bezwzględna biodostępność
Bezwzględna biodostępność to farmakologiczny parametr określający frakcję podanej dawki leku, która w niezmienionej formie dociera do krążenia ogólnoustrojowego. Jest wyrażana jako stosunek pola pod krzywą (AUC) stężenia leku we krwi po podaniu pozanaczyniowym (np. doustnym, podjęzykowym, przezskórnym) do pola pod krzywą po podaniu dożylnym, które stanowi 100% biodostępności.
Oznaczenie bezwzględnej biodostępności wymaga przeprowadzenia badań, w których porównuje się farmakokinetykę leku po podaniu tą samą dawką dwiema różnymi drogami – badaną drogą oraz drogą dożylną. Jest to kluczowy parametr przy opracowywaniu nowych formulacji leków, ponieważ niska biodostępność może znacząco ograniczać skuteczność terapeutyczną substancji.
Na bezwzględną biodostępność wpływają liczne czynniki, w tym efekt pierwszego przejścia przez wątrobę, stabilność leku w przewodzie pokarmowym, rozpuszczalność, przepuszczalność przez błony biologiczne oraz interakcje z transporterami błonowymi. Leki o wysokiej biodostępności charakteryzują się przewidywalnym profilem farmakokinetycznym i wymagają mniejszych dawek dla osiągnięcia efektu terapeutycznego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Amlator 10 mg + 5 mg
Amlator to preparat zawierający atorwastatynę i amlodypinę, które wykazują odmienne profile farmakokinetyczne. Atorwastatyna charakteryzuje się szybkim wchłanianiem (Tmax 1-2 h) i niską całkowitą biodostępnością około 12%, z wysokim wiązaniem z białkami osocza (≥98%) oraz dużą objętością dystrybucji (~381 l). Metabolizowana jest głównie przez CYP3A4 do aktywnych metabolitów, które odpowiadają za około 70% działania hamującego reduktazę HMG-CoA. Okres półtrwania eliminacji wynosi około 14 h, natomiast działanie farmakodynamiczne utrzymuje się 20-30 h. Lek jest wydalany głównie z żółcią, nie wykazuje istotnej wątrobowo-jelitowej recyrkulacji i jest substratem transporterów OATP1B1/1B3 oraz pomp P-gp i BCRP. Amlodypina wchłania się dobrze (Tmax 6-12 h), z biodostępnością 64-80%, wiąże się z białkami osocza w 97,5%, a jej objętość dystrybucji wynosi około 21 l/kg. Metabolizowana jest w wątrobie do nieaktywnych metabolitów, a okres półtrwania eliminacji wynosi 35-50 h, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Eliminacja amlodypiny odbywa się głównie przez metabolity wydalane z moczem (60%), a 10% leku jest wydalane w postaci niezmienionej.
amlodypina, atorwastatyna, bezwzględna biodostępność, białko oporności raka piersi, biodostępność, cholesterol LDL-C, cytochrom P450 3A4, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klirens żółciowy, o-hydroksyatorwastatyna, OATP1B1, OATP1B3, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, poalkoholowe uszkodzenie wątroby, polimorfizm genu SLCO1B1, polipeptyd transportujący aniony organiczne, pompa efluksowa, rabdomioliza, reduktaza HMG-CoA, skala Tannera, transporter wątrobowy, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rosutrox 5 mg
Rozuwastatyna, jako inhibitor reduktazy HMG-CoA, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, który determinuje jej skuteczność terapeutyczną oraz potencjalne interakcje lekowe. Po podaniu doustnym osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po około 5 godzinach, a jej bezwzględna biodostępność wynosi około 20%. Lek wykazuje szeroką dystrybucję (objętość dystrybucji około 134 l) i wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~90%, głównie albuminy). Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10%), głównie przez izoenzym CYP2C9, z udziałem CYP2C19, 3A4 i 2D6. Metabolity N-demetylowane wykazują aktywność biologiczną zmniejszoną o około 50%, natomiast metabolity laktonowe są klinicznie nieaktywne. Eliminacja leku odbywa się głównie z kałem (~90% w postaci niezmienionej) oraz w mniejszym stopniu z moczem (~5%). Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi około 19 godzin, a średni klirens osoczowy to około 50 l/h (SD 21,7%). Farmakokinetyka rozuwastatyny jest liniowa, bez kumulacji po wielokrotnym podaniu.
ABCG2, BCRP, bezwzględna biodostępność, cholesterol LDL, CYP 2C9, cytochrom P450, dyslipidemia, genotypowanie, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, izoenzym 2C19, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, laktonowe pochodne, liniowa farmakokinetyka, ludzki hepatocyt, maksymalne stężenie w osoczu, N-demetylacja, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, OATP-C, OATP1B1, objętość dystrybucji, okres półtrwania w fazie eliminacji, pacjent dializowany, pole pod krzywą stężenia leku, polimorfizm genetyczny, rozuwastatyna, skala Child-Pugh, SLCO1B1, transporter anionów organicznych, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Romazic 30 mg
Rozuwastatyna, substancja czynna leku Romazic, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po około 5 godzinach od podania doustnego oraz bezwzględną biodostępnością około 20%. Lek wykazuje wysokie powinowactwo do tkanki wątrobowej, z objętością dystrybucji około 134 litrów i wiązaniem z białkami osocza na poziomie 90%, głównie z albuminami. Metabolizm rozuwastatyny jest niewielki (około 10%), głównie przez izoenzymy CYP2C9, CYP2C19, CYP3A4 i CYP2D6, z aktywnymi metabolitami N-demetylowanymi o około 50% aktywności biologicznej związku macierzystego. Eliminacja odbywa się głównie drogą jelitową (90% w postaci niezmienionej), a okres półtrwania wynosi około 19 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Farmakokinetyka leku jest liniowa, bez kumulacji przy wielokrotnym podawaniu, a parametry nie ulegają istotnym zmianom pod wpływem wieku czy płci.
BCRP, bezwzględna biodostępność, biotransformacja, ciężkie zaburzenie czynności nerek, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka rozuwastatyny, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, izoenzym cytochromu P450, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, maksymalne stężenie w osoczu, OATP1B1, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodna laktonowa, pochodna N-demetylowana, pole pod krzywą, polimorfizm genetyczny, proces farmakokinetyczny, reduktaza HMG-CoA, skala Child-Pugh, transporter OATP-C - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Co-Valsacor 320 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Co-Valsacor zawiera 320 mg walsartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu, które wykazują specyficzne właściwości farmakokinetyczne. Walsartan charakteryzuje się biodostępnością 23%, osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 2-4 godzinach, a jego eliminacja przebiega z okresem półtrwania około 6 godzin. Walsartan silnie wiąże się z białkami osocza (94-97%) i jest wydalany głównie przez przewód pokarmowy (83%), z niewielkim udziałem nerek (13%). Hydrochlorotiazyd ma wyższą biodostępność (70%), osiąga Cmax po około 2 godzinach, a jego okres półtrwania wynosi 6-15 godzin. Eliminacja hydrochlorotiazydu odbywa się głównie przez nerki (>95%), a lek ten może być usunięty przez dializę, w przeciwieństwie do walsartanu. Spożycie pokarmu znacząco obniża ekspozycję na walsartan (AUC o 40%, Cmax o 50%), jednak nie wpływa to na jego skuteczność kliniczną, natomiast wpływ pokarmu na hydrochlorotiazyd jest klinicznie nieistotny.
AUC, bezwzględna biodostępność, biodostępność hydrochlorotiazydu, ciężkie zaburzenia czynności nerek, dializoterapia, GFR, kinetyka eliminacji, klirens nerkowy, kumulacja w erytrocytach, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, podeszły wiek, przewód pokarmowy, stężenie w osoczu, terapia nadciśnienia tętniczego, walsartan i hydrochlorotiazyd, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zentasta 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Zentasta, zawierający ezetymib i atorwastatynę, wykazuje biorównoważność z jednoczesnym podawaniem oddzielnych tabletek obu substancji. Ezetymib charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem (Cmax) osiąganym w ciągu 4-12 godzin, natomiast jego aktywny metabolit, glukuronid ezetymibu, osiąga Cmax w 1-2 godziny. Biodostępność ezetymibu nie została precyzyjnie określona ze względu na jego niską rozpuszczalność w wodzie, jednakże nie jest ona modyfikowana przez obecność pokarmu, niezależnie od jego zawartości tłuszczu. Ezetymib i jego glukuronid wykazują wysokie wiązanie z białkami osocza, odpowiednio 99,7% i 88-92%.
bezwzględna biodostępność, biodostępność względna, biorównoważność, całkowita biodostępność, dysfagia, efekt pierwszego przejścia, ezetymib i atorwastatyna, glukuronid ezetymibu, glukuronid fenolowy, liniowa zależność farmakokinetyczna, maksymalne stężenie, maksymalne stężenie w osoczu, objętość dystrybucji, parametr farmakokinetyczny, penetracja do tkanek, przewód pokarmowy, reduktaza HMG-CoA, stężenie w osoczu, szybkie wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tezeo 80 mg
Telmisartan, substancja czynna leku Tezeo, charakteryzuje się średnią bezwzględną biodostępnością około 50% po podaniu doustnym, z szybkim, choć zmiennym wchłanianiem. Przyjmowanie leku podczas posiłku powoduje zmniejszenie AUC0-∞ o około 6% przy dawce 40 mg i 19% przy dawce 160 mg, jednak stężenia w osoczu pozostają podobne przez pierwsze 3 godziny niezależnie od posiłku. Telmisartan wykazuje bardzo wysokie (>99,5%) wiązanie z białkami osocza (albumina, kwaśna alfa-1 glikoproteina) oraz dużą objętość dystrybucji (Vdss ~500 l), co wskazuje na rozległą dystrybucję tkankową. Metabolizm polega głównie na sprzęganiu z kwasem glukuronowym, a metabolity są farmakologicznie nieaktywne. Eliminacja przebiega głównie z kałem w postaci niezmienionej, z okresem półtrwania >20 godzin i klirensem osoczowym około 1000 ml/min. Farmakokinetyka telmisartanu jest nieliniowa, z nieproporcjonalnym wzrostem Cmax i AUC przy dawkach >40 mg, bez klinicznie istotnej kumulacji przy dawkach terapeutycznych.
albumina, bezwzględna biodostępność, białko osocza, ciężka niewydolność nerek, dializa, dysfunkcja wątroby, klirens osoczowy, kwaśna alfa-1-glikoproteina, maksymalne stężenie w osoczu, nadciśnienie tętnicze, nieliniowa zależność farmakokinetyczna, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodna glukuronidowa, sprzęganie, stężenie maksymalne, telmisartan, wchłanianie leku, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ginkgoherb 240 mg
Farmakokinetyka leku Ginkgoherb, zawierającego terpenolaktony takie jak ginkgolidy A i B oraz bilobalid, wykazuje wysoką biodostępność po podaniu doustnym 120 mg wyciągu z Ginkgo biloba L. Biodostępność wynosi odpowiednio 80% dla ginkgolidu A, 88% dla ginkgolidu B oraz 79% dla bilobalidu. Maksymalne stężenia w osoczu różnią się w zależności od formy podania: w tabletkach ginkgolid A osiąga 16-22 ng/ml, ginkgolid B 8-10 ng/ml, a bilobalid 27-54 ng/ml; natomiast w roztworze ginkgolid A 25-33 ng/ml, ginkgolid B 9-17 ng/ml, a bilobalid 19-35 ng/ml. Różnice te wskazują na wpływ formulacji na absorpcję i dystrybucję składników aktywnych.
bezwzględna biodostępność, bilobalid, biodostępność, efekt terapeutyczny, farmakokinetyka składników aktywnych, ginkgo biloba, ginkgolid, ginkgolid A, ginkgolid B, maksymalne stężenie, maksymalne stężenie w osoczu, mechanizm absorpcji, miłorząb dwuklapowy, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, stężenie terapeutyczne, stężenie w osoczu, terpenolakton, wchłanianie i dystrybucja, wyciąg z miłorzębu japońskiego - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rosuvastatin Krka 15 mg
Rozuwastatyna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, wykazuje farmakokinetykę charakteryzującą się czasem do osiągnięcia maksymalnego stężenia (Cmax) około 5 godzin po podaniu doustnym oraz bezwzględną biodostępnością na poziomie około 20%, co wynika z intensywnego efektu pierwszego przejścia wątrobowego. Lek wykazuje wysokie powinowactwo do tkanki wątrobowej, z objętością dystrybucji około 134 l i wiązaniem z białkami osocza na poziomie około 90%, głównie z albuminami. Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (około 10% dawki), głównie przez izoenzym CYP2C9, z mniejszym udziałem CYP2C19, CYP3A4 i CYP2D6. Metabolity N-demetylowane zachowują około 50% aktywności, natomiast pochodne laktonowe są klinicznie nieaktywne. Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi około 20 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę, a średni klirens osoczowy to około 50 l/h (CV 21,7%). Eliminacja odbywa się głównie przez przewód pokarmowy (90% z kałem, w tym dawka wchłonięta i niewchłonięta), natomiast około 5% dawki jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej.
BCRP, bezwzględna biodostępność, cholesterol LDL, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, efekt pierwszego przejścia, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens osoczowy, liniowa farmakokinetyka, N-demetylacja, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, OATP-C, OATP1B1, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodna laktonowa, polimorfizm ABCG2, polimorfizm SLCO1B1, rozuwastatyna, skala Child-Pugh, synteza cholesterolu, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Amlator 20 mg + 10 mg
Atorwastatyna, składnik preparatu Amlator, charakteryzuje się niską biodostępnością około 12% z powodu eliminacji przedukładowej i efektu pierwszego przejścia wątrobowego. Maksymalne stężenie (Cmax) osiąga w 1-2 godziny po podaniu doustnym, a jej objętość dystrybucji wynosi około 381 litrów, co wskazuje na intensywną penetrację do tkanek. Atorwastatyna wiąże się silnie z białkami osocza (≥98%) i jest metabolizowana głównie przez CYP3A4 do aktywnych metabolitów, które odpowiadają za około 70% efektu hamowania reduktazy HMG-CoA, utrzymującego się 20-30 godzin mimo okresu półtrwania 14 godzin. Eliminacja odbywa się głównie z żółcią, bez istotnej recyrkulacji wątrobowo-jelitowej. U pacjentów z niewydolnością wątroby (Child-Pugh B) obserwuje się znaczący wzrost Cmax (16-krotny) i AUC (11-krotny), co wymaga ostrożności i modyfikacji dawkowania. Polimorfizm genu SLCO1B1 (c.521CC) zwiększa ekspozycję na lek 2,4-krotnie, podnosząc ryzyko działań niepożądanych, takich jak rabdomioliza. Wiek, płeć oraz niewydolność nerek nie wpływają istotnie na skuteczność i farmakokinetykę atorwastatyny, co pozwala na stosowanie standardowego dawkowania w tych grupach.
bezwzględna biodostępność, białko oporności raka piersi, biodostępność, cytochrom P-450 3A4, efekt pierwszego przejścia, glukuronidacja, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, nadciśnienie tętnicze, o-hydroksyatorwastatyna, okres półtrwania, P-glikoproteina, polimorfizm genu SLCO1B1, polipeptydy transportujące aniony organiczne, pompa effluksowa, rabdomioliza, recyrkulacja wątrobowo-jelitowa, reduktaza HMG-CoA, skala Tannera, skalowanie allometryczne, transporter błonowy, uszkodzenie wątroby, wychwyt atorwastatyny, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Inegy 20 mg + 10 mg
Produkt leczniczy INEGY, zawierający ezetymib i symwastatynę, wykazuje brak istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych między tymi substancjami przy jednoczesnym podaniu. Ezetymib charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem (Cₘₐₓ) glukuronidu ezetymibu osiąganym w 1-2 godziny, a samego ezetymibu w 4-12 godzin. Biodostępność ezetymibu nie jest wpływana przez spożycie posiłków. Symwastatyna ma niską biodostępność (<5%) z powodu intensywnego wychwytu wątrobowego, a jej aktywne metabolity osiągają maksymalne stężenia w osoczu między 1,3 a 2,4 godziną po podaniu. Obie substancje wykazują wysokie wiązanie z białkami osocza (ezetymib 99,7%, glukuronid 88-92%, symwastatyna 95%). Okres półtrwania ezetymibu i jego glukuronidu wynosi około 22 godziny, natomiast beta-hydroksykwasu symwastatyny około 1,9 godziny. Metabolizm ezetymibu odbywa się głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym i wydalanie z żółcią, a symwastatyna jest metabolizowana do aktywnego beta-hydroksykwasu w wątrobie, z minimalną dostępnością aktywnej formy w krążeniu ogólnym.
BCRP, beta-hydroksykwas, bezwzględna biodostępność, białka osocza, cholesterol LDL, ciężka choroba nerek, cyklosporyna, ezetymib i symwastatyna, gen SLCO1B1, glukuronid ezetymibu, glukuronid fenolowy, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klirens kreatyniny, krążenie jelitowo-wątrobowe, OATP1B1, polimorfizm genetyczny, przeszczepienie nerki, rabdomioliza, reduktaza HMG-CoA, sitosterolemia, skala Child-Pugh, wątroba, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Klabion UNO 500 mg
Klabion UNO to tabletka powlekana o przedłużonym uwalnianiu zawierająca 500 mg klarytromycyny (638,8 mg cytrynianu klarytromycyny). Preparat charakteryzuje się około 50% biodostępnością po podaniu doustnym, a stopień wchłaniania jest porównywalny do tabletek o natychmiastowym uwalnianiu przy tych samych dawkach dobowych. Klarytromycyna wykazuje wysokie powinowactwo do białek osocza (około 70% w stężeniach terapeutycznych 0,45-4,5 µg/ml), z możliwością wysycenia miejsc wiązania przy stężeniach znacznie przekraczających zakres terapeutyczny (45,0 µg/ml). Lek przenika efektywnie do tkanek, zwłaszcza wątroby i płuc, gdzie stosunek stężenia tkankowego do osoczowego wynosi 10-20. Maksymalne stężenia w osoczu w stanie stacjonarnym po dawce 500 mg wynoszą 1,3 µg/ml dla klarytromycyny i 0,48 µg/ml dla aktywnego metabolitu 14-hydroksyklarytromycyny, wzrastając odpowiednio do 2,4 µg/ml i 0,67 µg/ml przy dawce 1000 mg.
14-hydroksyklarytromycyna, bezwzględna biodostępność, biodostępność, biotransformacja w wątrobie, cytochrom P450, cytrynian klarytromycyny, kinetyka wchłaniania, kontrolowane uwalnianie substancji czynnej, kumulacja leku, maksymalne stężenie w osoczu, okres półtrwania eliminacji, ośrodkowy układ nerwowy, penetracja do tkanek, stan stacjonarny, stężenie leku w tkankach, stężenie terapeutyczne, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, tabletka powlekana o przedłużonym uwalnianiu, terapeutyczne stężenie leku, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, wydalanie z kałem