surowicy, lek przeciwwymiotny, mięsak tkanek miękkich, monoterapia, neutropenia, niewydolność nerek, parametry hematologiczne, pegylowana liposomalna doksorubicyna, płytki krwi, rak jajnika, reakcja na wlew, substancja cytotoksyczna, terapia skojarzona, toksyczność hematologiczna, toksyczność wątrobowa, trabektedyna, trombocytopenia
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bortezomib Adamed 1 mg

Bortezomib Adamed, dostępny w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań zawierającego 1 mg bortezomibu, jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z szpiczakiem mnogim oraz chłoniakiem z komórek płaszcza. W terapii szpiczaka mnogiego lek może być stosowany jako monoterapia lub w skojarzeniu z pegylowaną liposomalną doksorubicyną bądź deksametazonem u pacjentów z progresją choroby po wcześniejszym leczeniu, w tym po przeszczepieniu hematopoetycznych komórek macierzystych lub u tych, którzy nie kwalifikują się do takiego zabiegu. U pacjentów wcześniej nieleczonych bortezomib jest stosowany w kombinacji z melfalanem i prednizonem u osób niekwalifikujących się do chemioterapii wysokodawkowej z przeszczepem, lub w skojarzeniu z deksametazonem, z lub bez talidomidu, u pacjentów kwalifikujących się do takiego leczenia. W chłoniaku z komórek płaszcza bortezomib jest częścią wielolekowej terapii z rytuksymabem, cyklofosfamidem, doksorubicyną i prednizonem u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepienia komórek macierzystych.
bortezomib, chemioterapia wysokodawkowa, chłoniak z komórek płaszcza, choroba hematologiczna, cyklofosfamid, deksametazon, deksametazon i talidomid, doksorubicyna, ester mannitolu i kwasu boronowego, leczenie indukcyjne, monoterapia, pegylowana liposomalna doksorubicyna, prednizon, progresja choroby, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, rekonstytucja, rytuksymab, schemat wielolekowy, skojarzenie z deksametazonem, stadium zaawansowania choroby, szpiczak mnogi, terapia indukcyjna, wstrzyknięcie dożylne
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bortezomib Glenmark 1 mg

Leczenie Bortezomibem Glenmark wymaga nadzoru doświadczonego lekarza oraz podawania przez wykwalifikowany personel medyczny. Standardowa dawka wynosi 1,3 mg/m² powierzchni ciała, podawana dożylnie dwa razy w tygodniu (dni 1., 4., 8. i 11.) w 21-dniowym cyklu. W przypadku monoterapii zaleca się 8 cykli, z możliwością podania dodatkowych 2 cykli po całkowitej remisji. W terapii skojarzonej dawki i schematy są modyfikowane, np. z pegylowaną liposomalną doksorubicyną (30 mg/m² w dniu 4.) lub deksametazonem (20-40 mg w określonych dniach cyklu). W przypadku toksyczności hematologicznej stopnia 4 lub niehematologicznej stopnia 3 (z wyjątkiem neuropatii) leczenie należy przerwać, a po ustąpieniu działań niepożądanych wznowić z redukcją dawki o 25%. Szczególną uwagę zwraca się na neuropatię obwodową, gdzie dawkowanie dostosowuje się zgodnie z jej stopniem, od braku zmian do całkowitego odstawienia leku przy stopniu 4.
bezwzględna liczba neutrofilów, ból neuropatyczny, bortezomib, całkowita remisja, cewnik obwodowy, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, deksametazon, doksorubicyna, klirens kreatyniny, małopłytkowość, melfalan, monoterapia, naciek szpiku kostnego, neuropatia autonomiczna, neuropatia obwodowa, neutropenia, paraproteina, parestezja, pegylowana liposomalna doksorubicyna, progresja choroby, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, remisja, rytuksymab, sekwestracja śledziony, szpiczak mnogi, talidomid, terapia skojarzona, toksyczność hematologiczna, toksyczność niehematologiczna, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Trabectedin EVER PHARMA 0,25 mg

Trabektedyna (Trabectedin EVER PHARMA) to alkaloid roślinny o złożonym profilu farmakokinetycznym, charakteryzujący się wysokim wiązaniem z białkami osocza (94-98%) oraz bardzo dużą objętością dystrybucji (>5000 l). Po dożylnym podaniu dawki do 1,8 mg/m² ekspozycja systemowa jest proporcjonalna do dawki. Metabolizm odbywa się głównie w wątrobie, z dominującą rolą enzymu CYP3A4, a eliminacja nerkowa niezmienionej substancji jest minimalna (<1%). Końcowy okres półtrwania wynosi około 180 godzin, co ma istotne znaczenie dla dawkowania i ryzyka kumulacji. Klirens osoczowy wynosi około 30,9 l/godz., z dużą zmiennością międzyosobniczą (49%), co może wpływać na różnice w odpowiedzi terapeutycznej i toksyczności. Czynniki demograficzne takie jak wiek (19-83 lat), płeć, masa ciała (36-148 kg) i powierzchnia ciała (0,9-2,8 m²) nie wpływają istotnie na klirens leku.
alkaloid roślinny, aminotransferazy, bilirubina w surowicy, biodostępność leku, cytochrom P450 3A4, ekspozycja systemowa, farmakokinetyka leku, indukcja enzymatyczna, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, lek przeciwnowotworowy, metabolizm wątrobowy, mięsak tkanek miękkich, model wielokompartmentowy, objętość dystrybucji, odstęp QTc, okres półtrwania, pegylowana liposomalna doksorubicyna, przenikanie przez łożysko, przepływ krwi w wątrobie, rak jajnika, terapia skojarzona, wiązanie z białkami osocza, współczynnik ekstrakcji, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza, znakowanie izotopowe
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Adabonib 3,5 mg

Adabonib, zawierający 3,5 mg bortezomibu, jest podawany dożylnie lub podskórnie w dawce 1,3 mg/m² powierzchni ciała dwa razy w tygodniu (dni 1., 4., 8. i 11.) w 21-dniowym cyklu leczenia. Zalecane jest zachowanie co najmniej 72-godzinnego odstępu między dawkami. W przypadku pełnej odpowiedzi na leczenie zaleca się kontynuację terapii przez 2 dodatkowe cykle, natomiast pacjenci z częściową odpowiedzią powinni otrzymać do 8 cykli. Leczenie należy przerwać przy toksyczności niehematologicznej stopnia 3 lub hematologicznej stopnia 4, z wyjątkiem neuropatii, a po ustąpieniu objawów można wznowić terapię z redukcją dawki o 25%. W przypadku neuropatii stosuje się modyfikacje dawkowania zgodnie z jej stopniem, od braku zmian przy stopniu 1 bez bólu, po całkowite odstawienie przy stopniu 4 lub ciężkiej neuropatii autonomicznej.
ból neuropatyczny, bortezomib, całkowita remisja, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, deksametazon, doksorubicyna, klirens kreatyniny, małopłytkowość, neuropatia autonomiczna, neuropatia obwodowa, neutropenia, pegylowana liposomalna doksorubicyna, pełna odpowiedź, prednizon, progresja choroby, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, rytuksymab, szpiczak mnogi, talidomid, toksyczność hematologiczna, toksyczność niehematologiczna, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bortezomib Adamed 3,5 mg

Bortezomib Adamed jest stosowany w leczeniu pacjentów z progresją choroby po wcześniejszym leczeniu, w dawce 1,3 mg/m² powierzchni ciała, podawany dwa razy w tygodniu (dni 1., 4., 8. i 11.) w 21-dniowych cyklach. Zaleca się minimum 72-godzinną przerwę między dawkami. W przypadku całkowitej remisji zaleca się kontynuację leczenia przez dodatkowe 2 cykle, a przy częściowej odpowiedzi – do 8 cykli. Wystąpienie toksyczności niehematologicznej stopnia 3 lub hematologicznej stopnia 4 wymaga przerwania terapii i ewentualnej redukcji dawki o 25%. Neuropatia obwodowa wymaga modyfikacji dawkowania zgodnie z jej stopniem, od braku zmian przy stopniu 1 bez bólu, po całkowite odstawienie przy stopniu 4. Bortezomib może być stosowany w skojarzeniu z innymi lekami, takimi jak pegylowana liposomalna doksorubicyna (30 mg/m² w dniu 4. cyklu), deksametazon (20-40 mg w określonych dniach cyklu), melfalan (9 mg/m²) i prednizon (60 mg/m²) w różnych schematach dawkowania, dostosowanych do stanu pacjenta i rodzaju choroby.
ból neuropatyczny, bortezomib, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, deksametazon, doksorubicyna, małopłytkowość, melfalan i prednizon, neuropatia obwodowa, neutropenia, pegylowana liposomalna doksorubicyna, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, remisja całkowita, rytuksymab, szpiczak mnogi, talidomid, terapia indukcyjna, terapia skojarzona, toksyczność niehematologiczna, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bortezomib Krka 1 mg

Leczenie produktem Bortezomib Krka powinno być prowadzone pod ścisłym nadzorem doświadczonego lekarza oraz wykwalifikowanego personelu medycznego, z uwzględnieniem odpowiedniego przygotowania leku. Standardowa dawka wynosi 1,3 mg/m² powierzchni ciała, podawana dożylnie dwa razy w tygodniu (dni 1., 4., 8. i 11.) w 21-dniowym cyklu. Zaleca się podanie od 6 do 8 cykli, w zależności od odpowiedzi pacjenta. W przypadku wystąpienia toksyczności niehematologicznej stopnia ≥ 3 lub hematologicznej stopnia 4 (z wyjątkiem neuropatii), leczenie należy przerwać, a po ustąpieniu objawów wznowić z redukcją dawki o 25% (np. z 1,3 mg/m² do 1,0 mg/m²). Szczególną uwagę należy zwrócić na neuropatię obwodową, gdzie dawkowanie modyfikuje się zgodnie z jej stopniem, od braku zmian przy neuropatii stopnia 1 bez bólu, do całkowitego przerwania terapii przy neuropatii stopnia 4 lub ciężkiej neuropatii autonomicznej.
aktywność AspAT, bortezomib, centralny dostęp żylny, chemioterapeutyk, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, deksametazon, doksorubicyna, indukcja terapii, klirens kreatyniny, małopłytkowość, melfalan i prednizon, monoterapia, naciek szpiku kostnego, neuropatia, neuropatia autonomiczna, neuropatia obwodowa, neutropenia, paraproteina, parestezja, pegylowana liposomalna doksorubicyna, podanie dooponowe, prednizon, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, remisja, rytuksymab, sekwestracja śledziony, stężenie bilirubiny, szpiczak mnogi, talidomid, terapia skojarzona, toksyczność hematologiczna, toksyczność niehematologiczna, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bortezomib medac 3,5 mg

Bortezomib medac jest podawany dożylnie lub podskórnie w dawce 1,3 mg/m² powierzchni ciała, dwa razy w tygodniu (dni 1., 4., 8. i 11.) w 21-dniowym cyklu leczenia. Zaleca się podanie 6 cykli, z możliwością kontynuacji do 8 cykli u pacjentów z odpowiedzią. W przypadku toksyczności niehematologicznej stopnia ≥ 3 lub hematologicznej stopnia 4, leczenie należy przerwać, a po ustąpieniu objawów wznowić z redukcją dawki o 25% (np. z 1,3 mg/m² do 1,0 mg/m²). Neuropatia obwodowa wymaga modyfikacji dawkowania zgodnie z jej stopniem, od braku zmian przy stopniu 1 bez bólu, do przerwania leczenia przy stopniu 4. W terapii skojarzonej bortezomib podawany jest z innymi lekami, np. deksametazonem (20-40 mg w określonych dniach cyklu), melfalanem (9 mg/m²) i prednizonem (60 mg/m²) w schematach dostosowanych do rodzaju nowotworu i stanu pacjenta. Przed każdym cyklem należy potwierdzić odpowiednie wartości hematologiczne (np. liczba płytek ≥ 70 x 10⁹/l, neutrofili ≥ 1,0 x 10⁹/l) oraz brak istotnej toksyczności niehematologicznej.
bezwzględna liczba neutrofili, ból neuropatyczny, całkowita remisja, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, doksorubicyna, klirens kreatyniny, małopłytkowość, melfalan i prednizon, monoterapia, naciek szpiku kostnego, neuropatia autonomiczna, neuropatia obwodowa, neutropenia, paraproteina, parestezja, pegylowana liposomalna doksorubicyna, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, rytuksymab, sekwestracja śledziony, stężenie hemoglobiny, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, toksyczność hematologiczna, toksyczność niehematologiczna, wlew dożylny, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Vortemyel 1 mg

Produkt leczniczy Vortemyel zawiera bortezomib w dawce 1 mg (w postaci estru mannitolu i kwasu boronowego) i jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z progresją szpiczaka mnogiego po wcześniejszym leczeniu. Może być stosowany jako monoterapia lub w skojarzeniu z pegylowaną liposomalną doksorubicyną bądź deksametazonem. U pacjentów z wcześniej nieleczonym szpiczakiem mnogim, którzy nie kwalifikują się do intensywnej chemioterapii z przeszczepieniem komórek macierzystych, Vortemyel stosuje się w terapii trójlekowej z melfalanem i prednizonem. Natomiast u kwalifikujących się do przeszczepienia, lek jest częścią terapii indukcyjnej w skojarzeniu z deksametazonem, z opcją dodania talidomidu, celem redukcji masy nowotworu przed procedurą.
bortezomib, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, deksametazon, doksorubicyna, ester mannitolu, immunochemioterapia, intensywna chemioterapia, melfalan, monoterapia, nieleczony szpiczak mnogi, pegylowana liposomalna doksorubicyna, prednizon, progresja szpiczaka mnogiego, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, rytuksymab, schemat VR-CAP, talidomid, terapia indukcyjna
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Adabonib 3,5 mg

Adabonib, zawierający bortezomib, jest wskazany w leczeniu szpiczaka mnogiego oraz chłoniaka z komórek płaszcza. W szpiczaku mnogim stosuje się go zarówno u pacjentów z nowo rozpoznaną chorobą, jak i w nawrocie lub oporności na wcześniejsze terapie. U chorych niekwalifikujących się do intensywnej chemioterapii wysokodawkowej z przeszczepieniem hematopoetycznych komórek macierzystych, Adabonib podaje się w skojarzeniu z melfalanem i prednizonem (protokół VMP). U pacjentów kwalifikujących się do przeszczepienia stosuje się go w indukcji w schematach VD (z deksametazonem) lub VTD (z deksametazonem i talidomidem). W nawrotowym lub opornym szpiczaku mnogim Adabonib może być podawany w monoterapii lub w skojarzeniu z pegylowaną liposomalną doksorubicyną bądź deksametazonem. W chłoniaku z komórek płaszcza lek jest częścią schematu VR-CAP (rytuksymab, worynostat, cyklofosfamid, antracyklina, prednizon) u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepienia.
bortezomib, chemioterapia wysokodawkowa, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, deksametazon, doksorubicyna, indukcja leczenia, melfalan i prednizon, monoterapia, nawrotowy szpiczak mnogi, neuropatia obwodowa, nowotwór hematologiczny, pegylowana liposomalna doksorubicyna, podanie dożylne, podanie podskórne, prednizon, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, rytuksymab, szpiczak mnogi, talidomid, terapia skojarzona
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bortezomib Eugia 3,5 mg

Bortezomib jest podawany dożylnie lub podskórnie w dawce 1,3 mg/m² powierzchni ciała, dwa razy w tygodniu (dni 1., 4., 8. i 11.) w 21-dniowym cyklu leczenia, z co najmniej 72-godzinnym odstępem między dawkami. W terapii skojarzonej dawki i schematy podawania bortezomibu są dostosowywane w zależności od stosowanych leków towarzyszących, takich jak deksametazon (20-40 mg doustnie w określonych dniach cyklu), melfalan (9 mg/m²) i prednizon (60 mg/m²) lub talidomid (50-200 mg/dobę). Leczenie kontynuuje się do 8 cykli lub dłużej u pacjentów z potwierdzoną odpowiedzią. W przypadku wystąpienia toksyczności hematologicznej (np. neutropenia stopnia 4 lub małopłytkowość) lub niehematologicznej stopnia ≥ 3, zaleca się przerwanie terapii i ewentualne zmniejszenie dawki bortezomibu o 25% (np. z 1,3 mg/m² do 1,0 mg/m²). Szczególną uwagę zwraca się na neuropatię obwodową, gdzie dawkowanie modyfikuje się zgodnie z jej stopniem nasilenia, od braku zmian przy stopniu 1 bez bólu, do całkowitego odstawienia przy stopniu 4.
bezwzględna liczba neutrofili, ból neuropatyczny, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, czynnik stymulujący kolonię granulocytów, deksametazon, doksorubicyna, klirens kreatyniny, małopłytkowość, melfalan i prednizon, monoterapia, naciek szpiku kostnego, neuropatia, neuropatia obwodowa, neutropenia, parestezja, pegylowana liposomalna doksorubicyna, podanie dooponowe, progresja choroby, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, remisja, rytuksymab, sekwestracja śledziony, szpiczak mnogi, talidomid, terapia skojarzona, toksyczność hematologiczna, toksyczność niehematologiczna, trombocytopenia, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bortezomib TZF 3,5 mg

Leczenie produktem leczniczym Bortezomib TZF powinno być prowadzone pod nadzorem doświadczonego lekarza oraz przez wykwalifikowany personel medyczny. Standardowa dawka wynosi 1,3 mg/m² powierzchni ciała, podawana dożylnie lub podskórnie dwa razy w tygodniu (dni 1., 4., 8. i 11.) w 21-dniowym cyklu, z co najmniej 72-godzinnym odstępem między dawkami. Zaleca się kontynuację leczenia do 8 cykli, z możliwością przedłużenia o 2 dodatkowe cykle u pacjentów z pełną odpowiedzią. W terapii skojarzonej z pegylowaną liposomalną doksorubicyną (30 mg/m² w dniu 4. cyklu) lub deksametazonem (20-40 mg w określonych dniach cyklu) oraz melfalanem i prednizonem (odpowiednio 9 mg/m² i 60 mg/m² w dniach 1-4), dawkowanie i schematy podawania są dostosowane do rodzaju choroby i stanu pacjenta, z uwzględnieniem monitorowania parametrów hematologicznych (np. liczba płytek krwi ≥ 70 x 10⁹/L, neutrofili ≥ 1,0 x 10⁹/L) przed kolejnym cyklem. W przypadku wystąpienia toksyczności stopnia ≥ 3 (niehematologicznej) lub hematologicznej stopnia 4, leczenie należy przerwać i po ustąpieniu objawów wznowić z redukcją dawki o 25% (np. z 1,3 mg/m² do 1,0 mg/m²). Szczególną uwagę zwraca się na neuropatię obwodową, gdzie modyfikacje dawkowania zależą od stopnia nasilenia objawów, włącznie z przerwaniem terapii przy neuropatii stopnia 4.
bezwzględna liczba neutrofili, ból neuropatyczny, całkowita remisja, centralny dostęp żylny, chemioterapeutyk, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, czynnik stymulujący kolonię granulocytów, deksametazon, doksorubicyna, hematopoetyczne komórki macierzyste, klirens kreatyniny, melfalan i prednizon, naciek szpiku kostnego, neuropatia obwodowa, neutropenia, paraproteina, pegylowana liposomalna doksorubicyna, pełna odpowiedź, personel medyczny, płytki krwi, rytuksymab, sekwestracja śledziony, szpiczak mnogi, talidomid, toksyczność hematologiczna, toksyczność niehematologiczna, trombocytopenia, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, wykwalifikowany lekarz, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Trabectedin EVER PHARMA 0,25 mg

Trabectedin EVER PHARMA jest wskazany do leczenia mięsaka tkanek miękkich oraz raka jajnika i powinien być podawany wyłącznie przez doświadczonych onkologów. W terapii mięsaka zalecana dawka wynosi 1,5 mg/m² powierzchni ciała, podawana w 24-godzinnej infuzji co 3 tygodnie. W leczeniu raka jajnika stosuje się dawkę 1,1 mg/m² w 3-godzinnej infuzji co 3 tygodnie, bezpośrednio po podaniu pegylowanej liposomalnej doksorubicyny (PLD) w dawce 30 mg/m². Premedykacja kortykosteroidami (20 mg deksametazonu i.v.) jest obowiązkowa w celu ochrony wątroby i profilaktyki przeciwwymiotnej. Przed każdym cyklem leczenia pacjent musi spełniać określone kryteria hematologiczne i biochemiczne, m.in. ANC ≥ 1500/mm³, płytki ≥ 100 000/mm³, bilirubina ≤ GGN, aktywność AlAT i AspAT ≤ 2,5 × GGN, klirens kreatyniny ≥ 30 ml/min (monoterapia) lub ≥ 60 ml/min (terapia skojarzona). Monitorowanie parametrów hematologicznych i wątrobowych jest konieczne co najmniej raz w tygodniu podczas pierwszych dwóch cykli, a następnie przed każdym kolejnym podaniem leku.
aminotransferaza, bezwzględna liczba neutrofili, bilirubina, czynnik stymulujący powstawanie kolonii, deksametazon, działanie niepożądane, farmakokinetyka, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylo-transpeptydaza, gorączka neutropeniczna, hemoglobina, hepatotoksyczność, infuzja dożylna, kinaza kreatynowa, klirens kreatyniny, lek przeciwwymiotny, małopłytkowość, mięsak tkanek miękkich, monoterapia, neutropenia, niewydolność nerek, pegylowana liposomalna doksorubicyna, płytki krwi, premedykacja kortykosteroidami, rak jajnika, terapia skojarzona, trabektedyna, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bortezomib Zentiva 1 mg

Leczenie produktem Bortezomib Zentiva powinno być prowadzone pod nadzorem doświadczonego lekarza oraz wykwalifikowanego personelu medycznego. Standardowa dawka wynosi 1,3 mg/m² powierzchni ciała, podawana dożylnie dwa razy w tygodniu (dni 1., 4., 8. i 11.) w 21-dniowym cyklu, z co najmniej 72-godzinnym odstępem między dawkami. W przypadku remisji całkowitej zaleca się dodatkowe 2 cykle, a w przypadku odpowiedzi bez całkowitej remisji – do 8 cykli. W terapii skojarzonej dawki i schematy podawania bortezomibu są dostosowane do stosowanych leków towarzyszących, takich jak doksorubicyna, deksametazon, melfalan, prednizon czy talidomid. Szczegółowe schematy dawkowania uwzględniają m.in. podawanie bortezomibu dwa razy w tygodniu w pierwszych cyklach, a następnie raz w tygodniu, z odpowiednimi dawkami leków towarzyszących i przerwami terapeutycznymi. Przed każdym cyklem należy ocenić parametry hematologiczne (np. liczba płytek krwi ≥ 70 x 10⁹/l, neutrofile ≥ 1,0 x 10⁹/l) oraz stopień toksyczności niehematologicznej (nie przekraczający stopnia 1). Dawkowanie wymaga modyfikacji w przypadku wystąpienia toksyczności, zwłaszcza neuropatii obwodowej, zgodnie z określonymi stopniami i zaleceniami redukcji dawki (np. zmniejszenie z 1,3 mg/m² do 1,0 mg/m² lub 0,7 mg/m²). U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby dawkę początkową należy odpowiednio zmniejszyć (do 0,7 mg/m²), a u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek podawanie leku powinno odbywać się po dializie.
aminotransferaza asparaginianowa, bezwzględna liczba neutrofili, ból neuropatyczny, bortezomib, chemioterapia, chemioterapia dużymi dawkami cytostatyków, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, deksametazon, doksorubicyna, hematopoetyczne komórki macierzyste, indukcja terapii, klirens kreatyniny, małopłytkowość, melfalan i prednizon, monoterapia, naciek szpiku kostnego, neuropatia autonomiczna, neuropatia obwodowa, neutropenia stopnia 4, neutropenia z gorączką, obwodowa neuropatia, parestezja, pegylowana liposomalna doksorubicyna, pełna odpowiedź, podanie dooponowe, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, remisja całkowita, rytuksymab, sekwestracja śledziony, szpiczak mnogi, talidomid, toksyczne działanie na układ krwiotwórczy, toksyczność hematologiczna, toksyczność niehematologiczna, wlew dożylny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Vortemyel 3,5 mg

Vortemyel (bortezomib) w dawce 3,5 mg, dostępny jako proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, jest kluczowym inhibitorem proteasomu stosowanym w leczeniu szpiczaka mnogiego oraz chłoniaka z komórek płaszcza (MCL). Po rekonstytucji stężenie bortezomibu wynosi 2,5 mg/ml dla podskórnych i 1 mg/ml dla dożylnych roztworów. W terapii szpiczaka mnogiego lek może być stosowany zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu z pegylowaną liposomalną doksorubicyną lub deksametazonem u pacjentów z progresją choroby, a także w połączeniu z melfalanem i prednizonem u pacjentów niekwalifikujących się do intensywnej chemioterapii wysokodawkowej. U chorych kwalifikujących się do przeszczepienia hematopoetycznych komórek macierzystych, bortezomib jest częścią terapii indukującej w skojarzeniu z deksametazonem, z lub bez talidomidu. W chłoniaku z komórek płaszcza stosuje się go w schemacie VR-CAP (bortezomib, rytuksymab, cyklofosfamid, doksorubicyna, prednizon) u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepienia.
bortezomib, chemioterapia wysokodawkowa, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, deksametazon, deksametazon i talidomid, doksorubicyna, ester mannitolu i kwasu boronowego, inhibitor proteasomu, melfalan i prednizon, monoterapia, nawrotowy szpiczak mnogi, neuropatia, pegylowana liposomalna doksorubicyna, prednizon, proszek do sporządzania roztworu, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, rytuksymab, schemat skojarzony, schemat VR-CAP, szpiczak mnogi, terapia indukująca
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Vortemyel 3,5 mg

Bortezomib, aktywny składnik leku Vortemyel 3,5 mg, jest selektywnym, odwracalnym inhibitorem proteasomu 26S, hamującym aktywność podobną do chymotrypsyny, co prowadzi do zaburzenia degradacji białek oznaczonych ubikwityną i indukcji apoptozy w komórkach nowotworowych. Mechanizmy działania obejmują modulację białek regulatorowych cyklu komórkowego, hamowanie czynnika NF-kB, zatrzymanie cyklu komórkowego, regulację angiogenezy oraz ograniczenie przerzutowania. W leczeniu szpiczaka mnogiego bortezomib wykazuje zdolność do modyfikacji interakcji komórek nowotworowych z mikrośrodowiskiem szpiku kostnego, zwiększając różnicowanie osteoblastów i hamując osteoklasty, co przekłada się na poprawę parametrów klinicznych u pacjentów z zaawansowaną chorobą osteolityczną.
amyloidoza łańcuchów lekkich, apoptoza, białaczka limfoblastyczna z komórek prekursorowych B, chłoniak limfoblastyczny z komórek T, chłoniak z komórek płaszcza, choroba osteolityczna, cykl komórkowy, czas do progresji choroby, czynnik jądrowy kappa-B, degradacja białek, homeostaza wewnątrzkomórkowa, inhibicja proteasomu, inhibitor proteasomu, mikrośrodowisko szpiku kostnego, odpowiedź całkowita, odpowiedź hematologiczna, pegylowana liposomalna doksorubicyna, proteasom 26S, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, przeżycie wolne od progresji, szlak ubikwityna-proteasom, szpiczak mnogi, zaawansowany szpiczak mnogi
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bortezomib MSN 3,5 mg

Terapia bortezomibem powinna być prowadzona pod nadzorem doświadczonego onkologa, a lek podawany przez wykwalifikowany personel medyczny. Bortezomib dostępny jest w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, gdzie 1 ml roztworu podskórnego zawiera 2,5 mg, a dożylnego 1 mg substancji czynnej. Standardowa dawka w leczeniu postępującego szpiczaka mnogiego to 1,3 mg/m² powierzchni ciała, podawana dwa razy w tygodniu (dni 1., 4., 8., 11.) w 21-dniowym cyklu, z minimum 72-godzinną przerwą między dawkami. W terapii skojarzonej z pegylowaną liposomalną doksorubicyną stosuje się dawkę 30 mg/m² doksorubicyny w dniu 4. cyklu. W przypadku leczenia skojarzonego z deksametazonem, podaje się 20 mg deksametazonu doustnie w określonych dniach cyklu. Dawkowanie wymaga modyfikacji w przypadku wystąpienia toksyczności, zwłaszcza neuropatii, gdzie dawkę można redukować do 1,0 mg/m² lub 0,7 mg/m², a w ciężkich przypadkach leczenie należy przerwać.
ból neuropatyczny, centralny dostęp żylny, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, deksametazon, doksorubicyna, klirens kreatyniny, melfalan, neuropatia autonomiczna, neuropatia obwodowa, parestezje, pegylowana liposomalna doksorubicyna, prednizon, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, remisja całkowita, rytuksymab, schemat BzR-CAP, talidomid, toksyczność hematologiczna, toksyczność niehematologiczna, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Skład i postać leku – Trabectedin EVER PHARMA 1 mg

Trabectedin EVER PHARMA to syntetyczny lek przeciwnowotworowy dostępny w postaci proszku do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji w dawkach 0,25 mg i 1 mg trabektedyny. Po rekonstytucji z użyciem jałowej wody do wstrzykiwań (5 ml dla 0,25 mg i 20 ml dla 1 mg) uzyskuje się roztwór o stężeniu 0,05 mg/ml, który wymaga dalszego rozcieńczenia przed podaniem. Do rozcieńczenia stosuje się roztwór chlorku sodu 9 mg/ml (0,9%) lub roztwór glukozy 50 mg/ml (5%), przy czym stężenie trabektedyny w końcowym roztworze infuzyjnym nie powinno przekraczać 0,030 mg/ml. W przypadku podawania do żyły obwodowej zaleca się rozcieńczenie w co najmniej 1000 ml rozcieńczalnika, aby zminimalizować ryzyko podrażnienia naczyń. Preparat należy przechowywać w temperaturze 2–8°C, a roztwór po rekonstytucji i rozcieńczeniu wykazuje stabilność chemiczną i fizyczną do 30 godzin w temperaturze do 25°C, przy czym mikrobiologicznie powinien być użyty niezwłocznie lub przechowywany maksymalnie 24 godziny w warunkach aseptycznych.
arginina, cewnik żyły centralnej, koncentrat roztworu do infuzji, kwas cytrynowy, kwas fosforowy, lek cytotoksyczny, lek przeciwnowotworowy, niezgodność farmaceutyczna, pegylowana liposomalna doksorubicyna, precypitacja, rekonstytucja, rozcieńczalnik, roztwór chlorku sodu, roztwór glukozy, roztwór parenteralny, stabilność chemiczna i fizyczna, substancja pomocnicza, terapia skojarzona, trabektedyna, wodorotlenek sodu, wstrzyknięcie, wszczepialny system dostępu żylnego, żyła obwodowa
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bortezomib Adamed 2,5 mg

Bortezomib stosuje się w dawce 1,3 mg/m² powierzchni ciała, podawany dożylnie lub podskórnie dwa razy w tygodniu (dni 1., 4., 8. i 11.) w 21-dniowych cyklach leczenia, z odstępem minimum 72 godzin między dawkami. W zależności od odpowiedzi na leczenie, liczba cykli wynosi od 6 do 8, z możliwością podania dodatkowych 2 cykli u pacjentów z całkowitą remisją. W terapii skojarzonej bortezomib łączy się z innymi lekami, takimi jak deksametazon (20-40 mg doustnie w określonych dniach cyklu), melfalan (9 mg/m²) i prednizon (60 mg/m²) w sześciotygodniowych cyklach, talidomid (50-200 mg/dobę) lub pegylowana liposomalna doksorubicyna (30 mg/m² w dniu 4. cyklu). Dawkowanie bortezomibu wymaga modyfikacji w przypadku wystąpienia toksyczności, zwłaszcza neuropatii obwodowej, gdzie dawkę można zmniejszyć do 1,0 mg/m² lub 0,7 mg/m², a w ciężkich przypadkach leczenie należy przerwać lub zakończyć. Przed każdym cyklem należy ocenić parametry hematologiczne (płytki ≥70-100 x 10⁹/l, neutrofile ≥1,0-1,5 x 10⁹/l) oraz toksyczność niehematologiczną (nie przekraczającą stopnia 1). U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 0,7 mg/m² z możliwością dostosowania, natomiast u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami nerek nie jest konieczna zmiana dawkowania.
bezwzględna liczba neutrofili, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, deksametazon, doksorubicyna, klirens kreatyniny, małopłytkowość, melfalan i prednizon, monoterapia, neuropatia autonomiczna, neuropatia obwodowa, neutropenia, parestezja, pegylowana liposomalna doksorubicyna, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, remisja, rytuksymab, sekwestracja śledziony, stężenie hemoglobiny, szpiczak mnogi, talidomid, terapia skojarzona, toksyczność hematologiczna, toksyczność niehematologiczna, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bortezomib Adamed 3,5 mg

Bortezomib Adamed 3,5 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, jest inhibitorem proteasomu stosowanym w leczeniu szpiczaka mnogiego oraz chłoniaka z komórek płaszcza u dorosłych. Lek podaje się dożylnie (1 mg/ml po rekonstytucji) lub podskórnie (2,5 mg/ml po rekonstytucji). W terapii szpiczaka mnogiego Bortezomib Adamed jest wskazany zarówno u pacjentów z progresją choroby po wcześniejszych liniach leczenia, jak i u chorych z nowo rozpoznanym schorzeniem. W leczeniu progresji stosuje się monoterapię lub skojarzenia z pegylowaną liposomalną doksorubicyną bądź deksametazonem. U pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepienia komórek macierzystych stosuje się schemat z melfalanem i prednizonem, natomiast u kwalifikujących się do transplantacji – schematy indukcyjne z deksametazonem lub trójlekowe z deksametazonem i talidomidem, co pozwala na uzyskanie głębokiej remisji przed procedurą.
bortezomib, chemioterapia wysokodawkowa, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, kwas boronowy, melfalan, monoterapia, nowo zdiagnozowany szpiczak mnogi, pegylowana liposomalna doksorubicyna, podanie dożylne, podanie podskórne, progresja szpiczaka mnogiego, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, rytuksymab, schemat VR-CAP, szpiczak mnogi, talidomid, terapia indukcyjna
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bortezomib EVER Pharma 2,5 mg/ml

Bortezomib EVER Pharma jest podawany w dawce 1,3 mg/m² powierzchni ciała, dwa razy w tygodniu (dni 1., 4., 8. i 11.) w 21-dniowym cyklu leczenia, z co najmniej 72-godzinnym odstępem między dawkami. W zależności od odpowiedzi pacjenta, liczby cykli i schematu leczenia (monoterapia lub leczenie skojarzone z deksametazonem, melfalanem, prednizonem, talidomidem, pegylowaną liposomalną doksorubicyną lub innymi chemioterapeutykami), dawkowanie i liczba cykli są modyfikowane. W przypadku wystąpienia toksyczności niehematologicznej stopnia ≥ 3 lub hematologicznej stopnia 4, leczenie należy przerwać i po ustąpieniu działań niepożądanych wznowić z redukcją dawki o 25% (np. z 1,3 mg/m² do 1,0 mg/m²). Szczegółowe zalecenia dotyczą także modyfikacji dawkowania w neuropatii obwodowej, gdzie dawka może być zmniejszona do 0,7 mg/m² lub leczenie przerwane w przypadku ciężkich objawów (stopień 3-4). U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby dawka początkowa powinna być zmniejszona do 0,7 mg/m², z możliwością dostosowania w zależności od tolerancji. Nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (CrCL > 20 mL/min/1,73 m²).
bezwzględna liczba neutrofili, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, czynnik stymulujący kolonię granulocytów, deksametazon, doksorubicyna, hematopoetyczna komórka macierzysta, klirens kreatyniny, melfalan i prednizon, monoterapia, morfologia krwi, naciek szpiku kostnego, neuropatia, neuropatia obwodowa, neutropenia, parestezja, pegylowana liposomalna doksorubicyna, prednizon, rytuksymab, szpiczak mnogi, talidomid, toksyczność niehematologiczna, trombocytopenia, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bortezomib medac 1 mg

Bortezomib jest selektywnym, odwracalnym inhibitorem proteasomu 26S, który hamuje proteolizę białek oznaczonych ubikwityną, co prowadzi do zatrzymania cyklu komórkowego i indukcji apoptozy w komórkach nowotworowych, zwłaszcza w szpiczaku mnogim. Mechanizm działania obejmuje m.in. modulację czynników transkrypcyjnych, takich jak NF-kB, oraz wpływ na interakcje komórek nowotworowych z mikrośrodowiskiem szpiku. W badaniach in vitro i in vivo wykazano, że bortezomib zwiększa różnicowanie osteoblastów i hamuje aktywność osteoklastów, co jest korzystne u pacjentów z zaawansowaną chorobą osteolityczną. W badaniu klinicznym III fazy MMY-3002 VISTA, u 682 pacjentów z wcześniej nieleczonym szpiczakiem mnogim, zastosowanie bortezomibu w dawce 1,3 mg/m² w skojarzeniu z melfalanem (9 mg/m²) i prednizonem (60 mg/m²) znacząco wydłużyło medianę przeżycia do 56,4 miesięcy w porównaniu do 43,1 miesięcy w grupie kontrolnej (HR=0,695; p=0,00043).
amyloidoza łańcuchów lekkich, białaczka limfoblastyczna, całkowita remisja, całkowite przeżycie, chłoniak limfoblastyczny, chłoniak z komórek płaszcza, choroba osteolityczna, cyklofosfamid, czynnik jądrowy kappa-B, czynnik transkrypcyjny, deksametazon, doksorubicyna, droga ubikwityna-proteasom, działanie toksyczne, inhibitor proteasomu, lek przeciwgrzybiczny, mikrośrodowisko szpiku, obwodowa neuropatia czuciowa, osteoblasty, osteoklasty, pegylowana liposomalna doksorubicyna, prednizon, proteasom 26S, proteoliza, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, przeżycie wolne od progresji, rytuksymab, szpiczak mnogi, talidomid, terapia skojarzona, winkrystyna
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bortezomib medac 3,5 mg

Bortezomib medac, dostępny w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań o dawce 3,5 mg, zawiera bortezomib w postaci estru kwasu boronowego z mannitolem. Po przygotowaniu roztworu stężenie wynosi 2,5 mg/ml przy podaniu podskórnym oraz 1 mg/ml przy podaniu dożylnym. Lek jest wskazany w leczeniu szpiczaka mnogiego oraz chłoniaka z komórek płaszcza u dorosłych pacjentów, zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej z innymi lekami, takimi jak pegylowana liposomalna doksorubicyna, deksametazon, melfalan, prednizon, talidomid czy rytuksymab. W zależności od stanu choroby, kwalifikacji do przeszczepienia hematopoetycznych komórek macierzystych oraz typu nowotworu, stosuje się różne schematy terapeutyczne, m.in. bortezomib w monoterapii lub w skojarzeniu (R-CAP) oraz jako terapia indukcyjna przed przeszczepieniem.
bortezomib, chemioterapia wysokodawkowa, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, deksametazon, doksorubicyna, działanie niepożądane, ester kwasu boronowego, leczenie indukcyjne, monoterapia, nowotwór hematologiczny, pegylowana liposomalna doksorubicyna, prednizon, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, rytuksymab, schemat R-CAP, schemat wielolekowy, szpiczak mnogi, talidomid, terapia indukcyjna, terapia skojarzona
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bortezomib Glenmark 3,5 mg

Bortezomib Glenmark, dostępny w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań o dawce 3,5 mg, jest inhibitorem proteasomu stosowanym w leczeniu szpiczaka mnogiego oraz chłoniaka z komórek płaszcza u dorosłych. Lek może być podawany dożylnie (1 mg/ml) lub podskórnie (2,5 mg/ml), co wpływa na profil farmakokinetyczny i bezpieczeństwo terapii. W szpiczaku mnogim bortezomib jest stosowany zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu z innymi lekami, takimi jak pegylowana liposomalna doksorubicyna, deksametazon, melfalan, prednizon czy talidomid, w zależności od stadium choroby i kwalifikacji pacjenta do przeszczepienia hematopoetycznych komórek macierzystych. W chłoniaku z komórek płaszcza lek jest częścią schematu R-CAP (rytuksymab, cyklofosfamid, doksorubicyna, prednizon). Decyzja o zastosowaniu bortezomibu powinna być podejmowana przez specjalistę onkohematologa, uwzględniając wcześniejsze leczenie, stan kliniczny oraz kwalifikację do przeszczepienia.
bortezomib, chemioterapia wysokodawkowa, chłoniak z komórek płaszcza, choroba onkohematologiczna, cyklofosfamid, deksametazon, doksorubicyna, ester mannitolu, kwas boronowy, leczenie indukcyjne, leczenie pierwszej linii, lek cytotoksyczny, melfalan i prednizon, monoterapia, neuropatia obwodowa, nowotwór hematologiczny, pegylowana liposomalna doksorubicyna, prednizon, progresja choroby, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, roztwór do wstrzykiwań, rytuksymab, schemat R-CAP, szpiczak mnogi, talidomid, terapia skojarzona
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Trabectedin EVER PHARMA 1 mg

Trabectedin EVER PHARMA, dostępny w dawkach 0,25 mg i 1 mg jako proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, jest wskazany w leczeniu zaawansowanego mięsaka tkanek miękkich u dorosłych pacjentów, szczególnie po niepowodzeniu terapii antracyklinami i ifosfamidem lub w przypadku przeciwwskazań do tych leków. Najlepiej udokumentowaną skuteczność wykazuje w tłuszczakomięsaku (liposarcoma) oraz mięsakach gładkokomórkowych (leiomyosarcoma). W innych podtypach mięsaków stosowanie trabektedyny wymaga ostrożnej oceny ze względu na ograniczone dane kliniczne. Ponadto, lek jest stosowany w nawrotowym raku jajnika wrażliwym na platynę, wyłącznie w skojarzeniu z pegylowaną liposomalną doksorubicyną (PLD), pod warunkiem potwierdzenia wrażliwości nowotworu na związki platyny.
bolus dożylny, koncentrat do infuzji, lek cytotoksyczny, mięsak gładkokomórkowy, mięsak tkanek miękkich, nawrotowy rak jajnika, niepowodzenie terapii, pegylowana liposomalna doksorubicyna, schemat skojarzony, terapia skojarzona, tłuszczakomięsak, trabektedyna, wlew dożylny, wrażliwość na platynę, zaawansowany mięsak tkanek miękkich
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Vortemyel 3,5 mg

Bortezomib (Vortemyel) jest inhibitorem proteasomu stosowanym w leczeniu szpiczaka mnogiego oraz chłoniaka z komórek płaszcza (MCL). Standardowa dawka wynosi 1,3 mg/m² powierzchni ciała, podawana dożylnie lub podskórnie dwa razy w tygodniu (dni 1., 4., 8. i 11) w 21-dniowych cyklach. Po potwierdzeniu całkowitej remisji zaleca się kontynuację leczenia przez dodatkowe 2 cykle, natomiast pacjenci bez całkowitej remisji powinni otrzymać do 8 cykli. W przypadku wystąpienia toksyczności niehematologicznej stopnia ≥3 lub hematologicznej stopnia 4. (z wyjątkiem neuropatii), leczenie należy przerwać, a po ustąpieniu objawów wznowić z redukcją dawki o 25% (np. z 1,3 mg/m² do 1,0 mg/m²). Szczególną uwagę należy zwrócić na neuropatię obwodową, gdzie dawkowanie dostosowuje się w zależności od stopnia nasilenia objawów, od braku zmian do całkowitego przerwania terapii w przypadku stopnia 4. Podawanie bortezomibu może być skojarzone z innymi lekami, takimi jak deksametazon, melfalan, prednizon, doksorubicyna czy talidomid, z odpowiednimi schematami dawkowania i monitorowaniem parametrów hematologicznych (np. liczba płytek ≥70 x 10⁹/l, neutrofile ≥1,0 x 10⁹/l).
aktywność AspAT, aminotransferaza asparaginowa, bezwzględna liczba neutrofili, ból neuropatyczny, bortezomib, centralny dostęp żylny, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, deksametazon, doksorubicyna, klirens kreatyniny, liczba płytek krwi, liposomalna doksorubicyna, małopłytkowość, melfalan, naciek szpiku kostnego, neuropatia autonomiczna, neuropatia obwodowa, neutropenia, pegylowana liposomalna doksorubicyna, prednizon, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, remisja całkowita, roztwór do wstrzykiwań, rytuksymab, sekwestracja śledziony, stężenie bilirubiny, szpiczak mnogi, talidomid, terapia indukcyjna, terapia skojarzona, toksyczność hematologiczna, toksyczność niehematologiczna, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Vortemyel 1 mg

Leczenie bortezomibem (Vortemyel) wymaga ścisłego nadzoru lekarza doświadczonego w terapii onkologicznej. Lek podaje się dożylnie w dawce 1,3 mg/m² powierzchni ciała, dwa razy w tygodniu (dni 1., 4., 8. i 11.) w 21-dniowym cyklu, z co najmniej 72-godzinną przerwą między dawkami. W zależności od odpowiedzi na leczenie, liczba cykli wynosi od 4 do 8, z możliwością kontynuacji u pacjentów z pełną remisją lub dalszą odpowiedzią. W terapii skojarzonej stosuje się m.in. pegylowaną liposomalną doksorubicynę (30 mg/m² w dniu 4. cyklu), deksametazon (20-40 mg doustnie w określonych dniach cyklu) oraz melfalan i prednizon w schematach dostosowanych do cykli i intensywności leczenia. Przed każdym cyklem należy potwierdzić odpowiednie parametry hematologiczne: liczba płytek krwi ≥ 70 x 10⁹/l, bezwzględna liczba neutrofili ≥ 1,0 x 10⁹/l, a także brak istotnej toksyczności niehematologicznej (stopień ≤ 1). U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby dawkę bortezomibu należy odpowiednio modyfikować (np. 0,7 mg/m² przy ciężkich zaburzeniach). Nie zaleca się stosowania u dzieci poniżej 18 lat ze względu na brak danych.
bezwzględna liczba neutrofili, bilirubina, ból neuropatyczny, bortezomib, centralny dostęp żylny, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik stymulujący kolonię granulocytów, deksametazon, górna granica normy, klirens kreatyniny, liczba płytek krwi, melfalan i prednizon, monoterapia, neuropatia obwodowa, neutrofil, neutropenia, pegylowana liposomalna doksorubicyna, płytki krwi, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, szpiczak mnogi, talidomid, terapia indukcyjna, terapia skojarzona, toksyczność hematologiczna, toksyczność niehematologiczna, trombocytopenia, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bortezomib TZF 3,5 mg

Bortezomib TZF, dostępny w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań zawierającego 3,5 mg bortezomibu, stosowany jest w leczeniu szpiczaka mnogiego oraz chłoniaka z komórek płaszcza u dorosłych. Po rekonstytucji uzyskuje stężenie 2,5 mg/ml dla podania podskórnego oraz 1 mg/ml dla dożylnego. W szpiczaku mnogim lek znajduje zastosowanie zarówno u pacjentów z nawrotem lub opornością na wcześniejsze leczenie (monoterapia lub w skojarzeniu z pegylowaną liposomalną doksorubicyną lub deksametazonem), jak i u chorych wcześniej nieleczonych, niekwalifikujących się do przeszczepienia hematopoetycznych komórek macierzystych (w połączeniu z melfalanem i prednizonem). Ponadto, bortezomib jest stosowany w terapii indukcyjnej przed przeszczepieniem, w skojarzeniu z deksametazonem i talidomidem, u pacjentów kwalifikujących się do wysokodawkowej chemioterapii i przeszczepienia. W chłoniaku z komórek płaszcza lek podaje się w schemacie wielolekowym z rytuksymabem, cyklofosfamidem, doksorubicyną i prednizonem u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepienia.
bortezomib, chemioterapia wysokodawkowa, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, deksametazon, doksorubicyna, ester kwasu boronowego z mannitolem, melfalan, nawrotowy szpiczak mnogi, pegylowana liposomalna doksorubicyna, polineuropatia obwodowa, prednizon, proszek do sporządzania roztworu, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, rytuksymab, schemat trójlekowy, szpiczak mnogi, talidomid, terapia indukcyjna
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bortezomib Adamed 2,5 mg

Bortezomib Adamed, dostępny w fiolkach zawierających 2,5 mg substancji czynnej, jest wskazany w leczeniu szpiczaka mnogiego oraz chłoniaka z komórek płaszcza u dorosłych pacjentów. W terapii szpiczaka mnogiego stosuje się go zarówno jako monoterapię, jak i w schematach skojarzonych, zależnie od stadium choroby i kwalifikacji do przeszczepienia hematopoetycznych komórek macierzystych. U pacjentów z progresją po wcześniejszym leczeniu bortezomib może być podawany samodzielnie lub w połączeniu z pegylowaną liposomalną doksorubicyną bądź deksametazonem. W przypadku nowo rozpoznanego szpiczaka mnogiego, niekwalifikującego się do chemioterapii wysokodawkowej, rekomendowane jest skojarzenie z melfalanem i prednizonem, natomiast u kwalifikujących się do intensywnego leczenia – terapia indukująca z deksametazonem, z lub bez talidomidu. W chłoniaku z komórek płaszcza bortezomib stosowany jest w schemacie VR-CAP (w połączeniu z rytuksymabem, cyklofosfamidem, doksorubicyną i prednizonem) u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepienia.
bortezomib, chemioterapia wysokodawkowa, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, deksametazon, doksorubicyna, działanie niepożądane, leczenie indukujące, lek cytotoksyczny, małopłytkowość, melfalan i prednizon, monoterapia, neuropatia obwodowa, parametry hematologiczne, pegylowana liposomalna doksorubicyna, prednizon, progresja szpiczaka mnogiego, proszek do sporządzania roztworu, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, rytuksymab, schemat VR-CAP, szpiczak mnogi, talidomid, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie sercowo-naczyniowe
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bortezomib Zentiva 1 mg

Bortezomib Zentiva jest selektywnym, odwracalnym inhibitorem proteasomu 26S, wykazującym skuteczność w leczeniu szpiczaka mnogiego oraz chłoniaka z komórek płaszcza. Mechanizm działania polega na hamowaniu degradacji białek regulujących cykl komórkowy i aktywacji czynnika NF-kB, co prowadzi do zatrzymania cyklu komórkowego i indukcji apoptozy komórek nowotworowych. W badaniach klinicznych u pacjentów z nawrotowym lub opornym szpiczakiem mnogim monoterapia bortezomibem wykazała całkowitą odpowiedź (CR) u 6% pacjentów, a łączny wskaźnik odpowiedzi (CR+nCR+PR) wyniósł 38%, z medianą czasu trwania odpowiedzi 8 miesięcy i medianą czasu do uzyskania odpowiedzi 43 dni. W skojarzeniu z deksametazonem odnotowano istotną poprawę wskaźników odpowiedzi (ORR iloraz szans 3,769; p < 0,001), przeżycia wolnego od progresji (PFS HR=0,511; p=0,008) oraz czasu do progresji (TTP HR=0,385; p=0,001). W badaniu fazy III (DOXIL-MMY-3001) dodanie pegylowanej liposomalnej doksorubicyny do bortezomibu zmniejszyło ryzyko progresji o 45% (p < 0,0001), wydłużając medianę TTP do 9,3 miesiąca w porównaniu do 6,5 miesiąca w monoterapii.
amyloidoza łańcuchów lekkich, apoptoza, białaczka limfoblastyczna, całkowita remisja, chłoniak limfoblastyczny, chłoniak z komórek płaszcza, choroba osteolityczna, cyklofosfamid, czas do progresji, częściowa odpowiedź, czynnik jądrowy kappa-B, droga ubikwityna-proteasom, działanie cytotoksyczne, homeostaza wewnątrzkomórkowa, inhibitor proteasomu, kompleks białkowy, metabolizm kostny, neuropatia obwodowa, pegylowana liposomalna doksorubicyna, proteasom 26S, przeżycie bez progresji, rytuksymab, szpiczak mnogi, szpiczak oporny, terapia skojarzona
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bortezomib Zentiva 3,5 mg

Bortezomib Zentiva w dawce 3,5 mg (proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań) jest wskazany w leczeniu szpiczaka mnogiego oraz chłoniaka z komórek płaszcza u dorosłych pacjentów. W terapii nawrotowego lub opornego szpiczaka mnogiego, u pacjentów po co najmniej jednym wcześniejszym leczeniu oraz po przeszczepieniu lub niekwalifikujących się do niego, bortezomib może być stosowany w monoterapii lub w skojarzeniu z pegylowaną liposomalną doksorubicyną bądź deksametazonem. U chorych z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim, którzy nie kwalifikują się do chemioterapii wysokodawkowej z przeszczepieniem, zalecany jest schemat skojarzony z melfalanem i prednizonem. Natomiast u pacjentów kwalifikujących się do intensywnej chemioterapii i przeszczepienia, bortezomib stosuje się w terapii indukcyjnej w połączeniu z deksametazonem, z opcją dodania talidomidu. W chłoniaku z komórek płaszcza, u pacjentów wcześniej nieleczonych i niekwalifikujących się do przeszczepienia, bortezomib podaje się w schemacie R-CAP (rytuksymab, cyklofosfamid, doksorubicyna, prednizon).
autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, bortezomib, chemioterapia wysokodawkowa, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, deksametazon, deksametazon i talidomid, ester mannitolu i kwasu boronowego, leczenie indukcyjne, monoterapia, pegylowana liposomalna doksorubicyna, progresja szpiczaka mnogiego, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, rytuksymab, schemat R-CAP, szpiczak mnogi, terapia przeciwnowotworowa, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bortezomib Adamed 2,5 mg

Bortezomib, inhibitor proteasomu 26S, wykazuje wysoką selektywność i odwracalne hamowanie enzymu, co prowadzi do zatrzymania cyklu komórkowego i indukcji apoptozy w komórkach nowotworowych, zwłaszcza w szpiczaku mnogim i chłoniaku z komórek płaszcza. Mechanizm działania obejmuje hamowanie aktywacji czynnika NF-kB oraz modulację interakcji komórek nowotworowych z mikrośrodowiskiem szpiku kostnego, co przekłada się na cytotoksyczność wobec komórek nowotworowych przy relatywnie mniejszym wpływie na komórki zdrowe. Bortezomib wykazuje również wpływ na zwiększenie różnicowania osteoblastów i hamowanie osteoklastów, co jest korzystne u pacjentów ze szpiczakiem mnogim z zaawansowaną chorobą osteolityczną. Kinetika hamowania proteasomu charakteryzuje się okresem półtrwania dysocjacji t₁/₂ = 20 minut, co potwierdza odwracalność działania leku.
amyloidoza łańcuchów lekkich, całkowita odpowiedź, całkowita remisja, całkowite przeżycie, chłoniak z komórek płaszcza, choroba osteolityczna, cykl komórkowy, czynnik jądrowy kappa-B, działanie cytotoksyczne, homeostaza wewnątrzkomórkowa, indukcja apoptozy, inhibitor proteasomu, mikrośrodowisko szpiku kostnego, monoterapia bortezomibem, osteoblast, osteoklast, pegylowana liposomalna doksorubicyna, podanie dożylne, podanie podskórne, proteasom 26S, przeżycie wolne od progresji, szpiczak mnogi, terapia skojarzona
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bortezomib TZF 3,5 mg

Bortezomib jest selektywnym inhibitorem proteasomu 26S, który hamuje jego aktywność podobną do chymotrypsyny, co prowadzi do zahamowania degradacji białek oznaczonych ubikwityną i indukcji apoptozy w komórkach nowotworowych. Mechanizm działania obejmuje modulację białek regulatorowych cyklu komórkowego oraz aktywację czynnika transkrypcyjnego NF-kB, co skutkuje zatrzymaniem cyklu komórkowego i śmiercią komórek nowotworowych. W badaniach in vitro i in vivo wykazano, że bortezomib jest ponad 1500 razy bardziej selektywny wobec proteasomu niż inne enzymy, a jego hamowanie jest odwracalne z okresem półtrwania t1/2 około 20 minut. Ponadto, bortezomib wykazuje działanie na mikrośrodowisko szpiku, zwiększając aktywność osteoblastów i hamując osteoklasty, co jest korzystne u pacjentów ze szpiczakiem mnogim z zaawansowaną chorobą osteolityczną.
amyloidoza łańcuchów lekkich, apoptoza komórki nowotworowej, całkowita remisja, chłoniak z komórek płaszcza, choroba osteolityczna, czas do progresji, czynnik jądrowy kappa-B, dysfagia, hamowanie proteasomu, inhibitor proteasomu, metabolizm kostny, monoterapia bortezomibem, nowotwór limfoidalny, obwodowa neuropatia czuciowa, pegylowana liposomalna doksorubicyna, podanie podskórne i dożylne, proteasom 26S, przeżycie wolne od progresji, szpiczak mnogi
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bortezomib Zentiva 3,5 mg

Bortezomib Zentiva, dostępny w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań o dawce 3,5 mg, jest stosowany w leczeniu szpiczaka mnogiego oraz chłoniaka z komórek płaszcza. Lek podaje się dożylnie lub podskórnie w dawce 1,3 mg/m² powierzchni ciała, dwa razy w tygodniu (dni 1., 4., 8. i 11.) w 21-dniowym cyklu. W przypadku terapii skojarzonej z innymi lekami, takimi jak pegylowana liposomalna doksorubicyna (30 mg/m²), deksametazon (20-40 mg) czy melfalan (9 mg/m²) i prednizon (60-100 mg/m²), schemat dawkowania jest odpowiednio modyfikowany. Leczenie wymaga monitorowania hematologicznego (płytki krwi ≥ 70-100 x 10⁹/l, neutrofile ≥ 1,0-1,5 x 10⁹/l) oraz oceny toksyczności niehematologicznej, z koniecznością przerwania terapii przy toksyczności stopnia ≥3 lub hematologicznej stopnia 4. W przypadku neuropatii stosuje się modyfikacje dawkowania zależne od stopnia nasilenia objawów, włącznie z przerwaniem leczenia przy stopniu 4. Podanie leku powinno odbywać się pod nadzorem doświadczonego lekarza, a wstrzyknięcia wykonywać wykwalifikowany personel medyczny.
bezwzględna liczba neutrofili, bortezomib, centralny dostęp żylny, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, deksametazon, doksorubicyna, ester mannitolu i kwasu boronowego, hematopoetyczne komórki macierzyste, indukcja terapii, klirens kreatyniny, małopłytkowość, melfalan i prednizon, neuropatia, neutropenia, parestezja, pegylowana liposomalna doksorubicyna, podanie dooponowe, prednizon, remisja całkowita, rytuksymab, szpiczak mnogi, talidomid, toksyczność hematologiczna, toksyczność niehematologiczna, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon substancji czynnych
Trabektedyna – Właściwości farmakokinetyczne

Trabektedyna, stosowana w terapii mięsaków tkanek miękkich oraz raka jajnika, charakteryzuje się złożoną farmakokinetyką, obejmującą wielokompartamentowy model dystrybucji z bardzo dużą objętością dystrybucji (>5000 l) oraz silnym wiązaniem z białkami osocza i tkanek (94-98%). Po dożylnym podaniu dawki do 1,8 mg/m² pc. ekspozycja jest proporcjonalna do dawki. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, bez indukcji lub hamowania enzymów P450, co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Eliminacja jest dominująco wątrobowa, z minimalnym (<1%) wydalaniem nerkowym, a okres półtrwania wynosi około 180 godzin. Klirens osoczowy wynosi średnio 30,9 l/godz., z umiarkowanym współczynnikiem ekstrakcji (~50% wątrobowego przepływu krwi) i znaczną zmiennością międzyosobniczą (49%) oraz wewnątrzosobniczą (28%).
aktywność aminotransferaz, alkaloid naturalny, bariera łożyskowa, białko osocza, CYP3A4, cytochrom P450, dawka znormalizowana, dystrybucja tkankowa, działanie indukujące, ekspozycja systemowa, farmakokinetyka populacyjna, infuzja dożylna, interakcja farmakokinetyczna, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolizm utleniający, mięsak tkanek miękkich, model wielokompartmentowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pegylowana liposomalna doksorubicyna, profil dystrybucji, przenikanie przez łożysko, przenikanie trabektedyny, rak jajnika, stężenie bilirubiny, stężenie maksymalne, stężenie maksymalne w osoczu, stosunek krew/osocze, układ wątrobowo-żółciowy, wątrobowy przepływ krwi, wiązanie z białkami, właściwości farmakokinetyczne, współczynnik ekstrakcji, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza, zmienność wewnątrzosobnicza
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bortezomib Eugia 3,5 mg

Bortezomib Eugia w dawce 3,5 mg w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań jest wskazany w leczeniu dorosłych pacjentów z progresją szpiczaka mnogiego po co najmniej jednym wcześniejszym programie leczenia, zarówno u osób po przeszczepieniu hematopoetycznych komórek macierzystych, jak i tych niekwalifikujących się do transplantacji. Lek może być stosowany w monoterapii lub w skojarzeniu z pegylowaną liposomalną doksorubicyną bądź deksametazonem, a wybór schematu zależy od stanu klinicznego pacjenta, odpowiedzi na wcześniejsze leczenie oraz chorób współistniejących. W terapii nowo zdiagnozowanego szpiczaka mnogiego bortezomib stosuje się u pacjentów niekwalifikujących się do wysokodawkowej chemioterapii z przeszczepieniem w połączeniu z melfalanem i prednizonem, natomiast u kwalifikujących się do transplantacji w schemacie indukcyjnym z deksametazonem, z opcją dodania talidomidu. Ponadto, lek jest stosowany w leczeniu wcześniej nieleczonego chłoniaka z komórek płaszcza u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepienia, w skojarzeniu z rytuksymabem, cyklofosfamidem, doksorubicyną i prednizonem (schemat R-CAP z bortezomibem).
bortezomib, chemioterapia dużymi dawkami cytostatyków, chłoniak nieziarniczy, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, deksametazon, doksorubicyna, ester kwasu boronowego, leczenie indukcyjne, melfalan, monoterapia, neuropatia obwodowa, nowo zdiagnozowany szpiczak mnogi, pegylowana liposomalna doksorubicyna, prednizon, progresja szpiczaka mnogiego, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, rytuksymab, schemat skojarzony, talidomid, terapia indukcyjna
Leksykon substancji czynnych
Trabektedyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Trabektedyna wymaga ścisłego monitorowania parametrów wątroby, nerek oraz układu krwiotwórczego podczas terapii. Przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest wykluczenie podwyższonego stężenia bilirubiny w surowicy, a u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, zwłaszcza z aktywnym przewlekłym zapaleniem, dawka powinna być dostosowana ze względu na dwukrotnie zwiększoną ekspozycję na lek. Klirens kreatyniny musi być oceniany przed i w trakcie terapii; trabektedyna jest przeciwwskazana w monoterapii przy klirensie < 30 ml/min oraz w terapii skojarzonej przy klirensie < 60 ml/min. W trakcie leczenia często obserwuje się neutropenię 3. i 4. stopnia oraz trombocytopenię, co wymaga regularnego monitorowania morfologii krwi (przed leczeniem, raz w tygodniu przez dwa pierwsze cykle, następnie między cyklami). Profilaktyka przeciwwymiotna z zastosowaniem kortykosteroidów, np. deksametazonu, jest obligatoryjna. Przeciwwskazaniem jest wyjściowa liczba neutrofili < 1500/mm³ oraz płytek < 100 000/mm³.
albumina w surowicy, alkalizacja moczu, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, badanie MUGA, bilirubina, deksametazon, dializa, echokardiogram, fosfataza zasadowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, gorączka neutropeniczna, inhibitory CYP3A4, kardiomiopatia, kinaza kreatynowa, klirens kreatyniny, kortykosteroidy, martwica tkanki, mielotoksyczność, napady drgawkowe, neutropenia, niedociśnienie, niewydolność nerek, niewydolność wielonarządowa, pegylowana liposomalna doksorubicyna, profilaktyka przeciwwymiotna, przewlekłe zapalenie wątroby, rabdomioliza, reakcja nadwrażliwości, statyny, trabektedyna, trombocytopenia, wynaczynienie leku, zaburzenia czynności mięśnia sercowego, zespół przesiąkania włośniczek
Leksykon substancji czynnych
Trabektedyna – Wskazania do stosowania

Trabektedyna, dostępna w preparacie Trabectedin EVER PHARMA, jest wskazana do leczenia dorosłych pacjentów z zaawansowanym mięsakami tkanek miękkich, szczególnie tłuszczakomięsakami i mięsakami gładkokomórkowymi, po niepowodzeniu standardowej terapii pierwszego rzutu opartej na antracyklinach i ifosfamidzie lub u pacjentów niekwalifikujących się do tych terapii. Lek stosowany jest również w terapii skojarzonej z pegylowaną liposomalną doksorubicyną (PLD) u pacjentek z nawrotem raka jajnika wrażliwego na związki platyny, definiowanego jako wznowa po co najmniej 6 miesiącach od zakończenia wcześniejszej chemioterapii platynowej. Preparat dostępny jest w formie proszku do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji w dawkach 0,25 mg i 1 mg, z rekonstytuowanym stężeniem 0,05 mg/ml, co umożliwia precyzyjne dostosowanie dawkowania do indywidualnych potrzeb pacjenta.
antracykliny, cisplatyna, doksorubicyna, ifosfamid, karboplatyna, koncentrat roztworu do infuzji, mięsak gładkokomórkowy, mięsak tkanek miękkich, pegylowana liposomalna doksorubicyna, proszek do sporządzania koncentratu, rak jajnika, rekonstytucja, stadium zaawansowania, terapia drugiej linii, terapia skojarzona, tłuszczakomięsak, trabektedyna, związki platyny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bortezomib medac 1 mg

Bortezomib medac, dostępny w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań (1 mg bortezomibu/ml po rozpuszczeniu), jest wskazany w leczeniu szpiczaka mnogiego oraz chłoniaka z komórek płaszcza. W terapii szpiczaka mnogiego stosuje się go zarówno u pacjentów z progresją choroby po wcześniejszym leczeniu (monoterapia lub w skojarzeniu z pegylowaną liposomalną doksorubicyną i deksametazonem), jak i u chorych wcześniej nieleczonych, którzy nie kwalifikują się do wysokodawkowej chemioterapii z przeszczepieniem (w schemacie VMP: bortezomib, melfalan, prednizon). U pacjentów kwalifikujących się do intensywnej terapii z przeszczepieniem stosuje się bortezomib w terapii indukcyjnej w połączeniu z deksametazonem lub deksametazonem i talidomidem (schemat VTD). W chłoniaku z komórek płaszcza bortezomib jest elementem schematu VR-CAP (rytuksymab, cyklofosfamid, doksorubicyna, prednizon), stosowanego u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepienia.
bortezomib, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, deksametazon, doksorubicyna, fiolka, hipotonia, immunosupresja, kardiotoksyczność, melfalan, mielosupresja, monoterapia, pegylowana liposomalna doksorubicyna, polineuropatia obwodowa, prednizon, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, rytuksymab, schemat skojarzony, schemat VMP, schemat VR-CAP, szpiczak mnogi, talidomid, terapia indukcyjna
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Trabectedin EVER PHARMA 0,25 mg

Trabectedin EVER PHARMA, dostępny w dawkach 0,25 mg oraz 1 mg jako proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji (po rekonstytucji 0,05 mg/ml), jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z zaawansowanym mięsakami tkanek miękkich, szczególnie liposarcoma i leiomyosarcoma. Lek stosuje się jako terapię drugiej linii po niepowodzeniu leczenia antracyklinami i ifosfamidem lub jako alternatywę u pacjentów z przeciwwskazaniami do tych leków. Wskazaniem jest również wznowa raka jajnika wrażliwego na platynę, gdzie trabectedin podawany jest w skojarzeniu z pegylowaną liposomalną doksorubicyną (PLD).
chemioterapia przeciwnowotworowa, działanie niepożądane, ifosfamid, leczenie onkologiczne, leiomyosarcoma, liposarcoma, mięsak gładkokomórkowy, mięsak tkanek miękkich, nowotwór złośliwy, pegylowana liposomalna doksorubicyna, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, rak jajnika, terapia drugiej linii, terapia skojarzona, tłuszczakomięsak, trabektedyna, związek platyny
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Trabectedin EVER PHARMA 0,25 mg

Trabektedyna, alkaloid roślinny o kodzie ATC L01CX01, wykazuje wielokierunkowe działanie przeciwnowotworowe poprzez specyficzne wiązanie się z małym rowkiem DNA, co prowadzi do zgięcia helisy i zaburzenia cyklu komórkowego. W badaniach klinicznych u pacjentów z mięsakami tkanek miękkich, stosowanie trabektedyny w dawce 1,5 mg/m² w 24-godzinnej infuzji co 3 tygodnie wykazało 26,6% redukcję ryzyka progresji choroby (HR=0,734; p=0,0302) oraz medianę czasu do progresji (TTP) wynoszącą 3,7 miesiąca w porównaniu do 2,3 miesiąca w schemacie 3-godzinnej infuzji raz w tygodniu. Mediana całkowitego przeżycia (OS) w grupie 24-h q3wk wyniosła 13,9 miesiąca, z 60,2% pacjentów żyjących po roku. W badaniu III fazy ET743-SAR-3007 porównującym trabektedynę (1,5 mg/m² co 3 tygodnie) z dakarbazyną u pacjentów z tłuszczakomięsakami i mięsakami gładkokomórkowymi, nie stwierdzono istotnej różnicy w OS (mediana 13,7 vs 13,1 miesiąca; HR=0,927; p=0,4920), jednak trabektedyna znacząco poprawiła przeżycie bez progresji (PFS) do 4,2 miesiąca vs 1,5 miesiąca (HR=0,55; p<0,0001) oraz wskaźnik korzyści klinicznej (CBR) 34,2% vs 18,5% (p<0,0002).
alkaloid roślinny, badanie elektrokardiograficzne, całkowity odsetek odpowiedzi, chondromięsak mezenchymalny, ciężka leukopenia, cykl komórkowy, cytochrom P450 3A4, czas do progresji, czas trwania odpowiedzi, czerniak złośliwy, czynnik transkrypcyjny, działanie antyproliferacyjne, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, kryteria RECIST, linia komórek nowotworowych, maziówczak, metabolizm utleniający, mielosupresja, mięsak, mięsak Ewinga, mięsak gładkokomórkowy, mięsak jasnokomórkowy, mięsak tkanek miękkich, mięsak związany z translokacją, model wielokompartmentowy, naprawa DNA, niedokrwistość, niedrobnokomórkowy rak płuc, objętość dystrybucji, odstęp QT, odstęp QTc, ogólne przeżycie, pegylowana liposomalna doksorubicyna, przeżycie bez progresji, przeżycie całkowite, rak jajnika, rak piersi, tłuszczakomięsak, tłuszczakomięsak śluzowaty okrągłokomórkowy, wskaźnik korzyści klinicznej, złośliwy nowotwór
Leksykon chorób i schorzeń
Sarcoma kaposiego – Zapobieganie i profilaktyka

Sarcoma Kaposiego (SK) jest nowotworem naczyniowym pochodzenia śródbłonkowego, ściśle związanym z zakażeniem wirusem HHV-8 (KSHV). Profilaktyka SK opiera się głównie na zapobieganiu zakażeniu HIV, które jest kluczowym czynnikiem ryzyka rozwoju SK, zwłaszcza w krajach rozwiniętych. Zalecenia profilaktyczne obejmują bezpieczne praktyki seksualne (używanie prezerwatyw, ograniczenie liczby partnerów), regularne testy na HIV, stosowanie profilaktyki przedekspozycyjnej (PrEP) u osób z grup wysokiego ryzyka oraz unikanie wspólnego używania igieł. U zakażonych HIV i KSHV podstawą zapobiegania rozwojowi SK jest wysoce aktywna terapia antyretrowirusowa (HAART), która poprawia kontrolę immunologiczną nad wirusem HHV-8 i zmniejsza ryzyko wystąpienia SK, a także może prowadzić do regresji zmian nowotworowych u około 40% pacjentów z AIDS-zależnym SK. U pacjentów po przeszczepach narządów zaleca się stosowanie inhibitorów mTOR (sirolimus, everolimus) w celu zmniejszenia ryzyka jatrogennego SK.
AIDS, badanie przesiewowe, bezpieczny seks, działanie antyangiogenne, HAART, HHV-8, immunoterapia, inhibitor mTOR, lek przeciwwirusowy, limfocyty CD4, nowotwór naczyniowy, obrzęk limfatyczny, pegylowana liposomalna doksorubicyna, PrEP, profilaktyka przeciwzakrzepowa, sarcoma Kaposiego, terapia antyretrowirusowa, zakażenie HIV, zespół lizy guza
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bortezomib Glenmark 1 mg

Bortezomib Glenmark to lek przeciwnowotworowy w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, zawierający 1 mg bortezomibu na 1 ml roztworu. Stosowany jest głównie w leczeniu szpiczaka mnogiego oraz chłoniaka z komórek płaszcza u dorosłych pacjentów. W terapii szpiczaka mnogiego lek może być podawany jako monoterapia lub w skojarzeniu z pegylowaną liposomalną doksorubicyną bądź deksametazonem, zarówno u pacjentów po przeszczepieniu hematopoetycznych komórek macierzystych, jak i u tych, którzy nie kwalifikują się do tego zabiegu. W przypadku nowo rozpoznanego szpiczaka mnogiego, Bortezomib Glenmark jest stosowany u pacjentów niekwalifikujących się do intensywnej chemioterapii w połączeniu z melfalanem i prednizonem, a u kwalifikujących się jako element terapii indukcyjnej z deksametazonem lub deksametazonem i talidomidem przed przeszczepieniem.
bortezomib, chemioterapia wysokodawkowa, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, deksametazon, doksorubicyna, hematolog, immunochemioterapia, intensywna chemioterapia, melfalan i prednizon, monoterapia, onkolog kliniczny, pegylowana liposomalna doksorubicyna, prednizon, profilaktyka przeciwzakażeniowa, profilaktyka przeciwzakrzepowa, progresja szpiczaka mnogiego, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, roztwór do wstrzykiwań, rytuksymab, szpiczak mnogi, talidomid, terapia indukcyjna, wstrzyknięcie dożylne
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bortezomib Krka 1 mg

Bortezomib Krka, dostępny w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań (1 mg/ml), jest inhibitorem proteasomu stosowanym w leczeniu szpiczaka mnogiego oraz chłoniaka z komórek płaszcza. W terapii szpiczaka mnogiego lek może być stosowany jako monoterapia lub w skojarzeniu z pegylowaną liposomalną doksorubicyną bądź deksametazonem u pacjentów z progresją choroby po wcześniejszym leczeniu, w tym po przeszczepieniu hematopoetycznych komórek macierzystych. U pacjentów niekwalifikujących się do intensywnej chemioterapii z przeszczepieniem, Bortezomib Krka jest stosowany w połączeniu z melfalanem i prednizonem. Natomiast u kwalifikujących się do przeszczepienia, lek podaje się w terapii indukcyjnej w skojarzeniu z deksametazonem, z lub bez talidomidu. W chłoniaku z komórek płaszcza Bortezomib Krka jest częścią schematu R-CAP (rytuksymab, cyklofosfamid, doksorubicyna, prednizon) u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepienia komórek macierzystych.
bortezomib, chemioterapia wysokodawkowa, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, deksametazon, doksorubicyna, działanie niepożądane, hematolog, leczenie indukcyjne, melfalan i prednizon, mielotoksyczność, monoterapia, morfologia krwi, neuropatia obwodowa, onkolog kliniczny, pegylowana liposomalna doksorubicyna, prednizon, progresja choroby, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, roztwór do wstrzykiwań, rytuksymab, schemat R-CAP, szpiczak mnogi, talidomid, terapia indukcyjna