wątrobowy przepływ krwi
Wątrobowy przepływ krwi to jeden z kluczowych parametrów fizjologicznych, określający objętość krwi przepływającej przez wątrobę w jednostce czasu. Prawidłowy przepływ wątrobowy u dorosłego człowieka wynosi około 1500 ml/min, co stanowi około 25-30% pojemności minutowej serca. Wątroba charakteryzuje się unikalnym podwójnym układem dopływu krwi – około 75% krwi dopływa przez żyłę wrotną (krew odtlenowana, bogata w substancje wchłonięte w przewodzie pokarmowym), a pozostałe 25% przez tętnicę wątrobową (krew utlenowana).
Regulacja przepływu wątrobowego podlega złożonym mechanizmom, w tym autoregulacji naczyniowej, wpływom układu autonomicznego oraz działaniu substancji wazoaktywnych. Zaburzenia przepływu wątrobowego mogą występować w wielu stanach chorobowych, takich jak marskość wątroby, nadciśnienie wrotne, niewydolność krążenia czy wstrząs. Pomiar przepływu wątrobowego ma istotne znaczenie kliniczne, szczególnie w ocenie funkcji wątroby, planowaniu zabiegów operacyjnych oraz monitorowaniu farmakoterapii, gdyż metabolizm wielu leków jest bezpośrednio zależny od przepływu krwi przez wątrobę.
Współczesne metody oceny przepływu wątrobowego obejmują badania obrazowe (ultrasonografię dopplerowską, tomografię komputerową, rezonans magnetyczny z opcją perfuzji), metody z użyciem wskaźników dyfuzji oraz inwazyjne pomiary hemodynamiczne. Utrzymanie prawidłowego przepływu wątrobowego jest kluczowe dla zachowania homeostazy metabolicznej organizmu, detoksykacji i funkcji syntetycznych wątroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lidocaini hydrochloridum Noridem 10 mg/ml
Lidokaina chlorowodorku w roztworze do wstrzykiwań (10 mg/ml) wykazuje złożoną farmakokinetykę zależną od drogi podania. Biodostępność po podaniu dożylnym wynosi 100%, z szybkim początkiem działania (1-2 min) i czasem utrzymania efektu 10-20 minut po bolusie. Maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) różnią się w zależności od drogi podania: dożylna (zmienna, Tmax 10-30 min), blokada międzyżebrowa (Cmax 6,48 mg/l, Tmax 5-15 min), podskórna dopochwowa (4,91 mg/l), podskórna brzuszna (1,95 mg/l), nasiękowe policzkowo-szczękowe (0,31 mg/l przy dawce 36 mg) oraz zewnątrzoponowa (3-4 mg/l przy 400 mg, bez proporcjonalności do dawki). Lidokaina wykazuje dwufazową eliminację z okresem półtrwania fazy α-dystrybucji 4-8 minut i fazy eliminacji 1,5-2 godziny u dorosłych, wydłużonym do około 3 godzin u noworodków. Wiązanie z białkami osocza wynosi 60-80%, zależne od stężenia leku i α1-kwaśnej glikoproteiny (AAG), której poziom może się zmieniać w stanach zapalnych lub uszkodzeniach tkanek.
bariera łożyska, biodostępność lidokainy, blokada międzyżebrowa, chlorowodorek lidokainy, ciężka niewydolność nerek, dealkilacja utleniająca, enzymy CYP, glicynoksylidyd, hydroliza wiązania amidowego, klirens osocza, lek miejscowo znieczulający, maksymalne stężenie w osoczu, monoetyloglicynoksylidyd, monooksygenaza wątrobowa, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, podanie zewnątrzoponowe, stężenie lidokainy w osoczu, tempo eliminacji, wątrobowy przepływ krwi, wiązanie z białkami osocza, wlew dożylny, znieczulenie nasiękowe, znieczulenie zewnątrzoponowe, α1-kwaśna glikoproteina - Leksykon leków
Interakcje leku – Lidocaini hydrochloridum Noridem 20 mg/ml
Lidokaina chlorowodorek (20 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jej skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Leki wazokonstrykcyjne (epinefryna, norepinefryna) przedłużają działanie znieczulenia miejscowego, ale mogą nasilać działania niepożądane kardiologiczne, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu lidokainy jako leku przeciwarytmicznego. Leki uspokajające i nasenne zwiększają toksyczność lidokainy poprzez addytywny wpływ na ośrodkowy układ nerwowy (OUN). Istotne jest także wydłużenie działania leków zwiotczających mięśnie oraz wzrost ryzyka działań niepożądanych przy łącznym stosowaniu innych miejscowo znieczulających i anestetyków wziewnych. Szczególnie niebezpieczne jest łączenie lidokainy z lekami przeciwarytmicznymi klasy I, co stanowi przeciwwskazanie ze względu na wysokie ryzyko poważnych zaburzeń przewodnictwa serca. Ponadto, beta-blokery i blokery kanału wapniowego nasilają hamowanie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego i zmniejszają klirens lidokainy, co wymaga ostrożności klinicznej.
anestetyk wziewny, beta-bloker, bloker kanału wapniowego, cymetydyna, cytochrom P450, depresja oddechowa, efekt addytywny, induktor CYP 3A4, inhibitor CYP 3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP, klirens osoczowy, lek miejscowo znieczulający, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek wazokonstrykcyjny, lek zwiotczający mięśnie, lidokaina chlorowodorek, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, próg drgawkowy, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, stężenie leku w osoczu, toksyczność leku, układ sercowo-naczyniowy, wątrobowy przepływ krwi, znieczulenie miejscowe - Leksykon substancji czynnych
Diglukonian chloroheksydyny – Właściwości farmakokinetyczne
Diglukonian chloroheksydyny wykazuje minimalne wchłanianie z powierzchni błon śluzowych i skóry, co ogranicza jego dystrybucję ogólnoustrojową i ryzyko działań niepożądanych systemowych. Po aplikacji preparatu Gardimax medica lemon spray substancja ta jest powoli uwalniana do śliny, gdzie dzięki elektrostatycznemu wiązaniu z ujemnie naładowanymi błonami śluzowymi jamy ustnej utrzymuje długotrwałe działanie przeciwbakteryjne. Diglukonian chloroheksydyny jest słabo wchłaniany z przewodu pokarmowego, podlega ograniczonemu metabolizmowi wątrobowemu, a około 90% dawki wydalane jest z kałem w postaci niezmienionej, co potwierdza przewód pokarmowy jako główną drogę eliminacji i korzystny profil bezpieczeństwa przy stosowaniu miejscowym.
aktywny metabolit, błona śluzowa jamy ustnej, chlorowodorek lidokainy, diglukonian chloroheksydyny, dysfagia, dystrybucja ogólnoustrojowa, działanie miejscowo znieczulające, działanie niepożądane systemowe, działanie przeciwbakteryjne, enzym mikrosomalny wątroby, hepatotoksyczność, infekcja gardła i jamy ustnej, interakcja metaboliczna, krążenie ogólne, mechanizm działania miejscowego, metabolizm wątrobowy, niewydolność serca, objętość dystrybucji, ośrodkowy układ nerwowy, stężenie lidokainy w osoczu, stężenie terapeutyczne, wątrobowy przepływ krwi, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Lidocaini hydrochloridum Noridem 10 mg/ml
Lidokaina wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą istotnie wpływać na jej skuteczność terapeutyczną oraz profil bezpieczeństwa. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie lidokainy z lekami wpływającymi na ośrodkowy układ nerwowy (np. benzodiazepiny, barbiturany) oraz układ sercowo-naczyniowy (np. leki wazokonstrykcyjne jak epinefryna, anestetyki wziewne). Interakcje te mogą prowadzić do nasilenia depresji OUN, wydłużenia działania zwiotczających mięśnie leków, a także zwiększenia ryzyka toksyczności, w tym drgawek. Warto podkreślić, że lidokaina obniża próg drgawkowy, co w połączeniu z lekami takimi jak tramadol czy bupropion znacząco zwiększa ryzyko wystąpienia drgawek. Dawkowanie i monitorowanie pacjenta powinno uwzględniać te potencjalne efekty addytywne i synergistyczne, zwłaszcza przy stosowaniu leków o wysokim poziomie istotności interakcji.
alkohol etylowy, amiodaron, anestetyk wziewny, barbiturat, benzodiazepina, beta-bloker, bupiwakaina, bupropion, cymetydyna, CYP 1A2, CYP 3A4, depresja oddechowa, epinefryna, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, fluwoksamina, induktor CYP 3A4, inhibitor izoenzymu, inhibitor proteazy, izoenzym cytochromu P450, izofluran, karbamazepina, klirens osoczowy lidokainy, lek miejscowo znieczulający, lek obniżający próg drgawkowy, lek uspokajający i nasenny, lek wazokonstrykcyjny, lek zwiotczający mięśnie, lidokaina, marskość wątroby, mepiwakaina, metoprolol, norepinefryna, ośrodkowy układ nerwowy, propranolol, prymidon, rzut serca, sewofluran, substrat CYP 3A4, suksametonium, tramadol, wątrobowy przepływ krwi, wekuronium - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lidocaini hydrochloridum Noridem 20 mg/ml
Lidocaini hydrochloridum Noridem (20 mg/ml) wykazuje zróżnicowaną farmakokinetykę zależną od drogi podania. Biodostępność dożylna wynosi 100%, z szybkim osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) w osoczu w ciągu 10-20 minut, a działanie terapeutyczne utrzymuje się 10-20 minut po bolusie. Przy blokadzie międzyżebrowej po podaniu 400 mg Cmax wynosi 6,48 mg/l (5-15 min), a przy zewnątrzoponowym 3-4 mg/l. Wlewy ciągłe bez dawki nasycającej osiągają stan równowagi po 5-10 godzinach, z terapeutycznym stężeniem już po 30-60 minutach. Lidokaina wiąże się z białkami osocza w 60-80%, a jej dystrybucja i metabolizm są modyfikowane przez stan kliniczny pacjenta, w tym choroby wątroby, serca i nerek. Okres półtrwania w fazie eliminacji u dorosłych wynosi 1,5-2 godziny, a u noworodków około 3 godziny, co wynika z wolniejszego metabolizmu i zwiększonej objętości dystrybucji.
4-hydroksy-2, 6-ksylidyna, alfa-1 kwaśna glikoproteina, bariera łożyska, biodostępność, blokada międzyżebrowa, choroba wątroby, CYP1A2, CYP3A4, dealkilacja utleniająca, glicynian ksylidyny, glicynoksylidyd, hydroliza wiązania amidowego, klirens lidokainy, lidokaina, metabolizm lidokainy, monoetyloglicynian ksylidyny, monoetyloglicynoksylidyd, monooksygenaza wątrobowa, niewydolność nerek, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie dokanałowe, podanie dożylne, podanie podskórne, wątrobowy przepływ krwi, właściwości farmakokinetyczne, wlew ciągły, wstrzyknięcie zewnątrzoponowe, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, znieczulenie nasiękowe, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon substancji czynnych
Glukonian cynku – Właściwości farmakokinetyczne
Glukonian cynku, będący składnikiem preparatu Envil gardło w stężeniu 25,6 mg/ml (3,7 mg jonów cynku na ml), wykazuje ograniczoną biodostępność na poziomie 20-40% absorpcji w jelicie cienkim. Dawka trzykrotna (0,51 ml) dostarcza 13,065 mg glukonianu cynku, co odpowiada 1,875 mg jonów cynku. Po wchłonięciu cynk wiąże się z białkami w świetle jelita, jest transportowany przez enterocyty i wiązany w surowicy głównie przez albuminy, co umożliwia utrzymanie homeostazy cynku. Metabolizm zachodzi w wątrobie, gdzie cynk jest magazynowany przez metalotioneinę, a jego prawidłowe stężenie w surowicy wynosi 12,2-21,4 μmol/l. Eliminacja cynku odbywa się głównie przez przewód pokarmowy (90%), z mniejszym udziałem nerek (≤0,5 mg/dobę) i skóry.
albumina, białko osocza, białko wiążące cynk, biodostępność, błona śluzowa, chlorek cetylopirydyniowy, chlorowodorek lidokainy, enterocyt, enzym mikrosomalny, glukonian cynku, homeostaza cynku, jelito cienkie, jon cynku, marskość wątroby, metalotioneina, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, przewód pokarmowy, sok trzustkowy, warstwa rogowa naskórka, wątrobowy przepływ krwi - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lidocaini hydrochloridum Noridem 10 mg/ml
Lidocaini hydrochloridum Noridem to roztwór do wstrzykiwań o stężeniu 10 mg/ml (10,66 mg lidokainy chlorowodorku jednowodnego/ml) dostępny w ampułkach 2 ml, 5 ml, 10 ml i 20 ml. Dawkowanie jest indywidualizowane, z maksymalną dawką 4,5 mg/kg masy ciała (do 300 mg) bez wazokonstryktora oraz 7 mg/kg (do 500 mg) z dodatkiem epinefryny (stężenie 1:100 000 do 1:200 000). Stosuje się różne stężenia i objętości w zależności od rodzaju znieczulenia: nasiękowe (0,5–1%, do 300 mg), blokady nerwów (1–2%, do 500 mg z epinefryną), zewnątrzoponowe (1–2%, do 500 mg z epinefryną), podpajęczynówkowe (1,5 lub 5% w 7,5% glukozie, 1–2 ml, do 100 mg) oraz dożylne znieczulenie regionalne (0,25–0,5%, objętości do 100 ml). U dzieci dawki są mniejsze (max 5 mg/kg, do 7 mg/kg z epinefryną), z preferencją niższych stężeń u najmłodszych, a u osób starszych i pacjentów z niewydolnością narządową konieczne jest dostosowanie dawki ze względu na zmniejszony klirens i ryzyko kumulacji leku.
blokada Biera, blokada pni nerwowych, blokada ruchowa, choroba wątroby, ciężka niewydolność nerek, dożylne znieczulenie regionalne, epinefryna, klirens lidokainy, lek wazokonstrykcyjny, lidokaina chlorowodorek jednowodny, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, podanie okołonerwowe, rzut serca, wątrobowy przepływ krwi, wiązanie białka, znieczulenie centralne, znieczulenie nasiękowe, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie regionalne, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lidocaine Accord 20 mg/ml
Lidokaina, dostępna w roztworach do wstrzykiwań o stężeniach 10 mg/ml i 20 mg/ml, wykazuje złożony profil farmakokinetyczny zależny od drogi podania, dawki oraz perfuzji miejsca iniekcji. Maksymalne stężenia osoczowe osiągane są po blokadzie nerwów międzyżebrowych (około 1,5 μg/ml na 100 mg leku), natomiast najniższe po podskórnym wstrzyknięciu w obrębie brzucha (około 0,5 μg/ml na 100 mg). Wchłanianie z przestrzeni nadtwardówkowej przebiega dwufazowo z okresami półtrwania 9,3 minuty (faza szybka) i 82 minuty (faza wolna), co ogranicza tempo eliminacji leku. Objętość dystrybucji lidokainy wynosi 91 litrów, a wiązanie z białkami osocza sięga 65%, głównie z kwasem alfa-1-glikoproteinowym. Lek przenika przez barierę łożyskową, przy czym u płodu obserwuje się niższe całkowite stężenie w osoczu z powodu mniejszego wiązania z białkami, mimo że stężenie wolnej frakcji jest równe jak u matki.
bariera łożyskowa, cytochrom P450, dysfunkcja nerek, dystrybucja tkankowa, działanie prodrgawkowe, enzym CYP1A2, enzym CYP2A6, frakcja leku, ksylidyd glicyny, kwas alfa-1-glikoproteinowy, kwaśna glikoproteina, lidokaina, metabolit, metabolizm wątrobowy, monoetyloglicynoksylidyd, nerwy międzyżebrowe, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, perfuzja tkankowa, przestrzeń nadtwardówkowa, roztwór do wstrzykiwań, stężenie osoczowe, wątrobowy przepływ krwi, wiązanie z białkami, wstrzyknięcie podskórne - Leksykon substancji czynnych
Trabektedyna – Właściwości farmakokinetyczne
Trabektedyna, stosowana w terapii mięsaków tkanek miękkich oraz raka jajnika, charakteryzuje się złożoną farmakokinetyką, obejmującą wielokompartamentowy model dystrybucji z bardzo dużą objętością dystrybucji (>5000 l) oraz silnym wiązaniem z białkami osocza i tkanek (94-98%). Po dożylnym podaniu dawki do 1,8 mg/m² pc. ekspozycja jest proporcjonalna do dawki. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, bez indukcji lub hamowania enzymów P450, co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Eliminacja jest dominująco wątrobowa, z minimalnym (<1%) wydalaniem nerkowym, a okres półtrwania wynosi około 180 godzin. Klirens osoczowy wynosi średnio 30,9 l/godz., z umiarkowanym współczynnikiem ekstrakcji (~50% wątrobowego przepływu krwi) i znaczną zmiennością międzyosobniczą (49%) oraz wewnątrzosobniczą (28%).
aktywność aminotransferaz, alkaloid naturalny, bariera łożyskowa, białko osocza, CYP3A4, cytochrom P450, dawka znormalizowana, dystrybucja tkankowa, działanie indukujące, ekspozycja systemowa, farmakokinetyka populacyjna, infuzja dożylna, interakcja farmakokinetyczna, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolizm utleniający, mięsak tkanek miękkich, model wielokompartmentowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pegylowana liposomalna doksorubicyna, profil dystrybucji, przenikanie przez łożysko, przenikanie trabektedyny, rak jajnika, stężenie bilirubiny, stężenie maksymalne, stężenie maksymalne w osoczu, stosunek krew/osocze, układ wątrobowo-żółciowy, wątrobowy przepływ krwi, wiązanie z białkami, właściwości farmakokinetyczne, współczynnik ekstrakcji, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza, zmienność wewnątrzosobnicza - Leksykon substancji czynnych
Olmesartan medoksomil – Właściwości farmakokinetyczne
Olmesartan medoksomil jest prolekiem, który ulega szybkiemu przekształceniu do aktywnego metabolitu olmesartanu w błonie śluzowej jelita oraz w krwi żyły wrotnej. Biodostępność bezwzględna po podaniu doustnym wynosi 25,6%, a maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po około 2 godzinach. Olmesartan wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (99,7%) i ma małą objętość dystrybucji (16-29 l). Całkowity klirens osoczowy wynosi około 1,3 l/h, z klirensem nerkowym 0,5-0,7 l/h, niezależnym od dawki. Okres półtrwania w fazie eliminacji po wielokrotnym podaniu doustnym wynosi 10-15 godzin. Wydalanie olmesartanu odbywa się w około 40% przez nerki i 60% drogą wątrobowo-żółciową, co wyklucza stosowanie u pacjentów z niedrożnością dróg żółciowych.
AUC, biodostępność bezwzględna, błona śluzowa jelita, dostępność ogólnoustrojowa, eliminacja leku, esteraza, frakcja niezwiązana leku, hydrochlorotiazyd, kinetyka leku, klirens nerkowy, klirens osoczowy, krążenie jelitowo-wątrobowe, metabolit czynny, niedrożność dróg żółciowych, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, olmesartan medoksomil, osocze krwi, prolek, stan stacjonarny leku, stężenie w osoczu, substancja wiążąca kwasy żółciowe, wątrobowy przepływ krwi, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, wydalanie wątrobowo-żółciowe, wypieranie z połączeń białkowych, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, żyła wrotna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Envil gardło 1,5 mg + 1 mg + 17,42 mg
Envil gardło zawiera trzy substancje czynne o odmiennych właściwościach farmakokinetycznych: 1,5 mg cetylopirydyniowego chlorku, 1,0 mg lidokainy chlorowodorku jednowodnego oraz 17,42 mg cynku glukonianu. Lidokaina wykazuje wchłanianie 30-40% z przewodu pokarmowego i szybkie wchłanianie z błon śluzowych, wiąże się z białkami osocza w 33-66%, a jej objętość dystrybucji wynosi 1,7 l/kg (obniżona do 1 l/kg przy niewydolności serca). Metabolizowana jest intensywnie w wątrobie (>90%) przez enzymy mikrosomalne, z okresem półtrwania 1,5-2,0 godziny. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (10% niezmienionej postaci) i żółć (7%). Cynk wchłania się w 20-40% w jelicie cienkim, wiąże z albuminami w surowicy, a jego eliminacja przebiega głównie przez przewód pokarmowy (90%), z niewielką ilością wydalaną z moczem (<0,5 mg/dobę) i potem. Chlorek cetylopirydyniowy szybko wchłania się z przewodu pokarmowego, jest dystrybuowany do wątroby, płuc i nerek, a eliminowany głównie z moczem.
albumina, białko osocza, białko wiążące cynk, błona śluzowa, chlorek cetylopirydyniowy, dystrybucja tkankowa, enterocyt, Envil gardło, enzym mikrosomalny wątroby, glukonian cynku, lidokaina chlorowodorek, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, metalotioneina, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, proces farmakokinetyczny, warstwa rogowa naskórka, wątrobowy przepływ krwi, wydalanie z moczem, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Gardimax Medica Spray (20 mg + 5 mg)/10 ml
Gardimax Medica Spray zawiera dwie substancje czynne o odmiennych właściwościach farmakokinetycznych: diglukonian chlorheksydyny oraz chlorowodorek lidokainy. Lidokaina charakteryzuje się szeroką dystrybucją w organizmie, przenikając do wszystkich tkanek, w tym OUN i krwi płodu, z objętością dystrybucji wynoszącą 1,7 l/kg (u pacjentów z niewydolnością serca około 1 l/kg). Wiązanie z białkami osocza wynosi 33-66%. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie (>90%) przez enzymy mikrosomalne, a okres półtrwania wynosi 1,5-2,0 godziny. Eliminacja odbywa się przez nerki (10% w postaci niezmienionej) i drogi żółciowe (7%). Zaburzenia czynności wątroby i nerek mogą prowadzić do zwiększenia stężenia lidokainy i kumulacji jej metabolitów.
absorpcja chlorheksydyny, błona śluzowa, chlorheksydyna, chlorowodorek lidokainy, diglukonian chlorheksydyny, dystrybucja lidokainy, działanie przeciwbakteryjne, eliminacja lidokainy, enzymy mikrosomalne wątroby, farmakokinetyka chlorheksydyny, farmakokinetyka lidokainy, marskość wątroby, metabolit lidokainy, metabolizm chlorheksydyny, metabolizm lidokainy, metabolizm wątrobowy, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, stężenie lidokainy w osoczu, wątrobowy przepływ krwi, wchłanianie ogólnoustrojowe, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lidocaini hydrochloridum Noridem 20 mg/ml
Lidocaini hydrochloridum Noridem wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od rodzaju zabiegu, wieku i stanu pacjenta. Maksymalne dawki lidokainy chlorowodorku jednowodnego wynoszą 4,5 mg/kg (do 300 mg) bez wazokonstryktora oraz 7 mg/kg (do 500 mg) z epinefryną (stężenie 1:100 000 do 1:200 000). Stężenia stosowane w znieczuleniu miejscowym i regionalnym wahają się od 0,5% do 5%, a objętości od 5 do 500 ml w zależności od techniki (np. blokady nerwów, zewnątrzoponowe, podpajęczynówkowe). U dzieci dawki są niższe: do 5 mg/kg bez wazokonstryktora i do 7 mg/kg z epinefryną, z zaleceniem stosowania niższych stężeń (0,5% lub 1%). U pacjentów w podeszłym wieku oraz z niewydolnością nerek, wątroby, serca lub w ciąży konieczne jest zmniejszenie dawki ze względu na zmieniony metabolizm i klirens leku. Bolus dożylny wynosi zwykle 1–1,5 mg/kg (50–100 mg), podawany tempem 25–50 mg/min, z możliwością powtórzenia do maksymalnie 200–300 mg na godzinę. Wlew podtrzymujący stosuje się w dawce 20–50 μg/kg/min (1–4 mg/min), utrzymując stężenie lidokainy w osoczu na poziomie 1,5–5 μg/ml.
blokada Biera, bolus dożylny, częstoskurcz komorowy, dożylne znieczulenie regionalne, działanie toksyczne, epinefryna, klirens lidokainy, leczenie przeciwarytmiczne, lek wazokonstrykcyjny, lidokaina chlorowodorek jednowodny, metabolizm wątrobowy, migotanie komór, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, rzut serca, stężenie lidokainy w osoczu, wątrobowy przepływ krwi, wiązanie białka, wlew ciągły, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie podskórne, wstrzyknięcie podśluzówkowe, wstrzyknięcie śródskórne, znieczulenie miejscowe i regionalne, znieczulenie nasiękowe, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Trabectedin EVER PHARMA 1 mg
Trabektedyna, podawana dożylnie w dawkach do 1,8 mg/m², charakteryzuje się farmakokinetyką wielokompartamentalną z bardzo dużą objętością dystrybucji (>5000 l) oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (94-98%). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem cytochromu P450 3A4, bez indukcji lub hamowania enzymów P450, co ogranicza ryzyko interakcji lekowych. Końcowy okres półtrwania wynosi około 180 godzin, a eliminacja nerkowa jest minimalna (<1%), z dominującą eliminacją przez drogi żółciowe (58% w kale). Klirens osoczowy wynosi średnio 30,9 l/godz., z istotną zmiennością międzyosobniczą (49%) i mniejszą wewnątrzosobniczą (28%). Współistniejące podawanie pegylowanej liposomalnej doksorubicyny zmniejsza klirens trabektedyny o 31%, nie wpływając na farmakokinetykę PLD.
aminotransferazy, bilirubina w surowicy, cytochrom P450 3A4, drogi żółciowe, dystrybucja leku, farmakokinetyka populacyjna, interakcja lekowa, izoenzymy cytochromu P450, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, końcowy okres półtrwania, metabolizm utleniający, objętość dystrybucji, pegylowana liposomalna doksorubicyna, proporcjonalność dawki, stan stacjonarny, stosunek krew/osocze, substancja czynna, wątrobowy przepływ krwi, wiązanie z białkami osocza, współczynnik ekstrakcji, zaburzenia czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza, zmienność wewnątrzosobnicza, znakowanie radioaktywne