jasnokomórkowy rak nerkowokomórkowy

Jasnokomórkowy rak nerkowokomórkowy (clear cell renal cell carcinoma, ccRCC) to najczęstszy podtyp raka nerki, stanowiący około 70-75% wszystkich przypadków raka nerkowokomórkowego. Nazwa pochodzi od charakterystycznego wyglądu komórek nowotworowych, które zawierają dużą ilość glikogenu i lipidów, nadających im jasny, przezroczysty wygląd w badaniu histopatologicznym.

Etiologia tego nowotworu związana jest często z inaktywacją genu supresorowego VHL (von Hippel-Lindau), co prowadzi do nadmiernej ekspresji czynników indukowanych hipoksją (HIF) i zwiększonej angiogenezy. Czynniki ryzyka obejmują palenie tytoniu, otyłość, nadciśnienie tętnicze oraz ekspozycję na określone toksyny środowiskowe. W przypadkach dziedzicznych może występować w zespole von Hippel-Lindau.

Diagnostyka jasnokomórkowego raka nerkowokomórkowego opiera się na badaniach obrazowych (tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny) oraz ostatecznym rozpoznaniu histopatologicznym. Charakterystyczne dla tego podtypu są bogate unaczynienie i tendencja do tworzenia przerzutów drogą krwionośną, najczęściej do płuc, kości, wątroby i mózgu.

Leczenie zależy od stadium zaawansowania i obejmuje nefrektomię częściową lub radykalną w przypadkach zlokalizowanych. W chorobie zaawansowanej lub przerzutowej stosuje się terapie celowane (inhibitory kinaz tyrozynowych, inhibitory mTOR), immunoterapię (inhibitory punktów kontrolnych) oraz ich kombinacje. Rokowanie zależy od stadium klinicznego, stopnia złośliwości histologicznej oraz obecności niekorzystnych czynników molekularnych.

Powiązane wpisy

  1. 18.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl