inhibitor leukotrienów
Inhibitory leukotrienów to grupa leków stosowanych głównie w leczeniu chorób układu oddechowego, szczególnie astmy oskrzelowej i alergicznego nieżytu nosa. Działają one poprzez blokowanie aktywności leukotrienów – mediatorów zapalenia produkowanych przez komórki układu immunologicznego.
Mechanizm działania inhibitorów leukotrienów polega na hamowaniu receptorów leukotrienowych (antagoniści receptora leukotrienowego, np. montelukast, zafirlukast) lub blokowaniu enzymu 5-lipooksygenazy odpowiedzialnego za syntezę leukotrienów (np. zileuton). Dzięki temu zmniejszają stan zapalny w drogach oddechowych, redukują skurcz oskrzeli oraz ograniczają nadreaktywność dróg oddechowych.
W praktyce klinicznej inhibitory leukotrienów są stosowane jako leki drugiego rzutu w terapii astmy oskrzelowej (po glikokortykosteroidach wziewnych), szczególnie u pacjentów z astmą indukowaną wysiłkiem fizycznym lub aspiryną. Wykazują też skuteczność w leczeniu alergicznego nieżytu nosa, często współwystępującego z astmą. Zaletą tych leków jest dobra tolerancja i stosunkowo niewielka liczba działań niepożądanych.
Do najczęściej przepisywanych inhibitorów leukotrienów należy montelukast, dostępny w formie tabletek do stosowania raz dziennie, co zwiększa przestrzeganie zaleceń terapeutycznych przez pacjentów. Leki te mogą być stosowane w monoterapii w lżejszych postaciach astmy lub jako element terapii skojarzonej w cięższych przypadkach.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Singulair 10 10 mg
Singulair 10, zawierający 10 mg montelukastu sodowego w formie tabletek powlekanych, ma jedno bezwzględne przeciwwskazanie – nadwrażliwość na montelukast lub substancje pomocnicze. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z historią reakcji alergicznych na montelukast, które mogą obejmować objawy od łagodnych zmian skórnych po ciężkie reakcje anafilaktyczne. Ważnym aspektem jest obecność 89,3 mg laktozy jednowodnej w każdej tabletce, co stanowi istotne ograniczenie u pacjentów z nietolerancją laktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Przed zastosowaniem leku konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu alergologicznego.
antagonista receptora leukotrienowego, inhibitor leukotrienów, laktoza jednowodna, montelukast sodowy, nadwrażliwość na składniki preparatu, nadwrażliwość na substancję czynną, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, objaw niepożądany, reakcja alergiczna na montelukast, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, tabletka powlekana, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon chorób i schorzeń
Dermografizm – Leczenie
Dermografizm, znany również jako dermografizm pokrzywkowy, to jedna z najczęstszych form pokrzywki fizykalnej, dotykająca około 5% populacji. Objawia się powstawaniem czerwonych, wypukłych linii lub bąbli pokrzywkowych w miejscu urazu mechanicznego skóry, które pojawiają się w ciągu kilku minut i zwykle ustępują samoistnie w ciągu 15-30 minut. Patogeneza opiera się na uwalnianiu histaminy i mediatorów zapalnych z mastocytów po kontakcie skóry z bodźcem, co jest reakcją immunologiczną z udziałem IgE. Diagnostyka opiera się na prostym teście klinicznym – potarciu skóry i obserwacji charakterystycznych zmian. Leczenie nie jest konieczne u pacjentów bezobjawowych, natomiast w przypadku objawowego dermografizmu stosuje się przede wszystkim leki przeciwhistaminowe H1 drugiej generacji (feksofenadyna, loratadyna, cetyryzyna, desloratadyna, lewocetyryzyna), z możliwością zwiększenia dawki do 4-krotności standardowej. W opornych przypadkach rozważa się dodanie leków przeciwhistaminowych pierwszej generacji (hydroksyzyna, difenhydramina, doksepina) lub antagonistów receptorów H2 (famotydyna). Omalizumab (150-300 mg/miesiąc) jest skuteczną opcją w terapii opornej, wykazującą poprawę u 58-72% pacjentów.
antagonista receptora H2, biopsja skóry, cetyryzyna, desloratadyna, difenhydramina, doksepina, duszność, famotydyna, feksofenadyna, fototerapia, hydroksyzyna, immunoglobulina E, inhibitor leukotrienów, komórka tuczna, kortykosteroid, kromoglikan sodowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwhistaminowy drugiej generacji, lek przeciwhistaminowy pierwszej generacji, lewocetyryzyna, loratadyna, mastocytoza, mediator zapalny, omalizumab, pokrzywka fizykalna, promieniowanie UVA, promieniowanie UVB, przeciwciało monoklonalne, receptor H1, świerzb, test alergiczny, układ immunologiczny - Leksykon chorób i schorzeń
Polipy nosowe – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Polipy nosowe to łagodne, miękkie narośla błony śluzowej nosa i zatok przynosowych, powstające w wyniku przewlekłego stanu zapalnego, często współistniejące z astmą, alergiami i zaburzeniami immunologicznymi. Występują częściej u mężczyzn (4:1) i osób w wieku młodym oraz średnim, z częstością około 1 na 20 na 1000 osób. Przewlekłe polipy definiuje się jako obecne powyżej 12 tygodni. Objawy zależą od wielkości i lokalizacji polipów i obejmują przewlekłą niedrożność nosa, spływ zanosowy, utratę węchu i smaku, bóle twarzy, chrapanie oraz oddychanie przez usta. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, endoskopii nosowej oraz tomografii komputerowej, a jednostronne polipy wymagają wykluczenia nowotworu złośliwego. Powikłania mogą obejmować obturacyjny bezdech senny, zaostrzenia astmy, infekcje zatok oraz zmiany strukturalne twarzy.
alergiczne grzybicze zapalenie zatok, astma, błona śluzowa jamy nosowej, doustny kortykosteroid, endoskopia nosowa, endoskopowa chirurgia zatok, inhibitor leukotrienów, irygacja nosa, kortykosteroid donosowy, nieskuteczne oczyszczanie dróg oddechowych, obturacyjny bezdech senny, otolaryngolog, płukanie nosa, polip nosowy, polipektomia, przeciwciało monoklonalne, przekrwienie błony śluzowej, przewlekłe zapalenie zatok, przewlekły stan zapalny, pulmonolog, rynolog, spływ zanosowy, środek przeciwgrzybiczny, tomografia komputerowa, zatoka przynosowa