mikronizacja substancji
Mikronizacja substancji to proces technologiczny polegający na rozdrobnieniu cząstek do wielkości mikrometrycznej (zwykle poniżej 10 μm). W farmacji jest to szczególnie istotna metoda zwiększania biodostępności leków trudno rozpuszczalnych w wodzie poprzez zwiększenie ich powierzchni właściwej.
Technika ta znajduje szerokie zastosowanie w produkcji leków, gdzie mikronizacja substancji aktywnych (API) może znacząco poprawić ich właściwości farmakokinetyczne. Zmniejszenie rozmiaru cząstek prowadzi do szybszego rozpuszczania, lepszej absorpcji w przewodzie pokarmowym oraz większej efektywności terapeutycznej, szczególnie w przypadku substancji należących do II i IV klasy według Biofarmaceutycznego Systemu Klasyfikacji (BCS).
Do najczęściej stosowanych metod mikronizacji należą: mielenie strumieniowe (jet milling), mielenie kulowe, homogenizacja wysokociśnieniowa oraz mikronizacja z wykorzystaniem płynów w stanie nadkrytycznym. Proces ten wymaga precyzyjnej kontroli, gdyż zbyt intensywna mikronizacja może prowadzić do zmian w strukturze krystalicznej substancji, wpływając na jej stabilność i właściwości fizykochemiczne.
W praktyce klinicznej leki zawierające mikronizowane substancje często charakteryzują się lepszym profilem bezpieczeństwa dzięki możliwości stosowania niższych dawek przy zachowaniu skuteczności terapeutycznej. Przykładami substancji poddawanych mikronizacji są glikokortykosteroidy, hormony płciowe oraz niektóre leki przeciwzapalne i przeciwgrzybicze.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Diohespan Max 1000 mg
Diohespan Max to produkt leczniczy w postaci tabletek zawierających 1000 mg zmikronizowanej diosminy, co zwiększa biodostępność substancji czynnej i poprawia skuteczność terapii chorób żylnych. Tabletki zawierają również substancje pomocnicze takie jak alkohol poliwinylowy (spoiwo), kroskarmeloza sodowa (substancja dezintegrująca), talk i magnezu stearynian (substancje poślizgowe), oraz krzemionka koloidalna bezwodna (środek przeciwzbrylający). Produkt jest dostępny w blistrach po 10 tabletek, w opakowaniach zawierających od 10 do 60 tabletek, z linią podziału ułatwiającą przełamanie tabletki, jednak nie służącą do dzielenia dawki.
alkohol poliwinylowy, biodostępność, blister, choroba żylna, diosmina zmikronizowana, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna, linia podziału, mikronizacja substancji, niezgodność farmaceutyczna, środek przeciwzbrylający, stearynian magnezu, substancja dezintegrująca, substancja pomocnicza, substancja poślizgowa, tabletka, utylizacja produktów leczniczych - Leksykon leków
Skład i postać leku – Pelethrocin 500 mg
Pelethrocin to lek w postaci tabletek powlekanych zawierających 500 mg zmikronizowanej diosminy, co zapewnia zwiększoną biodostępność i efektywne wchłanianie substancji czynnej. Tabletki mają owalny, obustronnie wypukły kształt, są różowobeżowe dzięki zastosowaniu barwników: tlenku żelaza żółtego (E 172), czerwonego (E 172) oraz dwutlenku tytanu (E 171). Substancje pomocnicze w rdzeniu to m.in. karboksymetyloskrobia sodowa (środek rozsadzający), celuloza mikrokrystaliczna (wypełniacz), żelatyna (środek wiążący) oraz magnezu stearynian i talk (substancje poślizgowe). Otoczka zawiera wosk pszczeli, glicerol, hypromelozę 2190, macrogol 6000, sodu laurylosiarczan oraz barwniki i magnezu stearynian. Linia podziału na tabletce nie jest przeznaczona do dzielenia, dlatego lek należy przyjmować w całości.
biodostępność leku, celuloza mikrokrystaliczna, diosmina, dwutlenek tytanu, hypromeloza, karboksymetyloskrobia sodowa, laurylosiarczan sodu, macrogol, mikronizacja substancji, niezgodność farmaceutyczna, środek powierzchniowo czynny, środek rozsadzający, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja poślizgowa, tabletka powlekana, tlenek żelaza, wosk pszczeli