ostre zakażenie układu moczowego

Ostre zakażenie układu moczowego (OZUM) to nagłe wystąpienie stanu zapalnego w obrębie dróg moczowych, spowodowane przez drobnoustroje, najczęściej bakterie. Dominującym patogenem jest Escherichia coli, odpowiedzialna za około 80-90% przypadków niepowikłanych infekcji. Inne częste czynniki etiologiczne to Klebsiella pneumoniae, Proteus mirabilis, Enterococcus faecalis oraz Staphylococcus saprophyticus.

Klinicznie OZUM może manifestować się jako zapalenie pęcherza moczowego (cystitits) z objawami dyzurycznymi, częstomoczem, parciem naglącym i bólem nad spojeniem łonowym, lub jako ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek (pyelonephritis) z wysoką gorączką, dreszczami, bólem w okolicy lędźwiowej i objawami ogólnoustrojowymi. Rozpoznanie opiera się na obrazie klinicznym oraz badaniu ogólnym i bakteriologicznym moczu.

Leczenie OZUM wymaga antybiotykoterapii empirycznej, modyfikowanej po uzyskaniu antybiogramu. W niepowikłanym zapaleniu pęcherza stosuje się najczęściej 3-5 dniową terapię fosfomycyną, nitrofurantoiną lub trimetoprimem z sulfametoksazolem. Ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek wymaga dłuższej, 7-14 dniowej antybiotykoterapii, często rozpoczynanej od fluorochinolonów lub cefalosporyn. W przypadkach ciężkich konieczna może być hospitalizacja i parenteralna podaż antybiotyków.

Szczególnej uwagi wymagają zakażenia u kobiet ciężarnych, pacjentów z cukrzycą, immunosupresją oraz z anatomicznymi lub czynnościowymi nieprawidłowościami układu moczowego, gdyż w tych grupach przebieg może być cięższy, a powikłania częstsze. Nawracające zakażenia wymagają diagnostyki urologicznej w celu wykluczenia przyczyn strukturalnych oraz rozważenia profilaktyki przeciwbakteryjnej.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl