żółtaczka niehemolityczna

Żółtaczka niehemolityczna to stan kliniczny charakteryzujący się podwyższonym stężeniem bilirubiny we krwi (hiperbilirubinemią), który nie jest spowodowany nadmiernym rozpadem erytrocytów (hemolizą). W odróżnieniu od żółtaczki hemolitycznej, w tym przypadku mechanizm patofizjologiczny związany jest z zaburzeniami wątrobowego wychwytu, koniugacji lub wydzielania bilirubiny.

Do głównych przyczyn żółtaczki niehemolitycznej należą choroby wątroby (wirusowe zapalenie wątroby, marskość, nowotwory), zaburzenia dróg żółciowych (kamica, zwężenia, nowotwory) oraz niektóre zaburzenia metaboliczne i genetyczne, jak zespół Gilberta czy zespół Criglera-Najjara. U noworodków często występuje fizjologiczna żółtaczka niehemolityczna, związana z niedojrzałością układów enzymatycznych wątroby.

Diagnostyka żółtaczki niehemolitycznej obejmuje ocenę kliniczną, badania laboratoryjne (bilirubina całkowita i frakcje, enzymy wątrobowe, markery serologiczne wirusów) oraz badania obrazowe (USG, tomografia komputerowa, cholangiografia). Leczenie zależy od przyczyny i może obejmować farmakoterapię, interwencje endoskopowe lub chirurgiczne. Nieskutecznie leczona żółtaczka niehemolityczna może prowadzić do poważnych powikłań, w tym encefalopatii bilirubinowej u noworodków.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl