supresja hormonu wzrostu

Supresja hormonu wzrostu to proces hamowania wydzielania somatotropiny (GH) przez przysadkę mózgową. Może występować fizjologicznie lub patologicznie, a także może być indukowana farmakologicznie w celach terapeutycznych.

W warunkach fizjologicznych supresja GH zachodzi głównie poprzez działanie somatostatyny uwalnianej przez podwzgórze oraz jako element ujemnego sprzężenia zwrotnego, gdy stężenie IGF-1 (insulinopodobnego czynnika wzrostu 1) jest podwyższone. Patologiczna supresja hormonu wzrostu może występować w przypadku nowotworów przysadki (nieczynnych gruczolaków), guzów podwzgórza, po urazach czaszkowo-mózgowych lub w przebiegu chorób autoimmunologicznych.

W praktyce klinicznej supresja hormonu wzrostu jest stosowana w leczeniu akromegalii, gdzie wykorzystuje się analogi somatostatyny (oktreotyd, lanreotyd), antagonisty receptora GH (pegwisomant) oraz agonisty dopaminy (bromokryptyna, kabergolina). Testy supresji GH, takie jak doustny test obciążenia glukozą (OGTT), są wykorzystywane w diagnostyce akromegalii – u osób zdrowych glukoza powinna hamować wydzielanie GH, czego nie obserwuje się u pacjentów z akromegalią.

Długotrwała supresja hormonu wzrostu może prowadzić do zaburzeń metabolicznych, zmniejszenia masy mięśniowej, zwiększenia tkanki tłuszczowej oraz obniżenia gęstości mineralnej kości. U dzieci przewlekła supresja GH powoduje zahamowanie wzrastania i może prowadzić do niskorosłości.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Somatuline Autogel 120 mg/dawkę

Lanreotyd, analog somatostatyny zawarty w Somatuline Autogel, wpływa na farmakokinetykę wielu leków poprzez zmniejszenie ich wchłaniania jelitowego oraz modulację metabolizmu wątrobowego, zwłaszcza przez enzymy cytochromu P450 (CYP3A4). Szczególnie istotne jest zmniejszenie biodostępności cyklosporyny, co wymaga monitorowania jej stężenia i dostosowania dawki. Ponadto, lanreotyd może zwiększać biodostępność bromokryptyny, potencjalnie nasilając jej efekty terapeutyczne i działania niepożądane. Współpodawanie z beta-adrenolitykami może prowadzić do addytywnej bradykardii, co wymaga kontroli czynności serca i ewentualnej korekty dawkowania. Zmniejszenie klirensu metabolicznego leków metabolizowanych przez CYP3A4, takich jak chinidyna czy terfenadyna, podnosi ryzyko toksyczności, dlatego konieczne jest szczegółowe monitorowanie terapii.
analog somatostatyny, beta-adrenolityk, bradykardia, bromokryptyna, chinidyna, cyklosporyna, CYP3A4, cytochrom P450, dolegliwość żołądkowo-jelitowa, działanie niepożądane, efekt addytywny, hipoglikemia, klirens metaboliczny, lanreotyd, metabolizm leków, metabolizm wątrobowy, monitorowanie stężenia cyklosporyny, nudność, Somatuline Autogel, stężenie w osoczu, supresja hormonu wzrostu, terfenadyna, wąski indeks terapeutyczny, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Somatuline Autogel 60 mg/dawkę

Lanreotyd, aktywny składnik Somatuline Autogel, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Jego wpływ na przewód pokarmowy może znacząco obniżać wchłanianie jelitowe leków takich jak cyklosporyna, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki. Ponadto, lanreotyd może zwiększać biodostępność bromokryptyny, co potencjalnie nasila jej efekty i działania niepożądane. W terapii skojarzonej z insuliną lub lekami przeciwcukrzycowymi konieczne jest dostosowanie dawkowania ze względu na ryzyko hipoglikemii lub hiperglikemii, wynikające z modulacji wydzielania insuliny i glukagonu. Dodatkowo, lanreotyd może wywoływać bradykardię, a w połączeniu z beta-adrenolitykami lub innymi lekami indukującymi bradykardię może wymagać modyfikacji dawek tych leków.
analog somatostatyny, beta-adrenolityk, biodostępność, bradykardia, bromokryptyna, chinidyna, cyklosporyna, CYP3A4, cytochrom P450, glukagon, gruczolak przysadki, hiperglikemia, hipoglikemia, indeks terapeutyczny, insulina, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens metaboliczny, lek przeciwcukrzycowy, metabolizm glukozy, supresja hormonu wzrostu, terfenadyna, wchłanianie jelitowe, wiązanie z białkami, wydzielanie prolaktyny, zaburzenie metabolizmu glukozy
Leksykon leków
Interakcje leku – Myrelez 60 mg

Lanreotyd, jako analog somatostatyny, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które należy uwzględnić w terapii skojarzonej. Przede wszystkim wpływa na motorykę przewodu pokarmowego, co może zmniejszać wchłanianie jelitowe leków takich jak cyklosporyna, wymagając monitorowania jej stężeń i dostosowania dawki. Ponadto, lanreotyd może zwiększać biodostępność bromokryptyny, co może wymagać redukcji dawki. Istotne jest także ryzyko addytywnej bradykardii przy jednoczesnym stosowaniu beta-adrenolityków, co wymaga monitorowania czynności serca i ewentualnej korekty dawkowania. Wpływ na metabolizm leków metabolizowanych przez CYP3A4 (np. chinidyna, terfenadyna) wskazuje na konieczność zachowania szczególnej ostrożności, zwłaszcza przy lekach o wąskim indeksie terapeutycznym, ze względu na potencjalne zwiększenie ich stężeń i ryzyko toksyczności.
analog somatostatyny, beta-adrenolityk, biodostępność leku, bradykardia, bromokryptyna, chinidyna, choroba wątroby, cyklosporyna, CYP3A4, cytochrom P450, czynność serca, działanie niepożądane, efekt hemodynamiczny, farmakolog kliniczny, indeks terapeutyczny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, interakcja z alkoholem, klirens metaboliczny, lanreotyd, metabolizm wątrobowy, motoryka przewodu pokarmowego, opróżnianie żołądka, perystaltyka jelit, supresja hormonu wzrostu, terfenadyna, wchłanianie jelitowe, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie rytmu serca

supresja hormonu wzrostu

Powiązane wpisy

Interakcje leku – Somatuline Autogel 120 mg/dawkę

Interakcje leku – Somatuline Autogel 60 mg/dawkę

Interakcje leku – Myrelez 60 mg