cewnik żylny centralny
Cewnik żylny centralny (CVC) to urządzenie medyczne wprowadzane do dużych żył centralnych, najczęściej do żyły szyjnej wewnętrznej, podobojczykowej lub udowej, z zakończeniem znajdującym się w żyle głównej górnej lub przedsionku prawym serca. Stosowany jest głównie do długotrwałej terapii dożylnej, żywienia pozajelitowego, monitorowania ciśnienia żylnego centralnego oraz podawania leków drażniących dla małych naczyń obwodowych.
Cewniki centralne dzielą się na kilka typów: krótkoterminowe (nie-tunelizowane), długoterminowe (tunelizowane), porty naczyniowe oraz cewniki PICC (Peripherally Inserted Central Catheter). Wybór odpowiedniego rodzaju zależy od przewidywanego czasu stosowania, stanu pacjenta oraz celu terapeutycznego. Cewniki mogą być jedno- lub wieloświatłowe, co umożliwia jednoczesne podawanie różnych preparatów.
Implantacja CVC wymaga ścisłego przestrzegania zasad aseptyki i powinna być wykonywana przez doświadczony personel medyczny. Najczęstsze powikłania związane z cewnikami centralnymi to zakażenia odcewnikowe, zakrzepica, pneumotoraks podczas kaniulacji żyły podobojczykowej, uszkodzenie tętnicy oraz zaburzenia rytmu serca. Regularna pielęgnacja i monitorowanie miejsca wkłucia są kluczowe dla zmniejszenia ryzyka powikłań.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Aprotynina – Dawkowanie i sposób podawania
Aprotynina, obecna w preparatach takich jak TRASYLOL, ARTISS, TISSEEL i TISSEEL Lyo, jest stosowana zarówno jako lek o działaniu antyfibrynolitycznym, jak i składnik klejów tkankowych. TRASYLOL zawiera około 70 mg aprotyniny (500 000 KIU) w roztworze izotonicznym, a dawkowanie u dorosłych obejmuje dawkę nasycającą 1-2 milionów KIU podawaną dożylnie przez 20-30 minut, następnie wlew ciągły 250 000-500 000 KIU/h do zakończenia zabiegu, z maksymalną dawką całkowitą 7 milionów KIU na cykl leczenia. Przed podaniem pełnej dawki należy wykonać test uczuleniowy dawką próbną 1 ml (10 000 KIU) ze względu na ryzyko reakcji anafilaktycznych. Aprotyninę podaje się powoli (5-10 ml/min) przez cewnik w żyle centralnej, unikając jednoczesnego podawania innych leków tym samym kanałem. Nie ma konieczności modyfikacji dawki u pacjentów z niewydolnością nerek, brak danych dla niewydolności wątroby, a stosowanie u dzieci poniżej 18 lat nie jest zalecane.
antagonista receptora histaminowego, aplikacja natryskowa, aprotynina, aprotynina syntetyczna, cewnik wielokanałowy, cewnik żylny centralny, chlorek wapnia, dawka nasycająca, fibrynogen, infuzja dożylna, jednostka farmakopei europejskiej, jednostka inaktywacji kalikreiny, klej tkankowy, krążenie pozaustrojowe, polimeryzacja, reakcja anafilaktyczna, regulator ciśnienia, saturacja krwi, test uczuleniowy, trombina, wlew ciągły, wlew dożylny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zatorowość powietrzna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Treprostinil Reddy 10 mg/ml
Treprostinil Reddy jest wskazany do ciągłej infuzji podskórnej (preferowanej ze względu na mniejsze ryzyko zakażeń) lub dożylnej u pacjentów z nadciśnieniem płucnym (PAH). Początkowa dawka wynosi 1,25 ng/kg mc./min, z możliwością zmniejszenia do 0,625 ng/kg mc./min w przypadku nietolerancji, a następnie stopniowego zwiększania dawki pod nadzorem lekarskim (1,25 ng/kg mc./min tygodniowo przez 4 tygodnie, potem 2,5 ng/kg mc./min). Średnie dawki stosowane w badaniach klinicznych wynosiły 26 ng/kg mc./min po 12 miesiącach, 36 ng/kg mc./min po 24 miesiącach i 42 ng/kg mc./min po 48 miesiącach. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby dawkę początkową należy zmniejszyć do 0,625 ng/kg mc./min ze względu na znaczne zwiększenie ekspozycji na lek (AUC wzrasta o 260-510%). U osób starszych i z nadwagą dawkowanie powinno uwzględniać indywidualne cechy pacjenta. Nagłe odstawienie lub zmniejszenie dawki może wywołać efekt „z odbicia” nadciśnienia płucnego, dlatego należy unikać przerw w terapii i stosować indywidualne strategie wznowienia infuzji.
cewnik żylny centralny, chlorek sodu, drobnoustrój Gram-ujemny, epoprostenol, infuzja dożylna, infuzja podskórna, klirens osoczowy, nadciśnienie płucne, nadciśnienie płucne tętnicze, nadwaga, narażenie ogólnoustrojowe, niedociśnienie tętnicze, prostacyklina, remisja, skala Child-Pugh, tętnicze nadciśnienie płucne, woda jałowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie grzybicze, zakażenie krwi, zakrzepowe zapalenie żył, zestaw do infuzji podskórnej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Thiotepa Fresenius Kabi 15 mg
Thiotepa Fresenius Kabi jest stosowana w leczeniu kondycjonującym przed przeszczepem komórek macierzystych układu krwiotwórczego (HPCT) oraz w terapii różnych nowotworów hematologicznych i guzów litych. Dawkowanie tiotepy jest ściśle uzależnione od rodzaju choroby podstawowej, typu przeszczepu (autologiczny lub allogeniczny) oraz wieku pacjenta. U dorosłych dawki wahają się od 120 mg/m² do 481 mg/m² powierzchni ciała (od 3,24 do 13 mg/kg masy ciała) podawane w pojedynczej lub podwójnej infuzji przez 1-5 dni, z maksymalnymi dawkami łącznymi od 370 mg/m² do 900 mg/m² (od 10 do 24,32 mg/kg mc.). U dzieci dawki są dostosowane odpowiednio do masy ciała i rodzaju choroby, z maksymalnymi dawkami łącznymi do 1050 mg/m² (42 mg/kg mc.). Tiotepa podawana jest dożylnie przez 2-4 godziny z użyciem cewnika centralnego, a preparat wymaga odpowiedniej rekonstytucji i rozcieńczenia w roztworze chlorku sodu 0,9%.
allogeniczny przeszczep komórek macierzystych, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, białaczka, cewnik żylny centralny, chłoniak, chłoniak OUN, choroba genetyczna, choroba układu krwiotwórczego, guz lity, guz OUN, guz zarodkowy, infuzja, leczenie kondycjonujące, lek chemioterapeutyczny, niedokrwistość sierpowata, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, oporna cytopenia, przeszczep komórek macierzystych, przeszczep komórek macierzystych układu krwiotwórczego, rak jajnika, rak sutka, rekonstytucja, szpiczak mnogi, talasemia, tiotepa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Remodulin 2,5 mg/ml
Remodulin (treprostynil) jest podawany w formie ciągłej infuzji podskórnej lub dożylnej, z preferencją dla drogi podskórnej ze względu na mniejsze ryzyko powikłań związanych z centralnymi cewnikami żylnymi. Leczenie powinno być inicjowane i monitorowane przez doświadczonych lekarzy w dziedzinie nadciśnienia płucnego, rozpoczynając od dawki początkowej 1,25 ng/kg mc./min, z możliwością zmniejszenia do 0,625 ng/kg mc./min w przypadku nietolerancji. Dawkę zwiększa się stopniowo o 1,25 ng/kg mc./min tygodniowo przez pierwsze 4 tygodnie, a następnie o 2,5 ng/kg mc./min, dostosowując indywidualnie do tolerancji i efektu klinicznego. Średnie dawki podtrzymujące w badaniach klinicznych wynosiły 26 ng/kg mc./min po 12 miesiącach, 36 ng/kg mc./min po 24 miesiącach oraz 42 ng/kg mc./min po 48 miesiącach terapii. U pacjentów z nadwagą dawkę należy ustalać na podstawie idealnej masy ciała. Nagłe przerwanie leczenia może wywołać efekt „z odbicia” i nasilenie nadciśnienia płucnego, dlatego konieczne jest unikanie przerw i szybkie wznowienie infuzji pod kontrolą medyczną.
cewnik żylny centralny, działania niepożądane, efekt z odbicia, epoprostenol dożylny, hipotensja, infuzja podskórna, klirens osoczowy treprostynilu, nadciśnienie płucne, nadciśnienie płucne tętnicze, niewydolność wątroby, polichlorek winylu, pompa infuzyjna, posocznica, prostacyklina, rumień twarzy, skala Child-Pugh, treprostynil - Leksykon substancji czynnych
Lactobacillus acidophilus – Przeciwwskazania stosowania
Preparat Trilac zawiera szczep Lactobacillus acidophilus (La-5) w ilości 37,5% z łącznej zawartości 1,6 x 10⁹ CFU bakterii kwasu mlekowego w jednej kapsułce, a także szczepy Lactobacillus delbrueckii subsp. bulgaricus (Lb-Y27) oraz Bifidobacterium animalis subsp. lactis (Bb-12). Podstawowymi przeciwwskazaniami do stosowania Trilac są nadwrażliwość na którykolwiek ze szczepów bakteryjnych lub substancje pomocnicze, a także nadwrażliwość na białko mleka krowiego, co jest szczególnie istotne u dzieci ze względu na ryzyko reakcji alergicznych wywołanych obecnością śladowych ilości białek mleka w preparacie. Preparat w postaci kapsułek twardych zawiera żelatynę pochodzenia zwierzęcego, co może ograniczać jego stosowanie u pacjentów wegetariańskich lub wegańskich oraz u osób z trudnościami w połykaniu, zwłaszcza w populacji pediatrycznej i geriatrycznej.
alergia na białko mleka krowiego, alergologia, bakterie kwasu mlekowego, bakteriemia, Bifidobacterium animalis, cewnik żylny centralny, dysfagia, gastroenterologia, immunologia kliniczna, infekcyjne zapalenie wsierdzia, kapsułka twarda, Lactobacillus acidophilus, Lactobacillus delbrueckii, nadwrażliwość na substancje czynne, nadwrażliwość na substancje pomocnicze, probiotyk, reakcja alergiczna, translokacja bakterii, trilac, wada zastawkowa serca, zaburzenia odporności, zakażenie oportunistyczne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Paracetamol Baxter 10 mg/ml
Paracetamol Baxter (10 mg/ml) jest roztworem do infuzji dożylnej, którego dawkowanie musi być precyzyjnie dostosowane do masy ciała pacjenta. U noworodków, niemowląt i dzieci ≤ 33 kg stosuje się fiolki 50 ml, natomiast u osób > 33 kg fiolki 100 ml. Dawkowanie wynosi od 7,5 mg/kg do 15 mg/kg na podanie, z maksymalną dawką dobową od 30 mg/kg (u dzieci ≤ 10 kg) do 4 g (u dorosłych bez czynników ryzyka hepatotoksyczności). Minimalny odstęp między dawkami to 4 godziny, z maksymalnie 4 dawkami na dobę. U pacjentów z niewydolnością nerek odstępy między dawkami należy wydłużyć do 6-8 godzin w zależności od klirensu kreatyniny. U osób z chorobami wątroby, przewlekłym alkoholizmem, niedożywieniem lub masą ciała < 50 kg maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 3 g.
alkoholizm, cewnik żylny centralny, choroba wątroby, geriatria, glutation wątrobowy, hepatotoksyczność, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, niewydolność nerek, niewydolność wątrobowokomórkowa, odwodnienie, paracetamol, podanie dożylne, przedawkowanie paracetamolu, roztwór chlorku sodu, roztwór do infuzji, roztwór glukozy, zaburzenia czynności nerek, zator powietrzny, zespół Gilberta