pierwotna hiperpotliwość
Pierwotna hiperpotliwość (łac. hyperhidrosis primaria) to idiopatyczne zaburzenie charakteryzujące się nadmiernym wydzielaniem potu, nieproporcjonalnym do potrzeb termoregulacyjnych organizmu. Stan ten występuje najczęściej w obrębie dłoni, stóp, pach oraz twarzy i może znacząco obniżać jakość życia pacjentów.
Patofizjologia pierwotnej hiperpotliwości wiąże się z nadmierną aktywnością gruczołów potowych ekrynowych przy prawidłowej ich budowie i liczbie. W mechanizmie tym kluczową rolę odgrywa nadmierna stymulacja cholinergiczna za pośrednictwem układu współczulnego, przy czym nie stwierdza się patologii w samym układzie nerwowym.
Diagnostyka pierwotnej hiperpotliwości opiera się głównie na wywiadzie klinicznym i badaniu fizykalnym. Pomocne mogą być testy dodatkowe, takie jak test jodowo-skrobiowy Minora, pomiar ilości wydzielanego potu oraz ocena nasilenia objawów w skali HDSS (Hyperhidrosis Disease Severity Scale). Istotne jest wykluczenie przyczyn wtórnych nadpotliwości, takich jak choroby endokrynologiczne, infekcje czy przyjmowane leki.
Leczenie pierwotnej hiperpotliwości ma charakter wielokierunkowy i obejmuje metody miejscowe (chlorek glinu, jonoforezę), ogólnoustrojowe (leki antycholinergiczne), iniekcje toksyny botulinowej oraz metody chirurgiczne (sympatektomia). Wybór metody terapeutycznej zależy od lokalizacji i nasilenia objawów, preferencji pacjenta oraz dostępności danych metod leczniczych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Hiperpotliwość – Patofizjologia i mechanizm
Hiperpotliwość to zaburzenie charakteryzujące się nadmiernym wydzielaniem potu, przekraczającym fizjologiczne potrzeby termoregulacji, dotykające 1-3% populacji. Patofizjologia pierwotnej hiperpotliwości opiera się na nadaktywności układu współczulnego i zwiększonym uwalnianiu acetylocholiny z zakończeń nerwowych, przy upośledzonym mechanizmie ujemnego sprzężenia zwrotnego do podwzgórza. Gruczoły potowe ekrynowe u pacjentów nie wykazują zmian histologicznych, natomiast obserwuje się powiększenie zwojów współczulnych. Genetyka odgrywa istotną rolę, z loci PPH zlokalizowanym na chromosomie 14q11.2-q13 lub 2q31.1, dziedziczenie autosomalne dominujące. W patogenezie bierze udział także oksydacyjne uszkodzenie komórek oraz nadekspresja receptorów, takich jak ACVR1 i CHRNA1. Hiperpotliwość dzieli się na pierwotną (ogniskową, symetryczną, bez przyczyny) oraz wtórną, związaną z chorobami endokrynologicznymi, neurologicznymi, nowotworami, infekcjami lub lekami (np. inhibitory acetylocholinoesterazy, opioidy, SSRI, TLPD, glikokortykosteroidy). Diagnostycznym kryterium pierwotnej hiperpotliwości jest brak pocenia podczas snu oraz utrzymywanie się objawów co najmniej 6 miesięcy.
acetylocholina, czynnik genetyczny, dysfunkcja układu współczulnego, dysregulacja autonomiczna, dziedziczenie autosomalne dominujące, gruczoł ekrynowy, hiperpotliwość, hiperpotliwość wtórna, inhibitor acetylocholinoesterazy, jonoforeza, lek antycholinergiczny, odpowiedź skórna współczulna, oksybutynina, pierwotna hiperpotliwość, rdzeń kręgowy, reaktywne formy tlenu, receptor muskarynowy, skala HDSS, SSRI, sympatektomia piersiowa, terapia mikrofalowa, tlenek azotu, toksyna botulinowa, układ współczulny, zwój współczulny - Leksykon chorób i schorzeń
Hiperpotliwość – Objawy
Hiperpotliwość to stan charakteryzujący się nadmiernym wydzielaniem potu przekraczającym fizjologiczne potrzeby termoregulacji, dotykający około 1-3% populacji. Wyróżnia się dwa główne typy: pierwotną (ogniskową), występującą u 90% pacjentów, rozpoczynającą się zwykle w dzieciństwie lub okresie dojrzewania, z symetrycznym poceniem dłoni, stóp, pach i twarzy, oraz wtórną (uogólnioną), związaną z chorobami podstawowymi (np. cukrzycą, zaburzeniami tarczycy, nowotworami) lub lekami, często obejmującą całe ciało i występującą także nocą. Objawy obejmują widoczne krople potu, mokre plamy na ubraniach, lepkość skóry, a w ciężkich przypadkach zmiany skórne takie jak maceracja, pęknięcia i infekcje. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz testach, m.in. jodowo-skrobiowym i badaniach laboratoryjnych, a rozpoznanie pierwotnej hiperpotliwości wymaga obecności objawów przez co najmniej 6 miesięcy oraz spełnienia kryteriów takich jak pocenie symetryczne, występowanie co najmniej raz w tygodniu i brak pocenia podczas snu.
drożdżyca, gruczoł potowy, grzybica paznokci, grzybica stóp, hiperpotliwość, hiperpotliwość czaszkowo-twarzowa, hiperpotliwość dłoniowa, hiperpotliwość pachowa, hiperpotliwość pierwotna, hiperpotliwość stóp, hiperpotliwość wtórna, infekcja bakteryjna, infekcja grzybicza, łuszczyca, maceracja skóry, nadmierna potliwość, nocne poty, objawy naczynioruchowe, pierwotna hiperpotliwość, test jodowo-skrobiowy, test potliwości, trądzik, układ współczulny, wyprysk, zapalenie skóry