tomografia PET
Tomografia pozytonowa emisyjna (PET) to zaawansowana technika obrazowania medycznego wykorzystująca izotopy promieniotwórcze emitujące pozytrony. Badanie to pozwala na ocenę funkcji metabolicznych i fizjologicznych organizmu na poziomie komórkowym, co stanowi istotne uzupełnienie badań strukturalnych, takich jak tomografia komputerowa (TK) czy rezonans magnetyczny (MR).
Najczęściej stosowanym radiofarmaceutykiem w badaniach PET jest 18F-fluorodeoksyglukoza (FDG), analog glukozy znakowany izotopem fluoru. FDG gromadzi się w komórkach o zwiększonym metabolizmie glukozy, co pozwala na identyfikację ognisk nowotworowych, stanów zapalnych oraz ocenę aktywności metabolicznej tkanek. Obecnie w praktyce klinicznej wykorzystuje się głównie skanery hybrydowe PET-TK, łączące informacje metaboliczne z dokładnym obrazem anatomicznym.
Tomografia PET znajduje zastosowanie przede wszystkim w onkologii (diagnostyka, określanie stopnia zaawansowania, monitorowanie efektów leczenia i wykrywanie wznowy nowotworów), kardiologii (ocena żywotności mięśnia sercowego) oraz neurologii (diagnostyka chorób neurodegeneracyjnych, padaczki i guzów mózgu). Badanie to charakteryzuje się wysoką czułością wykrywania zmian chorobowych, często wyprzedzając pojawienie się nieprawidłowości strukturalnych widocznych w innych metodach obrazowania.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Kwetina 25 mg
Kwetiapina, atypowy lek przeciwpsychotyczny z grupy diazepin, oksazepin, tiazepin i oksepiny (kod ATC: N05AH04), wykazuje unikalny mechanizm działania poprzez antagonizm receptorów serotoninergicznych 5HT2 oraz dopaminergicznych D1 i D2, z przewagą blokady 5HT2, co przekłada się na skuteczność przeciwpsychotyczną i niższe ryzyko pozapiramidowych działań niepożądanych. Aktywny metabolit norkwetiapina dodatkowo hamuje transporter norepinefryny (NET) i działa jako częściowy agonista receptorów 5HT1A, co wspiera działanie przeciwdepresyjne. W badaniach klinicznych kwetiapina w dawkach od 75 do 800 mg/dobę wykazała skuteczność w leczeniu schizofrenii, epizodów maniakalnych oraz depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej, zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej z litem lub walproinianem sodu. W badaniach pediatrycznych (wiek 10-17 lat) dawki 400-800 mg/dobę były skuteczne w leczeniu schizofrenii i manii, choć skuteczność w depresji dwubiegunowej nie została potwierdzona. Okres półtrwania kwetiapiny wynosi około 7 godzin, jednak wiązanie z receptorami utrzymuje się do 12 godzin, co uzasadnia podawanie leku dwa razy na dobę.
akatyzja, antagonista receptora, atypowy lek przeciwpsychotyczny, choroba afektywna dwubiegunowa, dyskineza, dystonia, epizod maniakalny, haloperydol, katalepsja, kwetiapina, lek antycholinergiczny, lek przeciwpsychotyczny, lit w psychiatrii, niedoczynność tarczycy, norkwetiapina, objawy pozapiramidowe, receptor 5HT1A, receptor 5HT2, receptor benzodiazepinowy, receptor D2, receptor dopaminergiczny, receptor histaminergiczny, receptor muskarynowy, receptor serotoninergiczny, receptor α1-adrenergiczny, receptor α2-adrenergiczny, schizofrenia, skala MADRS, skala PANSS, skala YMRS, sztywność mięśni, tomografia PET, transporter norepinefryny, walproinian sodu, zaburzenie schizoafektywne, zmętnienie soczewki