shin splints
Shin splints (medial tibial stress syndrome – MTSS) to bolesny stan zapalny dotyczący przedniej części podudzia, najczęściej występujący u biegaczy, tancerzy i żołnierzy. Jest rezultatem mikrourazów powstających na granicy mięśni i kości piszczelowej, które rozwijają się na skutek powtarzalnego obciążenia kończyn dolnych.
Głównym objawem jest tępy, rozlany ból wzdłuż przyśrodkowej krawędzi kości piszczelowej, który nasila się podczas aktywności fizycznej, a zmniejsza w spoczynku. W badaniu fizykalnym stwierdza się bolesność palpacyjną wzdłuż przyśrodkowej części piszczeli, obejmującą zazwyczaj odcinek 5-10 cm.
W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić złamania zmęczeniowe kości piszczelowej, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, zapalenie ścięgien oraz neuropatie. Diagnostyka obejmuje badanie kliniczne, a w razie wątpliwości badania obrazowe: RTG, USG lub MRI.
Leczenie shin splints jest głównie zachowawcze i obejmuje: odpoczynek, modyfikację aktywności fizycznej, stosowanie zimnych okładów, niesteroidowe leki przeciwzapalne oraz fizjoterapię. Istotna jest również analiza i korekta techniki biegania, dobór odpowiedniego obuwia oraz wdrożenie stopniowego powrotu do aktywności.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Ścięgna podudzia – Zapobieganie i profilaktyka
Ścięgna podudzia (medial tibial stress syndrome) to ból w przedniej części podudzia związany z przeciążeniem kości piszczelowej i mięśni przylegających. Najczęściej dotyka biegaczy, tancerzy i osoby w szkoleniu wojskowym, zwłaszcza przy gwałtownym zwiększeniu intensywności treningu. Profilaktyka obejmuje dobór odpowiedniego obuwia sportowego z amortyzacją i wsparciem łuku stopy, wymienianego co 300-500 km, stosowanie wkładek ortopedycznych u osób z płaskostopiem lub wysokim podbiciem, a także stopniowe zwiększanie obciążeń treningowych zgodnie z zasadą maksymalnie 10% przyrostu tygodniowego (np. z 8 km do 8,85 km). Istotne jest także włączenie treningu cross-trainingowego (pływanie, rower), rozgrzewki i stretchingu mięśni łydek, piszczeli, ścięgien Achillesa oraz mięśni ud, a także stosowanie protokołu RICE po wysiłku w celu redukcji stanu zapalnego.
biegacz, biomechanika stopy, cross-training, gęstość kości, kość piszczelowa, mięsień czworogłowy, mięsień kulszowo-goleniowy, mięsień łydki, mięsień piszczelowy przedni, mikrouraz, orteza, płaskostopie, podolog, pronacja stopy, protokół RICE, ścięgno Achillesa, ścięgno podudzia, shin splints, staw skokowy, stretching, wysokie podbicie, zespół przeciążeniowy piszczeli przyśrodkowej, złamanie kości piszczelowej - Leksykon chorób i schorzeń
Złamanie zmęczeniowe – Objawy
Złamania zmęczeniowe to mikropęknięcia kości powstające na skutek powtarzających się obciążeń mechanicznych przekraczających zdolność regeneracyjną tkanki kostnej, najczęściej lokalizujące się w kościach kończyn dolnych (stopa, piszczel, strzałka, kość udowa). Charakterystycznym objawem jest ból o specyficznej lokalizacji, początkowo tępy i pojawiający się podczas aktywności fizycznej, który nasila się wraz z kontynuacją obciążenia i może utrzymywać się nawet w spoczynku i w nocy. Towarzyszą mu obrzęk, tkliwość, a w niektórych przypadkach zasinienie i uczucie ciepła. Proces patologiczny przebiega przez stadia od zapalenia okostnej, przez obrzęk kostny i mikropęknięcia, aż do widocznego złamania zmęczeniowego w badaniach obrazowych, co zwykle następuje po 2-3 tygodniach od zwiększenia intensywności treningu.
ból nocny, bolesność palpacyjna, kość łódeczkowata, kość śródstopia, kość strzałkowa, kość udowa, martwica kości, mikropęknięcie, pęknięcie kości, piszczel, przemieszczenie odłamów kostnych, rezonans magnetyczny, scyntygrafia kości, shin splints, stłuczenie kości, tkliwość palpacyjna, ukrwienie tkanki, zapalenie okostnej, zapalenie powięzi podeszwowej, złamanie kości, złamanie szyjki kości udowej, złamanie wysokiego ryzyka, złamanie zmęczeniowe, zrost kostny - Leksykon chorób i schorzeń
Stopy płaskie – Etiologia i przyczyny
Pes planus to deformacja charakteryzująca się obniżeniem lub brakiem łuków stopy, skutkująca pełnym lub niemal pełnym kontaktem podeszwy z podłożem. Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmująca zarówno przyczyny wrodzone (genetyczne predyspozycje, wrodzona wiotkość więzadeł, zaburzenia rozwojowe kości, tarsal coalition, obecność dodatkowej kości łódkowatej, napięcie ścięgna Achillesa) jak i nabyte (dysfunkcja ścięgna piszczelowego tylnego – PTTD, urazy stopy i stawu skokowego, choroby zapalne i metaboliczne jak RZS czy cukrzyca, choroby neurologiczne). Dysfunkcja ścięgna piszczelowego tylnego, szczególnie u kobiet po 40. roku życia, jest najczęstszą przyczyną nabytej stopy płaskiej, prowadząc do progresywnego zapadania się łuku i pronacji stopy. Czynniki ryzyka to m.in. otyłość, nadciśnienie, ciąża, wiek, długotrwałe obciążenie stóp oraz nieodpowiednie obuwie. Patofizjologia obejmuje zaburzenie równowagi biomechanicznej między siłami spłaszczającymi a strukturami podtrzymującymi łuk, z udziałem enzymów proteolitycznych degradujących ścięgna.
dystrofia mięśniowa, koalicja stępowa, łuk stopy, neuropatia cukrzycowa, paluch koślawy, porażenie mózgowe, powięź podeszwowa, reumatoidalne zapalenie stawów, rozszczep kręgosłupa, ścięgno Achillesa, shin splints, staw podskokowy, staw skokowy, stopa Charcota, stopa płaska, stopa płaska elastyczna, stopa płaska nabyta, stopa płaska sztywna, stopa płaska wrodzona, więzadło sprężyste, wiotkość więzadeł, zapalenie powięzi podeszwowej, zapalenie ścięgna, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Marfana