żyła główna

Żyła główna to największe naczynie żylne w organizmie człowieka, odpowiedzialne za transport odtlenowanej krwi z większości ciała do prawego przedsionka serca. Dzieli się na dwie główne części: żyłę główną górną (vena cava superior), zbierającą krew z górnej połowy ciała, oraz żyłę główną dolną (vena cava inferior), odprowadzającą krew z dolnej części ciała.

Żyła główna górna powstaje z połączenia żył ramienno-głowowych prawej i lewej na wysokości pierwszego żebra. Mierzy około 7 cm długości i biegnie w prawej części śródpiersia przedniego. Zbiera krew z głowy, szyi, kończyn górnych oraz ścian klatki piersiowej.

Żyła główna dolna jest znacznie dłuższa (około 22-25 cm) i powstaje z połączenia żył biodrowych wspólnych na wysokości L5. Biegnie ku górze po prawej stronie kręgosłupa, przechodzi przez przeponę i uchodzi do prawego przedsionka serca. Zbiera krew z kończyn dolnych, miednicy, jamy brzusznej i narządów wewnętrznych, w tym z nerek i wątroby.

Patologie żyły głównej obejmują zakrzepicę (zespół żyły głównej górnej lub dolnej), anomalie rozwojowe (np. przetrwała lewa żyła główna górna) oraz ucisk przez struktury sąsiadujące (np. guzy śródpiersia). Diagnostyka tych schorzeń opiera się głównie na badaniach obrazowych, takich jak tomografia komputerowa z kontrastem, rezonans magnetyczny czy flebografia.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Clinimix N9G15E –

Clinimix N9G15E to dwukomorowy roztwór do infuzji zawierający aminokwasy z elektrolitami oraz glukozę z wapniem, przeznaczony do żywienia pozajelitowego. Dawkowanie wymaga indywidualizacji, uwzględniając masę ciała, stan kliniczny i metaboliczny pacjenta. U dorosłych zapotrzebowanie na azot wynosi 0,16-0,32 g/kg mc./dobę (1-2 g aminokwasów/kg mc./dobę), a zapotrzebowanie energetyczne 25-40 kcal/kg mc./dobę. Maksymalna szybkość wlewu to 3 ml/kg mc./godz. (180-210 ml/godz. dla 60-70 kg), a maksymalna dawka dobowa 40 ml/kg mc. (2400-2800 ml). Produkt nie zawiera cysteiny i tauryny, dlatego nie jest zalecany dla niemowląt poniżej 2 lat, wcześniaków i noworodków, u których te aminokwasy są warunkowo niezbędne.
aminokwasy, cysteina i tauryna, dawka dobowa, hipoglikemia, katabolizm, osmolarność, pierwiastki śladowe, roztwór aminokwasów z elektrolitami, roztwór do infuzji, roztwór glukozy z wapniem, suplementacja, szybkość wlewu, terapia płynami dożylnymi, wcześniak, zapotrzebowanie energetyczne, zapotrzebowanie na azot, zapotrzebowanie na płyny, żyła główna, żyła obwodowa, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
L-seryna – Dawkowanie i sposób podawania

L-seryna jest istotnym aminokwasem w preparatach do żywienia pozajelitowego, z zawartością waha się od 2,24 g/l (Aminosteril N-Hepa 8%) do 5,38 g/l (Aminomel 12,5E). Dawkowanie zależy od preparatu, stanu klinicznego pacjenta oraz zapotrzebowania metabolicznego. W Aminomel 10E i 12,5E maksymalna prędkość wlewu wynosi odpowiednio 1 ml/kg mc./godz. i 0,8 ml/kg mc./godz., co odpowiada 4,30 mg L-seryny/ml/kg mc./godz. Zalecane dawki dobowe pokrywające minimalne zapotrzebowanie na aminokwasy (0,8-1,0 g/kg mc.) to 8-10 ml/kg mc. (34,4-43,0 mg L-seryny) dla Aminomel 10E oraz 6,4-8 ml/kg mc. (34,4-43,0 mg L-seryny) dla Aminomel 12,5E. W stanach katabolicznych maksymalna dawka dobowa może sięgać 20 ml/kg mc. (86 mg L-seryny). W preparacie Aminosteril N-Hepa 8% maksymalna dawka dobowa to 18,75 ml/kg mc. (42 mg L-seryny/kg mc.), a w Vamin 18 Electrolyte-Free dawkowanie zależy od stopnia stresu metabolicznego, z dawkami od 5 do 14 ml/kg mc./dobę, co odpowiada 22,5-63 mg L-seryny/kg mc./dobę. Vaminolact stosuje się u noworodków i dzieci z dawkami od 15 do 54 ml/kg mc./dobę, co przekłada się na 57-205 mg L-seryny/kg mc./dobę, w zależności od wieku i stanu pacjenta.
aminokwas, Aminosteril N-Hepa, elektrolit, emulsja tłuszczowa, gospodarka aminokwasowa, infuzja cykliczna, infuzja dożylna, infuzja kroplowa, katabolizm, L-seryna, niedobór niezbędnych kwasów tłuszczowych, pierwiastek śladowy, preparat Aminomel, preparat Vaminolact, produkt leczniczy, przemiana materii, roztwór węglowodanów, stan kataboliczny, stan odżywienia, stres metaboliczny, Vamin 18 Electrolyte-Free, witamina, zapotrzebowanie metaboliczne, żyła główna, żywienie dojelitowe, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
L-leucyna – Dawkowanie i sposób podawania

L-leucyna jest kluczowym aminokwasem obecnym w preparatach do żywienia pozajelitowego takich jak Aminomel 10E, Aminomel 12,5E, Aminosteril N-Hepa 8%, Vamin 18 Electrolyte-Free oraz Vaminolact, zróżnicowanych pod względem zawartości L-leucyny i dostosowanych do indywidualnych potrzeb pacjenta. Maksymalna prędkość wlewu dla Aminomel 10E wynosi 1 ml/kg mc./godz. (0,1 g aminokwasów/kg mc./godz., 6,24 mg L-leucyny/kg mc./godz.), a dla Aminomel 12,5E 0,8 ml/kg mc./godz. (0,1 g aminokwasów/kg mc./godz., 6,24 mg L-leucyny/kg mc./godz.). Zalecane dawki dobowe pokrywające minimalne zapotrzebowanie na aminokwasy (0,8–1,0 g/kg mc.) to 8–10 ml/kg mc. dla Aminomel 10E (49,92–62,4 mg L-leucyny/kg mc./dobę) oraz 6,4–8 ml/kg mc. dla Aminomel 12,5E (49,92–62,4 mg L-leucyny/kg mc./dobę). W stanach katabolicznych dawkę aminokwasów można zwiększyć do 2,0 g/kg mc., co odpowiada maksymalnej podaży 20 ml/kg mc. (124,8 mg L-leucyny/kg mc./dobę) dla Aminomel 10E i 16 ml/kg mc. (124,8 mg L-leucyny/kg mc./dobę) dla Aminomel 12,5E, przy jednoczesnym zachowaniu maksymalnej dobowej podaży płynów 40 ml/kg mc. u dorosłych.
Aminomel, Aminosteril, domieszka, emulsja tłuszczowa, infuzja ciągła, infuzja cykliczna, infuzja kroplowa, katabolizm, L-leucyna, niedobór kwasów tłuszczowych, niewydolność wątroby, osmolarność roztworu, podanie obwodowe, preparat aminokwasowy, stan kataboliczny, stan metaboliczny, stres metaboliczny, Vamin, Vaminolact, wcześniak, zapotrzebowanie na azot, zwiększanie dawki, żyła centralna, żyła główna, żywienie dojelitowe, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Kwas L-glutaminowy – Dawkowanie i sposób podawania

Kwas L-glutaminowy jest istotnym aminokwasem w preparatach do żywienia pozajelitowego, takich jak Aminomel 10E (5,00 g/l) i Aminomel 12,5E (6,25 g/l). Dawkowanie kwasu L-glutaminowego jest ściśle powiązane z ogólną podażą aminokwasów i dostosowywane indywidualnie do stanu klinicznego pacjenta. Maksymalna prędkość wlewu wynosi do 1 ml/kg mc./godz. dla Aminomel 10E i do 0,8 ml/kg mc./godz. dla Aminomel 12,5E, co odpowiada podawaniu 5 mg kwasu L-glutaminowego/kg mc./godz. Zalecana dobowa dawka aminokwasów to 0,8-1,0 g/kg mc., co przekłada się na 40-50 mg kwasu L-glutaminowego/kg mc./dobę. W stanach katabolicznych dawkę aminokwasów można zwiększyć do 2,0 g/kg mc., co podnosi podaż kwasu L-glutaminowego do 100 mg/kg mc./dobę, przy jednoczesnym zachowaniu maksymalnej dobowej podaży płynów 40 ml/kg mc. u dorosłych. Podawanie odbywa się wyłącznie drogą dożylną, preferencyjnie przez cewnik w żyle głównej, z uwzględnieniem osmolarności roztworu i prędkości infuzji.
dożylna infuzja kroplowa, emulsja tłuszczowa, kwas L-glutaminowy, niedobór kwasów tłuszczowych, octan glatirameru, osmolarność roztworu, podaż dożylna, podaż energii, preparat Aminomel, równowaga płynów, stan metaboliczny, syntetyczny polipeptyd, szybkość infuzji, terapia żywieniowa, wstrzyknięcie podskórne, żyła główna, żywienie dojelitowe, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
L-arginina – Dawkowanie i sposób podawania

L-arginina, jako istotny aminokwas w żywieniu pozajelitowym, wymaga precyzyjnego dawkowania dostosowanego do stanu klinicznego, masy ciała oraz zapotrzebowania metabolicznego pacjenta. Preparaty takie jak Aminomel 10E i 12,5E zawierają odpowiednio 9,66 g i 12,08 g L-argininy na 1000 ml, z maksymalną prędkością wlewu 1 ml/kg mc./godz. (0,1 g aminokwasów/kg mc./godz.) dla 10E oraz 0,8 ml/kg mc./godz. dla 12,5E. Zalecane dawki dobowe wynoszą 8–10 ml/kg mc. (0,8–1,0 g/kg mc.) dla 10E i 6,4–8 ml/kg mc. dla 12,5E, z maksymalną dawką dobową do 20 ml/kg mc. (2,0 g/kg mc.) i 16 ml/kg mc. odpowiednio. Aminosteril N-Hepa 8% zawiera 10,72 g L-argininy/1000 ml, z maksymalną szybkością infuzji 1,25 ml/kg mc./godz. (0,1 g aminokwasów/kg mc./godz.) i maksymalną dawką dobową 1,5 g aminokwasów/kg mc. (18,75 ml/kg mc.). Vamin 18 Electrolyte-Free (11,3 g L-argininy/1000 ml) dawkowany jest w zakresie 5–14 ml/kg mc./dobę, zależnie od zapotrzebowania na azot, z maksymalną objętością do 1000 ml/dobę podawaną powoli (około 2 ml/min). Vaminolact, przeznaczony dla noworodków i dzieci, zawiera 4,1 g L-argininy/1000 ml, z dawkami od 15 do 54 ml/kg mc./dobę w zależności od wieku i stanu pacjenta, podawany w infuzji trwającej co najmniej 8–24 godziny, z koniecznością ochrony przed światłem u dzieci poniżej 2 lat.
Aminomel, Aminosteril N-Hepa, bilans płynów, dostęp naczyniowy, emulsja tłuszczowa, infuzja cykliczna, infuzja dożylna, infuzja kroplowa, katabolizm, L-arginina, niedożywienie, osmolarność roztworu, przemiana metaboliczna, stan kataboliczny, stres metaboliczny, Vamin 18 Electrolyte-Free, Vaminolact, żyła główna, żyła obwodowa, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Irinotecan SUN 1,5 mg/ml

Irynotekan w postaci roztworu do infuzji (1,5 mg/ml) jest wskazany wyłącznie dla dorosłych pacjentów i powinien być przepisywany przez specjalistów w dziedzinie chemioterapii przeciwnowotworowej. Dostępne dawki produktu Irinotecan SUN obejmują 270 mg (234 mg czystego irynotekanu) w 180 ml, 300 mg (260 mg czystego irynotekanu) w 200 ml, 330 mg (286 mg czystego irynotekanu) w 220 ml oraz 360 mg (312 mg czystego irynotekanu) w 240 ml. Standardowa dawka w monoterapii u pacjentów wcześniej leczonych wynosi 350 mg/m² powierzchni ciała (pc.) podawana co 3 tygodnie w infuzji trwającej 30-90 minut. W terapii skojarzonej z 5-fluorouracylem i kwasem folinowym stosuje się schemat 2-tygodniowy z dawką irynotekanu 180 mg/m² pc. podawaną co 2 tygodnie. W przypadku skojarzenia z cetuksymabem lub kapecytabiną zaleca się odpowiednie modyfikacje dawkowania, zwłaszcza u pacjentów powyżej 65 roku życia.
5-fluorouracyl, badanie farmakokinetyczne, bewacyzumab, biegunka polekowa, cetuksymab, chemioterapia przeciwnowotworowa, czas protrombinowy, gorączka neutropeniczna, hiperbilirubinemia, irynotekan, irynotekan chlorowodorek trójwodny, kapecytabina, kwas folinowy, leukocytopenia, małopłytkowość, monoterapia, neutropenia, podanie dożylne, progresja choroby, rozmaz krwi obwodowej, roztwór do infuzji, skala toksyczności NCI-CTC, stężenie bilirubiny, terapia skojarzona, toksyczność hematologiczna, toksyczność niehematologiczna, wlew dożylny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zdarzenie niepożądane, żyła główna, żyła obwodowa
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Oxaliplatinum Accord 5 mg/ml

Oxaliplatinum Accord to cytotoksyczny lek stosowany wyłącznie u dorosłych, podawany dożylnie w dawce 85 mg/m² powierzchni ciała co 2 tygodnie. W leczeniu uzupełniającym raka okrężnicy terapia trwa 12 cykli (6 miesięcy), natomiast w przypadku raka odbytnicy i okrężnicy z przerzutami podawanie kontynuuje się do progresji choroby lub wystąpienia nieakceptowalnej toksyczności. Preparat należy rozcieńczyć w 250-500 ml roztworu 5% glukozy, uzyskując stężenie od 0,2 do 0,7 mg/ml, a wlew dożylny powinien trwać od 2 do 6 godzin. Oksaliplatyna podawana jest zawsze przed 5-fluorouracylem, a w przypadku wynaczynienia infuzję należy natychmiast przerwać. Nie jest wymagane nadmierne nawadnianie pacjenta przed podaniem leku.
5-fluorouracyl, bolus, ciągły wlew dożylny, guz lity, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, leczenie uzupełniające raka okrężnicy, lek cytotoksyczny, nawadnianie pacjenta, oksaliplatyna, pochodne fluoropirymidynowe, powierzchnia ciała, progresja choroby, roztwór do infuzji, test czynnościowy wątroby, toksyczność leku, wlew dożylny, wynaczynnienie, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie wątroby i dróg żółciowych, żyła główna
Leksykon substancji czynnych
Prolina – Dawkowanie i sposób podawania

Prolina, jako składnik mieszanin aminokwasów stosowanych w żywieniu pozajelitowym i dializoterapii, wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od stanu klinicznego pacjenta, masy ciała oraz rodzaju preparatu. U dorosłych przeciętne zapotrzebowanie wynosi 0,16-0,35 g azotu/kg mc./dobę (1-2 g aminokwasów/kg mc./dobę), z możliwością zwiększenia do 0,4 g azotu/kg mc./dobę (2,5 g aminokwasów/kg mc./dobę) w stanach krytycznych. Dawkowanie poszczególnych preparatów, takich jak Aminomel Nephro, Aminomix 1 Novum czy Aminoplasmal, różni się zawartością proliny (od 1,66 g do 7,35 g/1000 ml) oraz maksymalną dawką dobową i szybkością infuzji (zwykle do 0,1 g aminokwasów/kg mc./godz.). U pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby oraz poddawanych hemodializie lub hemofiltracji, dawkowanie musi być odpowiednio modyfikowane, uwzględniając zwiększone zapotrzebowanie na białko i tolerancję metaboliczną. W dializoterapii stosuje się dawki rzędu 0,5-0,8 g aminokwasów/kg mc./dializę, z maksymalną szybkością infuzji do 0,2 g aminokwasów/kg mc./godz.
aminokwasy, Aminomel Nephro, Aminomix 1 Novum, Aminoplasmal, chorobliwa otyłość, dializa, dializoterapia, elektrolity, filtr do infuzji, hemodializa, hemofiltracja, hipoglikemia, idealna masa ciała, Lipoflex, mieszanina aminokwasów, Nutrineal, osmolarność roztworu, podanie dootrzewnowe, prolina, roztwór aminokwasów, stan kliniczny, stan krytyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, żyła centralna, żyła główna, żyła obwodowa, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Clinimix N17G35E –

Clinimix N17G35E to roztwór do infuzji przeznaczony do żywienia pozajelitowego, wymagający indywidualnego dostosowania dawkowania w zależności od wieku, masy ciała i stanu klinicznego pacjenta. U dorosłych zapotrzebowanie na białko wynosi od 0,16 do 0,32 g azotu/kg mc./dobę (odpowiednio 1-2 g aminokwasów/kg mc./dobę), a zapotrzebowanie energetyczne to 25-40 kcal/kg mc./dobę. Maksymalna szybkość wlewu wynosi 1,4 ml/kg mc./godz. (85-100 ml/godz. dla pacjenta 60-70 kg), a maksymalna dawka dobowa to 30 ml/kg mc. (1800-2100 ml). U dzieci dawkowanie jest bardziej zróżnicowane, z wyższym zapotrzebowaniem na białko i energię u młodszych pacjentów, jednak produkt nie jest zalecany dla niemowląt i dzieci poniżej 2 lat ze względu na brak cysteiny i tauryny, które są warunkowo niezbędne w tej grupie. U dzieci powyżej 2 lat, w razie potrzeby, cysteina i tauryna powinny być suplementowane dodatkowo pod kontrolą specjalisty.
aminokwasy, aminokwasy warunkowo niezbędne, azot, cysteina i tauryna, hipoglikemia, niedobór, noworodek urodzony o czasie, osmolarność roztworu, pierwiastki śladowe, proces kataboliczny, roztwór do infuzji, stan kataboliczny, szybkość wlewu, terapia płynami dożylnymi, wcześniak, zapotrzebowanie energetyczne, żyła centralna, żyła główna, żyła obwodowa, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Grafalon 20 mg/ml

Grafalon 20 mg/ml to koncentrat immunoglobuliny króliczej przeciwko ludzkim limfocytom T, stosowany w leczeniu immunosupresyjnym po przeszczepach narządów oraz w kondycjonowaniu przed przeszczepem komórek macierzystych. Dawkowanie jest uzależnione od masy ciała i wskazania klinicznego: zapobieganie ostremu odrzuceniu przeszczepu wymaga 2-5 mg/kg/dobę (najczęściej 3-4 mg/kg/dobę) przez 5-14 dni, leczenie ostrego odrzucenia opornego na kortykosteroidy stosuje się w dawce 3-5 mg/kg/dobę przez 5-14 dni, a zapobieganie GVHD u dorosłych po SCT wymaga 20 mg/kg/dobę podawanej od -3 do -1 dnia przed SCT. Dzieci i młodzież nie wymagają modyfikacji dawkowania w porównaniu do dorosłych.
allogeniczny przeszczep komórek macierzystych, choroba przeszczep przeciw gospodarzowi, dostęp żylny, immunoglobulina królicza przeciwko limfocytom T, leczenie immunosupresyjne, lek przeciwhistaminowy, metyloprednizolon, nadwrażliwość, oporność na kortykosteroidy, ostre odrzucenie przeszczepu, przeszczep komórek macierzystych, przeszczepienie narządu, reakcja anafilaktyczna, żyła główna
Leksykon substancji czynnych
L-walina – Dawkowanie i sposób podawania

L-walina, aminokwas egzogenny, jest składnikiem różnych preparatów do żywienia pozajelitowego, takich jak Aminomel, Aminosteril N-Hepa 8%, Vamin 18 Electrolyte-Free oraz Vaminolact, zróżnicowanych pod względem stężenia L-waliny (od 3,6 g do 10,08 g na 1000 ml roztworu) i wskazań klinicznych. Dawkowanie zależy od preparatu, masy ciała pacjenta oraz stanu metabolicznego, z zalecanymi dawkami dobrymi i maksymalnymi dostosowanymi do katabolicznych stanów (np. Aminomel 10E: 8-10 ml/kg mc./dobę, maks. 20 ml/kg mc./dobę; Aminosteril N-Hepa 8%: maks. 18,75 ml/kg mc./dobę; Vamin 18 Electrolyte-Free: 5-14 ml/kg mc./dobę w zależności od stresu metabolicznego; Vaminolact: 15-54 ml/kg mc./dobę w zależności od wieku). Maksymalna dobowa podaż L-waliny może sięgać około 0,5 g/kg mc. (Aminomel), natomiast u pacjentów otyłych dawkę należy kalkulować na podstawie prawidłowej masy ciała. Infuzje powinny być prowadzone z uwzględnieniem maksymalnej prędkości (np. Vamin 18 Electrolyte-Free do 1000 ml/8 godz.) i odpowiedniego czasu trwania (Vaminolact: 8-24 godziny), z uwzględnieniem drogi podania (żyła centralna lub obwodowa) oraz osmolarności roztworu.
aminokwas egzogenny, Aminosteril N-Hepa, emulsja tłuszczowa, gospodarka aminokwasowa, infuzja cykliczna, infuzja dożylna, katabolizm, niewydolność wątroby, niezbędne kwasy tłuszczowe, noworodek donoszony, oparzenie, preparat Aminomel, równowaga płynów, sepsa, stan kataboliczny, stres metaboliczny, Vamin 18, Vaminolact, wcześniak, żyła główna, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nutriflex Special

Nutriflex Special to preparat do żywienia pozajelitowego, składający się z aminokwasów (70 g/1000 ml lub 105 g/1500 ml), glukozy (240 g/1000 ml lub 360 g/1500 ml) oraz elektrolitów (m.in. sód 40,5–60,8 mmol, potas 25,7–38,6 mmol, magnez 5,0–7,5 mmol). Podawany dożylnie, omija przewód pokarmowy, co zapewnia natychmiastową dostępność składników odżywczych dla metabolizmu. Aminokwasy są wykorzystywane do syntezy białek i innych związków azotowych, a także mogą służyć jako substrat energetyczny po transaminacji. Glukoza jest metabolizowana głównie przez glikolizę i cykl Krebsa, dostarczając energię komórkową, a nadmiar może być przekształcany w kwasy tłuszczowe lub wydalany przez nerki przy przekroczeniu progu nerkowego (~180 mg/dl). Elektrolity uczestniczą w regulacji homeostazy i procesach komórkowych, a ich eliminacja jest ściśle kontrolowana przez nerki.
adrenalina, białka strukturalne, biosynteza, cykl Krebsa, dinukleotyd nikotynoamidoadeninowy, dopamina, dystrybucja w organizmie, glikoliza, glukoneogeneza, hemoglobina, homeostaza płynów ustrojowych, infuzja dożylna, krwiobieg, łańcuch oddechowy, lipogeneza, osmolarność, proces komórkowy, próg nerkowy, przestrzeń śródnaczyniowa, przestrzeń wewnątrzkomórkowa, regulacja homeostatyczna, synteza białek, synteza kwasów tłuszczowych, szlak metaboliczny, transaminacja, tyroksyna, żyła główna, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Skład i postać leku – Oxaliplatin Kabi 5 mg/ml

Oxaliplatin Kabi to koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji o stężeniu 5 mg/ml, zawierający oksaliplatynę w dawkach 50 mg (10 ml), 100 mg (20 ml) lub 200 mg (40 ml). Preparat wymaga rozcieńczenia w 5% roztworze glukozy w objętości 250-500 ml, co pozwala uzyskać stężenie oksaliplatyny w zakresie 0,20-0,7 mg/ml. Nie należy stosować roztworów zawierających jony chlorkowe ani mieszać leku z innymi produktami leczniczymi w tym samym worku do infuzji. Oksaliplatynę można podawać jednocześnie z kwasem folinowym (FA) w 5% glukozie, stosując łącznik typu Y, z zachowaniem ścisłych środków ostrożności, natomiast podawanie z 5-fluorouracylem wymaga podania oksaliplatyny jako pierwszej, z przepłukaniem zestawu do infuzji przed podaniem fluoropirymidyny. Infuzja powinna trwać od 2 do 6 godzin, a preparat po rozcieńczeniu wykazuje stabilność chemiczną i fizyczną do 24 godzin w temperaturze 2-25°C.
5-fluorouracyl, błona śluzowa, fluoropirymidyna, infuzja dożylna, jony chlorkowe, koncentrat do sporządzania roztworu, kwas folinowy, niezgodność farmaceutyczna, oksaliplatyna, personel medyczny, roztwór glukozy, sól fizjologiczna, środki ochrony osobistej, substancja cytotoksyczna, trometamol, woda do wstrzykiwań, żyła główna, żyła obwodowa
Leksykon leków
Skład i postać leku – Oxaliplatin Kalceks 5 mg/ml

Oxaliplatin Kalceks to koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji zawierający oksaliplatynę w stężeniu 5 mg/mL, dostępny w fiolkach o pojemnościach 10 mL (50 mg), 20 mL (100 mg) oraz 40 mL (200 mg). Produkt jest klarownym, bezbarwnym roztworem o pH 4,0-7,0, rozcieńczanym wyłącznie roztworem glukozy 5% do stężeń 0,2-0,7 mg/mL (stabilność wykazana do 2,0 mg/mL). Oksaliplatyna podawana jest dożylnie w infuzji trwającej 2-6 godzin, bez konieczności wcześniejszego nawodnienia. Współpodawanie z kwasem folinowym wymaga infuzji równoległej z użyciem łącznika typu Y, bez mieszania w tym samym worku, a podanie 5-fluorouracylu musi nastąpić po zakończeniu infuzji oksaliplatyny i przepłukaniu zestawu infuzyjnego. Produkt nie może być rozcieńczany roztworami zawierającymi jony chlorkowe ani mieszać z lekami o odczynie zasadowym, w tym z 5-fluorouracylem i preparatami kwasu folinowego zawierającymi trometamol.
5-fluorouracyl, fluoropirymidyny, folinian disodu, folinian wapnia, infuzja dożylna, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, kwas folinowy, leki cytotoksyczne, odczyn zasadowy, odpady cytotoksyczne, okres ważności leku, oksaliplatyna, pH roztworu, podanie dożylne, roztwór do infuzji, roztwór glukozy, stabilność chemiczna leku, warunki aseptyczne, właściwości cytotoksyczne, żyła główna
Leksykon substancji czynnych
Magnezu chlorek sześciowodny – Dawkowanie i sposób podawania

Magnezu chlorek sześciowodny jest stosowany w różnych produktach leczniczych, takich jak roztwory do infuzji dożylnej, hemofiltracji oraz dializy otrzewnowej. Dawkowanie jest ściśle indywidualizowane, zależne od stanu klinicznego pacjenta, masy ciała oraz wskazań terapeutycznych. W infuzjach dożylnych, np. w preparatach Aminomel 10E i 12,5E, stężenie jonów Mg++ wynosi 5 mmol/l, a maksymalna prędkość wlewu to odpowiednio 1 ml/kg mc./godz. i 0,8 ml/kg mc./godz., z maksymalną dawką dobową do 20 ml/kg mc. (Aminomel 10E) i 16 ml/kg mc. (Aminomel 12,5E). W produktach Venolyte stężenie Mg++ wynosi 1,5 mmol/l, a dawkowanie u dorosłych wynosi 500 ml do 3 litrów na 24 godziny, z maksymalną prędkością 40 ml/kg mc./24 godziny. W hemofiltracji (np. Duosol, 0,51 g MgCl2·6H2O/1000 ml) zalecana szybkość filtracji wynosi 20-25 ml/kg mc./godz., a dawkowanie jest dostosowywane do intensywności leczenia i stanu pacjenta. W dializie otrzewnowej (produkty balance, bicaVera) stężenie Mg++ to 0,5 mmol/l, a objętości roztworu i liczba wymian są dostosowane do typu dializy (CADO lub ADO) oraz masy ciała pacjenta, z objętościami od 600 ml/m² u dzieci do 3000 ml u dorosłych na wymianę.
ADO, błona otrzewnowa, CADO, cewnik otrzewnowy, cykler dializacyjny, dializa otrzewnowa, elektrolity w surowicy, hemofiltracja, infuzja dożylna, infuzja kroplowa, jon magnezu, magnez chlorek sześciowodny, obciążenie glukozą, odwodnienie, odżywianie pozajelitowe, osmolarność, ostra niewydolność nerek, produkty przemiany materii, resztkowa czynność nerek, równowaga elektrolitowa, równowaga kwasowo-zasadowa, stan nawodnienia, utrata płynów, zaburzenia czynności nerek, żyła główna
Leksykon substancji czynnych
Diosmina – Właściwości farmakokinetyczne

Diosmina, stosowana w terapii chorób układu żylnego, wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne obejmujące wchłanianie, dystrybucję, metabolizm i eliminację. Po podaniu doustnym diosmina nie jest bezpośrednio wchłaniana, lecz ulega hydrolizie przez florę bakteryjną jelit do diosmetyny, której Tmax wynosi około 1 godziny, a okres półtrwania (T½) w osoczu to średnio 31,5 godziny (zakres 24-36 godzin). Mikronizacja diosminy zwiększa jej biodostępność do około 60%, przyspieszając wchłanianie i maksymalne stężenie w surowicy, które dla preparatu Phlebodia osiągane jest między 12 a 15 godziną. Objętość dystrybucji diosmetyny wynosi 62,1 l, co wskazuje na szeroką dystrybucję w tkankach, ze szczególnym powinowactwem do naczyń żylnych, nerek, wątroby i płuc. Akumulacja diosminy w ścianach naczyń żylnych utrzymuje się do 96 godzin po podaniu.
biodostępność diosminy, biologiczny okres półtrwania, choroba układu żylnego, diosmetyna, diosmina, diosmina zmikronizowana, flora bakteryjna jelit, hydroliza diosminy, krążenie wątrobowo-jelitowe, kwas 3-hydroksy-4-metoksybenzoesowy, kwas 3-metoksy-4-hydroksyfenylooctowy, kwas fenolowy, kwas m-hydroksyfenylopropionowy, mikronizacja substancji, naczynie żylne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodna glukuronidowa, proces metaboliczny, stężenie w osoczu, Tmax, układ moczowy, właściwość farmakokinetyczna, żyła główna, żyła odpiszczelowa