depolimeryzacja
Depolimeryzacja to proces chemiczny, w którym polimer rozpada się na mniejsze cząsteczki, takie jak monomery, dimery lub oligomery. W kontekście medycznym jest to szczególnie istotne w odniesieniu do struktur biologicznych, takich jak białka, kwasy nukleinowe i polisacharydy.
W fizjologii komórkowej depolimeryzacja odgrywa kluczową rolę w dynamice cytoszkieletu. Mikrotubule i filamenty aktynowe podlegają ciągłym cyklom polimeryzacji i depolimeryzacji, co umożliwia komórkom zmianę kształtu, migrację oraz prawidłowy przebieg podziału komórkowego. Zaburzenia tego procesu mogą prowadzić do wielu patologii, w tym chorób neurodegeneracyjnych i nowotworowych.
W diagnostyce i terapii depolimeryzacja znajduje zastosowanie w kontekście działania leków przeciwnowotworowych, takich jak alkaloidy barwinka (winkrystyna, winblastyna) czy taksany, które wpływają na dynamikę mikrotubul. Ponadto, w badaniach laboratoryjnych, kontrolowana depolimeryzacja struktur komórkowych umożliwia analizę ich składników i funkcji.
Zrozumienie mechanizmów depolimeryzacji ma znaczenie również w kontekście chorób degeneracyjnych, gdzie nieprawidłowe gromadzenie się agregatów białkowych wynika z zaburzeń równowagi między procesami polimeryzacji i depolimeryzacji, co obserwuje się na przykład w chorobie Alzheimera czy Parkinsona.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Enoksaparyna – Właściwości farmakokinetyczne
Enoksaparyna sodowa, uzyskiwana z heparyny świni, charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością (~100%) po podaniu podskórnym, z maksymalną aktywnością anty-Xa osiąganą po 3-5 godzinach. Aktywność anty-Xa jest dawko-zależna, osiągając wartości od 0,2 j.m./ml przy dawce 2000 j.m. (20 mg) do 1,3 j.m./ml przy dawce 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.). Stan stacjonarny osiągany jest zwykle w 2-4 dniu leczenia, zależnie od schematu dawkowania. Aktywność anty-IIa jest około 10-krotnie niższa niż anty-Xa, z maksymalnymi wartościami do 0,19 j.m./ml. Objętość dystrybucji wynosi około 4,3 l, a eliminacja przebiega jednofazowo z okresem półtrwania około 5 godzin po pojedynczym podaniu i 7 godzin po wielokrotnym. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, a klirens nerkowy aktywnych metabolitów stanowi około 40% dawki.
aktywność anty-IIa, aktywność anty-Xa, antytrombina III, biodostępność, ciężkie zaburzenia czynności nerek, depolimeryzacja, depolimeryzacja heparyny, desulfacja, enoksaparyna sodowa, farmakokinetyka populacyjna, hemodializa, interakcja farmakokinetyczna, klirens kreatyniny, lek trombolityczny, marskość wątroby, metoda amidolityczna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, wiązanie dwusiarczkowe, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Neoparin 100 mg/ml
Enoksaparyna sodowa charakteryzuje się niemal 100% biodostępnością po podaniu podskórnym, z maksymalną aktywnością anty-Xa osiąganą po 3-5 godzinach, zależną od dawki: 0,2 j.m./ml (2000 j.m.), 0,4 j.m./ml (4000 j.m.), 1,0 j.m./ml (100 j.m./kg mc.) oraz 1,3 j.m./ml (150 j.m./kg mc.). W terapii łączonej (bolus dożylny 3000 j.m. + podskórne 100 j.m./kg mc. co 12 h) maksymalna aktywność anty-Xa wynosi 1,16 j.m./ml, osiągając 88% stanu stacjonarnego w 2. dniu leczenia. Stan stacjonarny osiągany jest odpowiednio po 2 dniach przy dawkach 4000 j.m. i 150 j.m./kg mc. raz na dobę oraz po 3-4 dniach przy dawce 100 j.m./kg mc. dwa razy na dobę, z ekspozycją zwiększoną o 15% i 65% względem pojedynczej dawki. Aktywność anty-IIa jest około 10-krotnie niższa niż anty-Xa, z maksymalnymi wartościami 0,13 j.m./ml i 0,19 j.m./ml dla dawek 100 j.m./kg mc. i 150 j.m./kg mc., odpowiednio. Objętość dystrybucji anty-Xa wynosi około 4,3 l, a klirens anty-Xa jest niski (0,74 l/h), z okresem półtrwania 5-7 godzin w zależności od schematu dawkowania. Enoksaparyna jest metabolizowana w wątrobie przez desulfację i depolimeryzację, a eliminacja nerkowa stanowi około 40% dawki.
aktywność anty-IIa, aktywność anty-Xa, antytrombina III, AUC, biodostępność, depolimeryzacja, desulfacja, dystrybucja leku, eliminacja leku, enoksaparyna sodowa, farmakokinetyka populacyjna, hemodializa, infuzja dożylna, klirens anty-Xa, klirens kreatyniny, lek trombolityczny, marskość wątroby, metoda amidolityczna, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, wielokrotne podanie leku, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Losmina 40 mg/0,4 ml (4000 j.m.)
Enoksaparyna sodowa charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością (~100%) po podaniu podskórnym, z maksymalną aktywnością anty-Xa osiąganą po 3-5 godzinach, zależną od dawki: 0,2 j.m./ml (20 mg), 0,4 j.m./ml (40 mg), 1,0 j.m./ml (1 mg/kg mc.) oraz 1,3 j.m./ml (1,5 mg/kg mc.). Po podaniu dożylnym bolus 30 mg, a następnie podskórnym 1 mg/kg mc. co 12 godzin, początkowe maksymalne stężenia anty-Xa wynoszą 1,16 j.m./ml, osiągając 88% stanu stacjonarnego, który pojawia się w 2. dniu leczenia. Wielokrotne podawanie podskórne wykazuje liniową farmakokinetykę bez kumulacji, z okresem półtrwania około 5 godzin po pojedynczej dawce i 7 godzin po wielokrotnych podaniach. Aktywność anty-IIa jest około 10-krotnie niższa niż anty-Xa, osiągając maksima 0,13-0,19 j.m./ml w zależności od dawki. Objętość dystrybucji (~4,3 l) odpowiada objętości krwi, wskazując na ograniczoną dystrybucję pozanaczyniową. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, a eliminacja jest jednofazowa z klirensem anty-Xa około 0,74 l/h po dawce 1,5 mg/kg mc. w infuzji 6-godzinnej. Klirens nerkowy stanowi około 10% dawki, a całkowite wydalanie nerkowe 40%, co podkreśla rolę dróg pozanerkowych.
aktywność anty-IIa, aktywność anty-Xa, antytrombina III, biodostępność, biodostępność bezwzględna, depolimeryzacja, eliminacja leku, enoksaparyna sodowa, hemodializa, heparyna drobnocząsteczkowa, infuzja dożylna, klirens anty-Xa, klirens kreatyniny, lek trombolityczny, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Enoxaparin sodium LEK-AM 8 000 j.m. (80 mg)/0,8 ml
Farmakokinetyka enoksaparyny sodowej charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością po podaniu podskórnym (około 100% na podstawie aktywności anty-Xa). Maksymalne stężenie aktywności anty-Xa w osoczu osiąga się po 3-5 godzinach i jest zależne od dawki: 0,2 j.m./ml dla 2000 j.m. (20 mg), 0,4 j.m./ml dla 4000 j.m. (40 mg), 1,0 j.m./ml dla 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) oraz 1,3 j.m./ml dla 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.). Stan stacjonarny osiągany jest zwykle w 2-4 dniu leczenia, w zależności od schematu dawkowania. Klirens enoksaparyny jest niski (0,74 l/h po dawce 150 j.m./kg mc. w infuzji dożylnej), a okres półtrwania wynosi około 5 godzin po pojedynczym podaniu podskórnym i około 7 godzin po wielokrotnym podaniu. Objętość dystrybucji aktywności anty-Xa wynosi około 4,3 litra, co odpowiada objętości krwi. Aktywność anty-IIa jest około 10-krotnie niższa niż anty-Xa, osiągając maksima 0,13-0,19 j.m./ml w zależności od dawki.
aktywność anty-IIa, aktywność anty-Xa, antytrombina III, AUC, biodostępność bezwzględna, depolimeryzacja, enoksaparyna sodowa, farmakokinetyka populacyjna, interakcja farmakokinetyczna, klirens anty-Xa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kumulacja leku, lek trombolityczny, marskość wątroby, metoda amidolityczna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Nadroparyna wapniowa – Właściwości farmakodynamiczne
Nadroparyna wapniowa (Nadroparinum calcicum) jest heparyną drobnocząsteczkową o średniej masie cząsteczkowej około 4300 daltonów, z 75-95% cząsteczek w zakresie 2000-8000 daltonów. Charakteryzuje się wysoką aktywnością anty-Xa (95-130 j.m. AXa/mg) i niską aktywnością anty-IIa (<40 j.m. AIIa/mg), ze stosunkiem aktywności anty-Xa do anty-IIa wynoszącym 2,5-4,0. Mechanizm działania polega na dwukierunkowym hamowaniu proteaz serynowych układu krzepnięcia, opóźniając wytwarzanie trombiny oraz neutralizując już powstałą trombinę. W porównaniu do heparyny niefrakcjonowanej, nadroparyna wykazuje większą aktywność fibrynolityczną, mniejsze ryzyko małopłytkowości indukowanej heparyną (HIT) oraz nie wpływa istotnie na rutynowe testy krzepnięcia przy standardowych dawkach terapeutycznych.
aktywność anty-IIa, aktywność anty-Xa, aktywność fibrynolityczna, depolimeryzacja, Fraxiparine, Fraxodi, glikozaminoglikan, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, lek przeciwzakrzepowy, małopłytkowość poheparynowa, nadroparyna wapniowa, okres półtrwania, proteaza serynowa, roztwór do wstrzykiwań, śródbłonek naczyniowy, test koagulologiczny, test krzepnięcia, trombina, układ krzepnięcia - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Enoxaparin sodium LEK-AM 4 000 j.m. (40 mg)/0,4 ml
Enoksaparyna sodowa charakteryzuje się wysoką biodostępnością bezwzględną (~100%) po podaniu podskórnym, z maksymalną aktywnością anty-Xa osiąganą po 3-5 godzinach, zależną od dawki: 0,2 j.m./ml dla 2000 j.m. (20 mg), 0,4 j.m./ml dla 4000 j.m. (40 mg), 1,0 j.m./ml dla 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) oraz 1,3 j.m./ml dla 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.). Po wielokrotnym podaniu podskórnym stan stacjonarny osiągany jest w 2-4 dniu leczenia, z ekspozycją zwiększoną o 15-65% w zależności od schematu dawkowania. Okres półtrwania wynosi około 5 godzin po pojedynczym podaniu i około 7 godzin po wielokrotnym. Aktywność anty-IIa jest około 10-krotnie niższa niż anty-Xa, osiągając maksima 0,13-0,19 j.m./ml. Objętość dystrybucji anty-Xa wynosi około 4,3 l, a klirens anty-Xa jest niski (0,74 l/h), eliminacja odbywa się głównie w wątrobie, z wydalaniem nerkowym około 40% dawki. Farmakokinetyka wykazuje liniowość względem dawki, z niewielką zmiennością wewnątrzosobniczą i międzyosobniczą oraz brakiem kumulacji po podaniu wielokrotnym.
aktywność anty-IIa, aktywność anty-Xa, antytrombina III, biodostępność bezwzględna, ciężkie zaburzenie czynności nerek, depolimeryzacja, desulfacja, enoksaparyna sodowa, hemodializa, klirens anty-Xa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, łagodne zaburzenie czynności nerek, lek trombolityczny, marskość wątroby, metoda amidolityczna, nadwaga, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie dożylne, podanie podskórne, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, wątroba, wiązanie dwusiarczkowe, wstrzyknięcie podskórne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Neoparin Multi 10 000 j.m. (100 mg)/ml
Enoksaparyna sodowa charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością (~100%) po podaniu podskórnym, z maksymalną aktywnością anty-Xa osiąganą po 3-5 godzinach, zależną od dawki (0,2 j.m./ml dla 2000 j.m., 0,4 j.m./ml dla 4000 j.m., 1,0 j.m./ml dla 100 j.m./kg mc. oraz 1,3 j.m./ml dla 150 j.m./kg mc.). Stosunek aktywności anty-Xa do anty-IIa wynosi około 10:1, przy czym aktywność anty-IIa jest znacznie niższa (maksymalnie 0,19 j.m./ml). Stan stacjonarny osiągany jest po 2 dniach przy dawce 1x/dobę (40 mg lub 1,5 mg/kg mc.) i po 3-4 dniach przy dawce 2x/dobę (1 mg/kg mc.). Objętość dystrybucji wynosi około 4,3 litra, a klirens anty-Xa to 0,74 l/h po dawce 1,5 mg/kg mc. w 6-godzinnej infuzji dożylnej. Okres półtrwania wynosi około 5 godzin po jednokrotnym podaniu podskórnym i około 7 godzin po wielokrotnym podaniu.
aktywność anty-IIa, aktywność anty-Xa, antytrombina III, AUC, biodostępność bezwzględna, depolimeryzacja, desulfacja, enoksaparyna sodowa, infuzja dożylna, interakcja farmakokinetyczna, klirens anty-Xa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lek trombolityczny, marskość wątroby, metoda amidolityczna, objętość dystrybucji, podanie podskórne, rozpad cząsteczek, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, wiązania dwusiarczkowe, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Losmina 120 mg/0,8 ml (12 000 j.m.)
Enoksaparyna sodowa charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością podskórną (~100% na podstawie aktywności anty-Xa) oraz liniową farmakokinetyką w zakresie zalecanych dawek. Maksymalna aktywność anty-Xa osiągana jest po 3-5 godzinach od podania podskórnego i wynosi od 0,2 j.m./ml przy dawce 2000 j.m. (20 mg) do 1,3 j.m./ml przy dawce 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.). Stan stacjonarny osiągany jest zwykle w 2-4 dniu leczenia, w zależności od schematu dawkowania, przy czym wielokrotne podawanie 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) dwa razy na dobę powoduje wzrost ekspozycji anty-Xa o około 65% w porównaniu z pojedynczą dawką. Objętość dystrybucji wynosi około 4,3 l, a eliminacja przebiega jednofazowo z okresem półtrwania 5-7 godzin. Klirens anty-Xa jest niski (0,74 l/h po dawce 150 j.m./kg mc. w infuzji dożylnej), a wydalanie nerkowe aktywnych i nieaktywnych metabolitów stanowi około 40% dawki.
aktywność anty-IIa, aktywność anty-Xa, antytrombina III, ATIII, AUC, biodostępność, depolimeryzacja, eliminacja leku, enoksaparyna sodowa, hemodializa, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lek trombolityczny, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole powierzchni pod krzywą, stan stacjonarny, wątroba, wiązanie dwusiarczkowe, wiek podeszły, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Streptodornaza – Właściwości farmakodynamiczne
Streptodornaza jest enzymem proteolitycznym o działaniu depolimeryzującym DNA, stosowanym miejscowo w preparatach złożonych ze streptokinazą, takich jak Biostrepta i DISTREPTAZA. W tych produktach streptodornaza występuje w dawce 1250 j.m., natomiast streptokinaza w ilości 15 000 j.m. Mechanizm działania streptodornazy polega na upłynnianiu nukleoproteidów pochodzących z martwych komórek w ognisku zapalnym, co zmniejsza lepkość wydzieliny i ułatwia jej drenaż oraz penetrację leków przeciwzapalnych i przeciwbakteryjnych. Streptokinaza działa fibrynolitycznie, rozpuszczając złogi fibryny, co w synergii ze streptodornazą prowadzi do kompleksowego usuwania patologicznych mas w miejscu zapalenia. Efekt farmakodynamiczny pojawia się w ciągu 3-6 godzin od aplikacji miejscowej, a preparaty te klasyfikowane są w grupie ATC B06AA55 (leki złożone).
depolimeryzacja, depolimeryzacja DNA, działanie enzymatyczne, działanie fibrynolityczne, efekt fibrynolityczny, enzym proteolityczny, enzymy, komórki zapalne, kompleks enzymatyczny, kwasy nukleinowe, leki przeciwbakteryjne, leki złożone, nukleoproteidy, objawy zapalne, ognisko zapalne, preparat złożony, proces gojenia, produkt leczniczy, stan zapalny, streptokinaza, wydzielina zapalna, zakrzepy, złogi fibryny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Neoparin 40 mg/0,4 ml
Enoksaparyna sodowa charakteryzuje się pełną biodostępnością (~100%) po podaniu podskórnym, z maksymalną aktywnością anty-Xa osiąganą po 3-5 godzinach. Aktywność anty-Xa jest dawkozależna, osiągając wartości od 0,2 j.m./ml przy dawce 2000 j.m. (20 mg) do 1,3 j.m./ml przy dawce 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.). Stan stacjonarny farmakokinetyczny uzyskuje się zwykle w 2-4 dniu leczenia, w zależności od schematu dawkowania. Objętość dystrybucji wynosi około 4,3 l, co wskazuje na ograniczone przenikanie do tkanek pozanaczyniowych. Enoksaparyna jest metabolizowana w wątrobie, a jej eliminacja przebiega jednofazowo z okresem półtrwania od 5 do 7 godzin. Klirens nerkowy aktywnych metabolitów stanowi około 10% dawki, a całkowite wydalanie nerkowe wynosi 40%, co ma istotne znaczenie przy stosowaniu u pacjentów z niewydolnością nerek.
aktywność anty-IIa, aktywność anty-Xa, antytrombina III, biodostępność, depolimeryzacja, desulfacja, dysfunkcja nerek, enoksaparyna sodowa, hemodializa, klirens anty-Xa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lek trombolityczny, marskość wątroby, metoda amidolityczna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie dożylne, podanie podskórne, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Structum 500 mg
Chondroityna sodu siarczan zawarty w Structum 500 mg wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne obejmujące wchłanianie, dystrybucję, metabolizm oraz eliminację. Po podaniu doustnym lek jest absorbowany w formie wielkocząsteczkowego polimeru oraz jego pochodnych powstałych w wyniku częściowej depolimeryzacji i/lub desulfatacji. Substancja czynna wykazuje wysokie powinowactwo do tkanek chrzęstnej i mazi stawowej, co jest kluczowe dla jej działania terapeutycznego w obrębie stawów. Metabolizm zachodzi zarówno przed, jak i po absorpcji, głównie poprzez hydrolizę do monosacharydów, które stanowią większość metabolitów, podczas gdy niewielka część pozostaje w formie di-, oligo- lub polisacharydów.
- Leksykon substancji czynnych
Bemiparyna sodowa – Właściwości farmakodynamiczne
Bemiparyna sodowa, będąca heparyną drobnocząsteczkową (LMWH) o średniej masie cząsteczkowej około 3600 Da, charakteryzuje się wysoką selektywnością hamowania czynnika Xa (80-120 j.m./mg) przy minimalnym wpływie na czynnik IIa (5-20 j.m./mg), co przekłada się na stosunek aktywności anty-Xa do anty-IIa około 8:1. Profil cząsteczkowy bemiparyny obejmuje łańcuchy o masie poniżej 2000 Da (<35%), między 2000 a 6000 Da (50-75%) oraz powyżej 6000 Da (<15%). Dostępne preparaty Zibor zawierają różne stężenia bemiparyny sodowej, m.in. 2500 j.m. anty-Xa w 0,2 mL (12500 j.m./mL), 3500 j.m. anty-Xa w 0,2 mL (17500 j.m./mL) oraz 5000 j.m. anty-Xa w 0,2-0,4 mL (25000 j.m./mL). Mechanizm działania opiera się na aktywacji antytrombiny III, co prowadzi do selektywnego hamowania czynnika Xa i ograniczonego wpływu na trombinę, skutkując efektywną profilaktyką i leczeniem zakrzepicy przy zmniejszonym ryzyku krwawień.
aktywność przeciwzakrzepowa, antytrombina III, bemiparyna sodowa, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas protrombinowy, czynnik Xa, czynniki krzepnięcia, depolimeryzacja, działanie przeciwzakrzepowe, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor czynników krzepnięcia, jednostki międzynarodowe, lek przeciwzakrzepowy, masa cząsteczkowa, parametry koagulologiczne, powikłania krwotoczne, trombina, układ krzepnięcia - Leksykon substancji czynnych
Chondroityna – Właściwości farmakokinetyczne
Chondroityna sodu siarczan po podaniu doustnym charakteryzuje się biodostępnością na poziomie 15–24%, z czego jedynie około 10% pozostaje w krążeniu w formie niezmetabolizowanej, a 90% występuje jako zdepolimeryzowane pochodne. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po około 4 godzinach. Substancja wykazuje silne powinowactwo do tkanek stawowych, co jest kluczowe dla jej działania terapeutycznego w chorobach zwyrodnieniowych stawów. Objętość dystrybucji wynosi około 0,3 l/kg, a około 85% związane jest z białkami osocza. Metabolizm zachodzi głównie przez sulfatazy lizosomalne oraz enzymy depolimeryzujące, takie jak hialuronidazy i β-glukuronidazy, z udziałem wątroby i nerek, bez udziału cytochromu P-450, co zmniejsza ryzyko interakcji lekowych.
białko osocza, chondroityna sodu siarczan, choroba zwyrodnieniowa stawów, cytochrom P-450, dawka terapeutyczna, depolimeryzacja, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka, kinetyka pierwszego rzędu, klirens, maź stawowa, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry kinetyczne, stężenie w osoczu, sulfataza lizosomalna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Enoxaparin sodium LEK-AM 6 000 j.m. (60 mg)/0,6 ml
Enoksaparyna sodowa charakteryzuje się wysoką biodostępnością (~100%) po podaniu podskórnym, z maksymalną aktywnością anty-Xa osiąganą po 3-5 godzinach, zależnie od dawki (np. 0,2 j.m./ml dla 2000 j.m., 1,3 j.m./ml dla 150 j.m./kg mc.). Farmakokinetyka wykazuje liniowość względem dawki, a stan stacjonarny osiągany jest zwykle w 2-4 dni leczenia, w zależności od schematu dawkowania. Okres półtrwania wynosi około 5 godzin po pojedynczym podaniu i około 7 godzin po wielokrotnym. Objętość dystrybucji anty-Xa wynosi około 4,3 l, wskazując na dystrybucję głównie w przestrzeni naczyniowej. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez desulfację i depolimeryzację, a eliminacja jest nerkowa, z klirensem anty-Xa około 0,74 l/h i całkowitym wydalaniem nerkowym 40% dawki. Aktywność anty-IIa jest około 10-krotnie niższa niż anty-Xa, z maksymalnymi stężeniami 0,13-0,19 j.m./ml.
aktywność anty-IIa, aktywność anty-Xa, antytrombina III, biodostępność, depolimeryzacja, desulfacja, ekspozycja na lek, enoksaparyna sodowa, hemodializa, interakcja farmakokinetyczna, klirens anty-Xa, klirens kreatyniny, lek trombolityczny, marskość wątroby, metoda amidolityczna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Mukopolisacharydowy polisiarczan – Właściwości farmakokinetyczne
Mukopolisacharydowy polisiarczan, będący substancją czynną w preparatach takich jak Hirudoid (0,3 g/100 g, odpowiadający 25 000 jednostkom APTT) oraz Mobilat (0,2 g/100 g), wykazuje efektywne przenikanie przez skórę do tkanek powierzchniowych i głębszych zgodnie z gradientem stężenia. Po aplikacji miejscowej substancja ulega częściowej depolimeryzacji i niewielkiej desulfatyzacji, a około 1% dawki jest wydalane z moczem. W preparacie Mobilat dodatkowo obecne są ekstrakt z kory nadnerczy (1,0 g/100 g) oraz kwas salicylowy (2,0 g/100 g), który osiąga maksymalne stężenie w tkankach po 4-8 godzinach, a około 7% dawki jest wydalane głównie jako kwas salicylomoczowy. Kortykosteroidy z ekstraktu nie wpływają na fizjologiczne stężenia endogennych hormonów nadnerczy we krwi.
aPTT, czas aktywowanej tromboplastyny, depolimeryzacja, desulfatyzacja, ekstrakt z kory nadnerczy, glukuronian, gradient stężenia, kortykosteroid, kwas salicylomoczowy, kwas salicylowy, mukopolisacharydowy polisiarczan, postać farmaceutyczna, preparat leczniczy, stężenie kortykosteroidów, tkanka powierzchniowa, układ krzepnięcia, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Losmina 80 mg/0,8 ml (8000 j.m.)
Enoksaparyna sodowa charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością po podaniu podskórnym (~100% na podstawie aktywności anty-Xa) oraz liniową farmakokinetyką względem zalecanych dawek. Maksymalna aktywność anty-Xa osiągana jest po 3-5 godzinach i wynosi od około 0,2 j.m./ml przy dawce 2000 j.m. (20 mg) do 1,3 j.m./ml przy dawce 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.). Aktywność anty-IIa jest około 10-krotnie niższa niż anty-Xa, z maksymalnymi wartościami 0,13-0,19 j.m./ml. Objętość dystrybucji wynosi około 4,3 litra, a metabolizm zachodzi głównie w wątrobie poprzez desulfację i depolimeryzację. Klirens anty-Xa wynosi średnio 0,74 l/h, a okres półtrwania waha się od 5 do 7 godzin, wydłużając się przy wielokrotnym podaniu. Eliminacja nerkowa obejmuje około 40% dawki, z czego 10% stanowią aktywne metabolity.
aktywność anty-IIa, aktywność anty-Xa, antytrombina III, biodostępność bezwzględna, ciężkie zaburzenia czynności nerek, depolimeryzacja, desulfacja, enoksaparyna sodowa, hemodializa, interakcja farmakokinetyczna, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, łagodne zaburzenia czynności nerek, lek trombolityczny, marskość wątroby, metoda amidolityczna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie dożylne, podanie podskórne, pole pod krzywą, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, właściwości farmakokinetyczne, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Crusia 100 mg/ml (10 000 j.m.)
Enoksaparyna sodowa (Crusia) charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością (~100%) po podaniu podskórnym, z maksymalną aktywnością anty-Xa osiąganą po 3-5 godzinach, zależną od dawki (np. 0,2 j.m./ml dla 2000 j.m. i 1,3 j.m./ml dla 150 j.m./kg mc.). Farmakokinetyka wykazuje liniową zależność względem dawki, z niewielką zmiennością wewnątrzosobniczą i międzyosobniczą oraz brakiem kumulacji po wielokrotnym podaniu. Stan stacjonarny osiągany jest zwykle w 2-4 dniu leczenia, w zależności od schematu dawkowania. Aktywność anty-IIa jest około 10-krotnie niższa niż anty-Xa, z maksymalnymi wartościami 0,13-0,19 j.m./ml. Objętość dystrybucji wynosi około 4,3 l, a eliminacja przebiega jednofazowo z okresem półtrwania 5-7 godzin. Metabolizm odbywa się głównie w wątrobie, a klirens nerkowy aktywnych metabolitów stanowi około 10% dawki, z całkowitym wydalaniem nerkowym na poziomie 40%.
aktywność anty-IIa, aktywność anty-Xa, antytrombina III, biodostępność bezwzględna, ciężkie zaburzenie czynności nerek, depolimeryzacja, desulfacja, enoksaparyna sodowa, farmakokinetyka enoksaparyny, hemodializa, interakcja farmakokinetyczna, klirens anty-Xa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, łagodne zaburzenie czynności nerek, lek trombolityczny, marskość wątroby, metoda amidolityczna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie podskórne, pole pod krzywą, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie funkcji nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Neoparin Forte 12 000 j.m. (120 mg)/0,8 ml
Enoksaparyna sodowa charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością (~100%) po podaniu podskórnym, z maksymalną aktywnością anty-Xa osiąganą po 3-5 godzinach, zależną od dawki (np. 0,2 j.m./ml dla 2000 j.m. i 1,3 j.m./ml dla 150 j.m./kg mc.). Farmakokinetyka wykazuje liniową zależność w zakresie zalecanych dawek, bez kumulacji po wielokrotnym podaniu. Stan stacjonarny osiągany jest zwykle w 2-4 dniu leczenia, w zależności od schematu dawkowania (np. 4000 j.m. raz/dzień lub 100 j.m./kg mc. dwa razy/dzień). Objętość dystrybucji aktywności anty-Xa wynosi około 4,3 l, a okres półtrwania to około 5 godzin po pojedynczym podaniu podskórnym i 7 godzin po wielokrotnym. Enoksaparyna jest metabolizowana w wątrobie, a jej eliminacja jest jednofazowa z niskim klirensem (0,74 l/h dla dawki 150 j.m./kg mc.). Klirens nerkowy stanowi około 10% dawki, a całkowite wydalanie nerkowe 40%.
aktywność anty-IIa, aktywność anty-Xa, antytrombina III, biodostępność enoksaparyny, ciężkie zaburzenie czynności nerek, depolimeryzacja, enoksaparyna sodowa, farmakokinetyka enoksaparyny, hemodializa, interakcja farmakokinetyczna, klirens anty-Xa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lek trombolityczny, marskość wątroby, metoda amidolityczna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole powierzchni pod krzywą stężenia, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, właściwość farmakokinetyczna, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza, zmienność wewnątrzosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Clexane 10 000 j.m. (100 mg)/ml (30 000 j.m. (300 mg)/3 ml)
Enoksaparyna sodowa charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością (~100%) po podaniu podskórnym, z maksymalną aktywnością anty-Xa osiąganą po 3-5 godzinach. Aktywność anty-Xa jest liniowo zależna od dawki, osiągając wartości około 0,2 j.m./ml po 2000 j.m. (20 mg), 0,4 j.m./ml po 4000 j.m. (40 mg), 1,0 j.m./ml po 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) oraz 1,3 j.m./ml po 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.). Po wielokrotnym podaniu dawki 100 j.m./kg mc. dwa razy na dobę, stan stacjonarny osiągany jest w 3-4 dniu, z maksymalnym stężeniem około 1,2 j.m./ml i okresem półtrwania około 7 godzin. Aktywność anty-IIa jest około 10-krotnie niższa niż anty-Xa, z maksymalnym stężeniem 0,13-0,19 j.m./ml w zależności od dawki. Objętość dystrybucji wynosi około 4,3 litra, a metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez desulfację i depolimeryzację. Klirens anty-Xa jest niski (0,74 l/h), a eliminacja jednofazowa z okresem półtrwania około 5-7 godzin. Wydalanie nerkowe stanowi około 40% dawki, z klirensem nerkowym aktywnych metabolitów na poziomie 10%.
aktywność anty-IIa, aktywność anty-Xa, antytrombina III, AUC, biodostępność bezwzględna, bolus dożylny, ciężkie zaburzenia czynności nerek, depolimeryzacja, desulfacja, enoksaparyna sodowa, hemodializa, interakcja farmakokinetyczna, klirens anty-Xa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, łagodne zaburzenia czynności nerek, lek trombolityczny, marskość wątroby, metoda amidolityczna, okres półtrwania, podanie dożylne, schemat dawkowania, stan stacjonarny, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, wstrzyknięcie podskórne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Losmina 150 mg/ml (15 000 j.m.)
Farmakokinetyka enoksaparyny sodowej charakteryzuje się całkowitą biodostępnością (~100%) po podaniu podskórnym, z maksymalną aktywnością anty-Xa osiąganą po 3-5 godzinach, zależną od dawki: 0,2 j.m./ml (2000 j.m.), 0,4 j.m./ml (4000 j.m.), 1,0 j.m./ml (100 j.m./kg mc.) oraz 1,3 j.m./ml (150 j.m./kg mc.). Stan stacjonarny osiągany jest zwykle w 2-4 dniu leczenia, w zależności od schematu dawkowania. Aktywność anty-IIa jest około 10-krotnie niższa niż anty-Xa, z maksymalnymi wartościami 0,13 j.m./ml (100 j.m./kg mc. 2x/dobę) i 0,19 j.m./ml (150 j.m./kg mc. 1x/dobę). Objętość dystrybucji wynosi około 4,3 litra, wskazując na dystrybucję głównie w przestrzeni naczyniowej. Okres półtrwania to około 5 godzin po pojedynczym podaniu i 7 godzin po wielokrotnym podaniu, a klirens anty-Xa wynosi 0,74 l/h. Nie obserwuje się kumulacji leku przy wielokrotnym podawaniu, a farmakokinetyka wykazuje liniową zależność od dawki.
aktywność anty-IIa, aktywność anty-Xa, antytrombina III, biodostępność, bolus dożylny, ciężkie zaburzenia nerek, depolimeryzacja, desulfacja, enoksaparyna sodowa, farmakokinetyka populacyjna, hemodializa, infuzja dożylna, interakcja farmakokinetyczna, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, łagodne zaburzenia nerek, lek trombolityczny, marskość wątroby, metoda amidolityczna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, umiarkowane zaburzenia nerek, wstrzyknięcie podskórne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Neoparin Forte 15 000 j.m. (150 mg)/ml
Farmakokinetyka enoksaparyny sodowej charakteryzuje się niemal 100% biodostępnością po podaniu podskórnym, z maksymalną aktywnością anty-Xa osiąganą po 3-5 godzinach, zależną od dawki: 0,2 j.m./ml (20 mg), 0,4 j.m./ml (40 mg), 1,0 j.m./ml (1 mg/kg mc.) oraz 1,3 j.m./ml (1,5 mg/kg mc.). Po dożylnym bolusie 30 mg i podskórnym podawaniu 1 mg/kg mc. co 12 godzin, początkowy szczyt anty-Xa wynosi 1,16 j.m./ml, a stan stacjonarny osiągany jest w 2-4 dniu leczenia, w zależności od schematu dawkowania. Aktywność anty-IIa jest około 10-krotnie niższa niż anty-Xa, z maksymalnymi wartościami 0,13 j.m./ml (1 mg/kg mc. dwa razy na dobę) i 0,19 j.m./ml (1,5 mg/kg mc. raz na dobę). Objętość dystrybucji wynosi około 4,3 l, a eliminacja przebiega jednofazowo z okresem półtrwania 5-7 godzin. Klirens anty-Xa jest niski (0,74 l/h) i zależy od funkcji nerek, co jest istotne u pacjentów z niewydolnością nerek oraz u osób w podeszłym wieku, u których obserwuje się zmniejszoną eliminację leku.
aktywność anty-Xa, antytrombina III, biodostępność, depolimeryzacja, desulfacja, enoksaparyna sodowa, hemodializa, infuzja dożylna, klirens anty-Xa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lek trombolityczny, marskość wątroby, metoda amidolityczna, objętość dystrybucji, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek - Leksykon substancji czynnych
Chlorek cetylopirydyniowy – Właściwości farmakodynamiczne
Chlorek cetylopirydyniowy (CPC) jest kationowym związkiem powierzchniowo czynnym z grupy czwartorzędowych soli amoniowych, wykazującym szerokie spektrum działania przeciwdrobnoustrojowego. Mechanizm jego działania polega na adsorpcji na ujemnie naładowanej powierzchni komórek bakteryjnych, destabilizacji błony komórkowej oraz inaktywacji enzymów oddechowych i glikolitycznych, co prowadzi do denaturacji białek i wypływu cytoplazmy. CPC wykazuje bakteriobójcze działanie wobec bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych (choć słabsze), przeciwgrzybicze wobec Candida albicans oraz przeciwwirusowe wobec wirusów otoczkowych. Jego zdolność do obniżania napięcia powierzchniowego umożliwia penetrację do trudno dostępnych miejsc błony śluzowej jamy ustnej i gardła, co zwiększa skuteczność terapeutyczną w stanach zapalnych. Preparaty zawierające CPC, często w połączeniu z innymi substancjami aktywnymi (np. chlorowodorek benzydaminy, lidokainy, glukonian cynku), wykazują szybkie łagodzenie objawów zapalenia gardła, z efektem obserwowanym już po 15 minutach i utrzymującym się do 3 godzin.
aktywność przeciwwirusowa, bakteria Gram-dodatnia, bakteria Gram-ujemna, Candida albicans, chlorek cetylopirydyniowy, chlorowodorek benzydaminy, chlorowodorek lidokainy, czwartorzędowa sól amoniowa, denaturacja białek, depolimeryzacja, destabilizacja błony komórkowej, działanie bakteriobójcze, działanie przeciwdrobnoustrojowe, działanie przeciwgrzybicze, działanie przeciwwirusowe, działanie synergistyczne, glikoliza, glukonian cynku, inaktywacja enzymów, infekcja jamy ustnej, kationowy związek powierzchniowo czynny, klasyfikacja ATC, napięcie powierzchniowe, otoczka białkowo-lipidowa, schorzenie jamy ustnej i gardła, synteza prostaglandyn, układ immunologiczny, właściwość przeciwzapalna, zapalenie gardła, znieczulenie miejscowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Paclitaxelum Accord 6 mg/ml
Paklitaksel, taksan o kodzie ATC L01CD01, działa przeciwnowotworowo poprzez stabilizację mikrotubuli, co hamuje ich depolimeryzację i zaburza podział mitotyczny komórek nowotworowych. W leczeniu pierwszego rzutu raka jajnika, paklitaksel w dawkach 175 mg/m² (3-godzinny wlew) lub 135 mg/m² (24-godzinny wlew) w skojarzeniu z cisplatyną 75 mg/m² wykazał wyższy odsetek odpowiedzi, wydłużony czas do progresji oraz przeżycie w porównaniu do standardowego schematu cyklofosfamid 750 mg/m² + cisplatyna 75 mg/m². W terapii uzupełniającej raka piersi, paklitaksel po czterech kursach AC zmniejsza ryzyko nawrotu o 17-18% i ryzyko zgonu o 7-19%, z korzyściami szczególnie u pacjentek z ujemnym receptorem hormonalnym. W leczeniu przerzutowego raka piersi, schemat AT (doksorubicyna 50 mg/m² bolus + paklitaksel 220 mg/m² w 3-godzinnym wlewie) wydłuża czas do progresji (8,2 vs 6,2 miesiąca) i medianę przeżycia (23,0 vs 18,3 miesiąca) w porównaniu do schematu FAC. U pacjentek z HER2+ paklitaksel 175 mg/m² w 3-godzinnym wlewie w skojarzeniu z trastuzumabem (4 mg/kg dawka nasycająca, następnie 2 mg/kg tygodniowo) poprawia czas do progresji (6,9 vs 3 miesiące) i wskaźnik odpowiedzi (41% vs 17%), jednak wiąże się z ryzykiem kardiotoksyczności.
antagonista mikrotubuli, badanie immunohistochemiczne, depolimeryzacja, dimer tubuliny, gwiazda mikrotubularna, inhibitor proteazy, interfaza, laparotomia, lek przeciwnowotworowy, liposomalna antracyklina, mechanizm działania leku, mięsak Kaposiego, mitoza, nadekspresja HER2, neuropatia obwodowa, neurotoksyczność, niedrobnokomórkowy rak płuca, pierwotny rak jajnika, przerzut odległy, rak piersi z przerzutami, schemat FAC, taksan, zahamowanie szpiku kostnego - Leksykon substancji czynnych
Ekstrakt z kory nadnerczy – Właściwości farmakokinetyczne
Ekstrakt z kory nadnerczy, stanowiący 1,0 g/100 g preparatu Mobilat (dostępnego w formie maści i żelu), wykazuje istotne działanie przeciwzapalne dzięki zdolności przenikania przez skórę do głębiej położonych tkanek. Jego budowa chemiczna jest homologiczna do endogennych kortykosteroidów, co wpływa na metabolizm i farmakokinetykę substancji. Kluczowym aspektem jest brak wpływu na fizjologiczne stężenie kortykosteroidów we krwi po miejscowej aplikacji, co minimalizuje ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych typowych dla terapii systemowej. W preparacie Mobilat ekstrakt z kory nadnerczy współdziała z kwasem salicylowym (2,0 g/100 g) oraz mukopolisacharydowym polisiarczanem (0,2 g/100 g), które również przenikają do tkanek, wykazując odmienne profile metabolizmu i wydalania.
depolimeryzacja, desulfatyzacja, działanie niepożądane, działanie przeciwzapalne, ekstrakt z kory nadnerczy, farmakokinetyka składników, glukuronian, homeostaza hormonalna, kortykosteroid, kortykosteroid endogenny, kwas salicylomoczowy, kwas salicylowy, mukopolisacharydowy polisiarczan, stan zapalny tkanek, stężenie kortykosteroidów, terapia kortykosteroidowa, wchłanianie przezskórne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Clexane 10 000 j.m. (100 mg)/ml
Enoksaparyna sodowa charakteryzuje się wysoką biodostępnością (~100%) po podaniu podskórnym, z maksymalną aktywnością anty-Xa osiąganą po 3-5 godzinach, zależną od dawki (np. 0,2 j.m./ml przy 2000 j.m., 1,3 j.m./ml przy 150 j.m./kg mc.). Farmakokinetyka wykazuje liniową zależność od dawki, z niewielką zmiennością wewnątrzosobniczą i międzyosobniczą oraz brakiem kumulacji przy wielokrotnym podawaniu. Objętość dystrybucji anty-Xa wynosi około 4,3 litra, co wskazuje na ograniczoną dystrybucję do przestrzeni naczyniowej. Okres półtrwania wynosi 5-7 godzin, a klirens anty-Xa to 0,74 l/h po dawce 150 j.m./kg mc. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie poprzez desulfację i depolimeryzację, a eliminacja nerkowa obejmuje około 40% dawki (w tym 10% aktywnych metabolitów). Aktywność anty-IIa jest około 10-krotnie niższa niż anty-Xa, osiągając maksima po 3-4 godzinach (np. 0,13 j.m./ml przy 100 j.m./kg mc. dwa razy na dobę). Wpływ masy ciała, wieku i czynności nerek jest istotny dla dawkowania, zwłaszcza u pacjentów z niską masą ciała, otyłych, z zaburzeniami czynności nerek lub marskością wątroby, gdzie obserwuje się zmienioną ekspozycję i klirens leku.
aktywność anty-IIa, aktywność anty-Xa, antytrombina III, AUC, biodostępność bezwzględna, depolimeryzacja, desulfacja, enoksaparyna sodowa, farmakokinetyka populacyjna, hemodializa, klirens anty-Xa, klirens kreatyniny, lek trombolityczny, marskość wątroby, metoda amidolityczna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole powierzchni pod krzywą, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, wstrzyknięcie podskórne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Crusia 20 mg/0,2 ml (2000 j.m.)
Enoksaparyna sodowa, substancja czynna leku Crusia, charakteryzuje się niemal 100% biodostępnością po podaniu podskórnym, co umożliwia pełne wykorzystanie dawki. Maksymalna aktywność anty-Xa osiągana jest po 3-5 godzinach i wykazuje liniową zależność od dawki, np. 0,2 j.m./ml po 2000 j.m. (20 mg) oraz 1,3 j.m./ml po 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.). Stan stacjonarny osiągany jest zwykle w 2-4 dniu leczenia, zależnie od schematu dawkowania. Objętość dystrybucji wynosi około 4,3 l, co wskazuje na dystrybucję głównie w przestrzeni wewnątrznaczyniowej. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie poprzez desulfację i depolimeryzację, a eliminacja jest jednofazowa z okresem półtrwania około 5 godzin po pojedynczym podaniu i 7 godzin po wielokrotnym. Klirens anty-Xa wynosi 0,74 l/h po dawce 150 j.m./kg mc. podawanej dożylnie przez 6 godzin. Nerkowa eliminacja obejmuje około 40% dawki, co ma istotne znaczenie kliniczne u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.
aktywność anty-IIa, aktywność anty-Xa, aktywność anty-Xa i anty-IIa, aktywność antykoagulacyjna, antytrombina III, AUC, biodostępność, bolus dożylny, depolimeryzacja, desulfacja, działanie przeciwzakrzepowe, enoksaparyna sodowa, hemodializa, heparyna drobnocząsteczkowa, klirens anty-Xa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lek trombolityczny, marskość wątroby, metoda amidolityczna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Paclitaxel-Ebewe 6 mg/ml
Paklitaksel, należący do grupy taksanów (kod ATC: L01CD01), działa poprzez stabilizację mikrotubuli, hamując ich depolimeryzację i zaburzając podział mitotyczny komórek nowotworowych. W leczeniu pierwszego rzutu zaawansowanego raka jajnika stosowany w dawce 175 mg/m² pc. w 3-godzinnej infuzji w połączeniu z cisplatyną (75 mg/m² pc.) wykazał wyższy odsetek odpowiedzi, wydłużony czas do progresji oraz przeżycie w porównaniu do standardowej terapii cyklofosfamidem i cisplatyną, choć z większą częstością neurotoksyczności i bólów stawowo-mięśniowych. W terapii adjuwantowej raka piersi paklitaksel (175-225 mg/m² pc., 3-godzinna infuzja) po 4 cyklach AC znacząco zmniejsza ryzyko nawrotu choroby o 17-18% oraz ryzyko zgonu o 7-19%, z korzyściami obserwowanymi we wszystkich podgrupach receptorowych. W leczeniu przerzutowego raka piersi schemat AT (doksorubicyna 50 mg/m² pc. + paklitaksel 220 mg/m² pc.) poprawia czas do progresji (8,2 vs 6,2 miesiąca) i medianę przeżycia (23,0 vs 18,3 miesiąca) w porównaniu do schematu FAC, z wyższym odsetkiem całkowitych odpowiedzi (19% vs 8%).
badanie immunohistochemiczne, cisplatyna, cyklofosfamid, depolimeryzacja, doksorubicyna, infuzja 24-godzinna, inhibitor proteazy, leczenie skojarzone, mięsak Kaposiego, nawrót choroby, neuropatia obwodowa, neurotoksyczność, niedrobnokomórkowy rak płuca, pierwotny rak jajnika, rak piersi z przerzutami, schemat FAC, trastuzumab, zaburzenia czynności serca, zahamowanie czynności szpiku - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Clexane 6000 j.m. (60 mg)/0,6 ml
Enoksaparyna sodowa charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością (~100%) po podaniu podskórnym, z maksymalną aktywnością anty-Xa osiąganą po 3-5 godzinach, zależną od dawki (np. 0,2 j.m./ml dla 2000 j.m., 1,3 j.m./ml dla 150 j.m./kg mc.). Stan stacjonarny osiągany jest zwykle w 2-4 dniu leczenia, przy czym ekspozycja na lek wzrasta o 15-65% w zależności od schematu dawkowania. Aktywność anty-IIa jest około 10-krotnie niższa niż anty-Xa, z maksymalnymi wartościami do 0,19 j.m./ml. Objętość dystrybucji wynosi około 4,3 l, a eliminacja przebiega jednofazowo z okresem półtrwania 5-7 godzin. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez desulfację i depolimeryzację, a klirens anty-Xa wynosi około 0,74 l/h po dawce 150 j.m./kg mc. podawanej dożylnie. Wydalanie nerkowe obejmuje około 40% dawki, z klirensem nerkowym aktywnych metabolitów stanowiącym 10% dawki.
aktywność anty-IIa, aktywność anty-Xa, antytrombina III, depolimeryzacja, desulfacja, enoksaparyna sodowa, hemodializa, infuzja dożylna, klirens anty-Xa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lek trombolityczny, marskość wątroby, metoda amidolityczna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole powierzchni pod krzywą, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmienność wewnątrzosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Enoxaparin sodium LEK-AM 2 000 j.m. (20 mg)/0,2 ml
Enoksaparyna sodowa, heparyna drobnocząsteczkowa, charakteryzuje się wysoką biodostępnością (~100%) po podaniu podskórnym oraz liniową farmakokinetyką w zalecanych dawkach. Maksymalna aktywność anty-Xa w osoczu osiąga wartości od 0,2 j.m./ml (20 mg) do 1,3 j.m./ml (1,5 mg/kg mc.), z czasem do maksimum 3-5 godzin. Stan stacjonarny osiągany jest w 2-4 dniu leczenia, zależnie od schematu dawkowania, z minimalną kumulacją i niską zmiennością międzyosobniczą. Objętość dystrybucji wynosi około 4,3 l, wskazując na dystrybucję głównie w przestrzeni naczyniowej. Metabolizm zachodzi w wątrobie przez desulfację i depolimeryzację, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z klirensem anty-Xa około 0,74 l/h i okresem półtrwania 5-7 godzin. Aktywność anty-IIa jest około 10-krotnie niższa niż anty-Xa, osiągając maksima 0,13-0,19 j.m./ml po 3-4 godzinach.
aktywność anty-IIa, aktywność anty-Xa, antytrombina III, AUC, biodostępność bezwzględna, biodostępność podskórna, depolimeryzacja, desulfacja, enoksaparyna sodowa, hemodializa, heparyna drobnocząsteczkowa, interakcja farmakokinetyczna, klirens anty-Xa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lek trombolityczny, marskość wątroby, metoda amidolityczna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ostry zespół wieńcowy, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, udar niedokrwienny mózgu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby