uszkodzenie aktyniczne
Uszkodzenie aktyniczne (fotouszkodzenie) to zmiany skórne powstające wskutek długotrwałej ekspozycji na promieniowanie ultrafioletowe (UV), głównie pochodzące ze słońca lub sztucznych źródeł, takich jak solaria. Jest to proces kumulacyjny, gdzie negatywne skutki naświetlania sumują się przez lata.
Klinicznie uszkodzenie aktyniczne manifestuje się jako przedwczesne starzenie skóry, charakteryzujące się szorstkością, wiotkością, żółtawym zabarwieniem, pogłębieniem zmarszczek oraz zaburzeniami pigmentacji w postaci plam soczewicowatych i przebarwień. Na skórze mogą pojawiać się również rogowacenia słoneczne (keratosis actinica), które stanowią stany przedrakowe.
Na poziomie histologicznym dochodzi do elastozy posłonecznej, czyli zwyrodnienia włókien elastycznych skóry, oraz uszkodzeń DNA komórek naskórka i skóry właściwej. Przewlekłe uszkodzenie aktyniczne znacząco zwiększa ryzyko rozwoju nowotworów skóry, w tym raka podstawnokomórkowego, kolczystokomórkowego oraz czerniaka.
Podstawą profilaktyki uszkodzeń aktynicznych jest właściwa fotoprotekcja, obejmująca stosowanie preparatów z filtrem UV, noszenie odzieży ochronnej oraz unikanie ekspozycji na promieniowanie słoneczne w godzinach największego nasłonecznienia. W leczeniu stosuje się krioterapię, miejscowe retinoidy, 5-fluorouracyl, terapię fotodynamiczną oraz zabiegi laserowe i peelingi chemiczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Choroba bowena – Zapobieganie i profilaktyka
Choroba Bowena, czyli rak kolczystokomórkowy in situ, charakteryzuje się pełną grubością dysplazji naskórka z zaburzeniem różnicowania i utratą polarności nabłonka. Zmiany histopatologiczne obejmują parakeratozę, akantozę oraz pleomorfizm i hiperchromatyzm jąder keratynocytów. Lokalizuje się głównie na obszarach eksponowanych na promieniowanie UV, takich jak twarz, szyja, głowa, dłonie i przedramiona. Głównym czynnikiem ryzyka jest przewlekła ekspozycja na UV, zwłaszcza u osób powyżej 60. roku życia, o jasnej karnacji, z immunosupresją, narażonych na działanie toksyn (arsen, smoła) oraz zakażonych niektórymi szczepami HPV. Profilaktyka opiera się na ograniczeniu ekspozycji na UV (unikanie słońca w godzinach 10:00-16:00, stosowanie odzieży ochronnej, kapeluszy, okularów przeciwsłonecznych) oraz regularnym stosowaniu kremów z filtrem SPF 30-50 o szerokim spektrum UVA/UVB. Wczesne wykrycie i leczenie zapobiega progresji do inwazyjnego raka kolczystokomórkowego.
5-fluorouracyl, badanie skóry, bielactwo, chirurgia mikrograficzna Mohsa, choroba Bowena, dysplazja naskórka, fototyp skóry, imikwimod, immunosupresja, inwazyjny rak kolczystokomórkowy, krioterapia, łyżeczkowanie i elektrokoagulacja, melanina, nadwrażliwość na światło, promieniowanie ultrafioletowe, radioterapia, rak kolczystokomórkowy in situ, rak skóry, rogowacenie słoneczne, terapia fotodynamiczna, toczeń, uszkodzenie aktyniczne, wirus brodawczaka ludzkiego - Leksykon chorób i schorzeń
Albinizm – Epidemiologia
Albinizm to rzadkie, genetyczne zaburzenie charakteryzujące się całkowitym lub częściowym brakiem biosyntezy melaniny w melanocytach, o globalnej częstości występowania od 1:17 000 do 1:20 000 osób. Występuje we wszystkich grupach etnicznych, z wyższą częstością w Afryce Subsaharyjskiej (1:5000 do 1:15 000), szczególnie w plemionach takich jak Tonga (1:1000) oraz w populacjach rdzennej Kuna (6,3 na 1000). Typy albinizmu różnią się epidemiologią: OCA1 (~1:40 000), OCA2 (~1:39 000, z wyższą częstością u Afroamerykanów 1:10 000 i w Afryce Subsaharyjskiej 1:3900), OCA3 (~1:8500 w Afryce), OCA4 (~1:100 000, 24% przypadków w Japonii) oraz rzadkie formy OCA5-7. Zespoły związane z albinizmem, takie jak Hermansky-Pudlak (1:500 000 globalnie, 1:1800 w Portoryko) i Chediaka-Higashiego, są znacznie rzadsze. Epidemiologia w krajach takich jak Brazylia i Iran jest słabo poznana, co podkreśla potrzebę systematycznego nadzoru i badań populacyjnych.
albinizm, albinizm oczno-skórny, albinizm oczno-skórny typu 1, albinizm oczno-skórny typu 2, albinizm oczno-skórny typu 3, albinizm oczno-skórny typu 4, albinizm oczny, biosynteza melaniny, dermoskopia, diagnostyka genetyczna, fotosensytywność, małżeństwo konsangwiniczne, melanocyt, nosiciel genu, nowotwór skóry, promieniowanie ultrafioletowe, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, rogowacenie słoneczne, tyrozynemia typu 1, uszkodzenie aktyniczne, zaburzenie genetyczne, zespół Chediaka-Higashiego, zespół Hermansky’ego-Pudlaka