bulla płucna
Bulla płucna to patologiczne, wypełnione powietrzem przestrzenie w płucach o średnicy większej niż 1 cm, powstałe w wyniku destrukcji ścian pęcherzyków płucnych. W odróżnieniu od mniejszych rozedmowych zmian pęcherzykowych, bulle charakteryzują się obecnością cienkiej, wyraźnej ściany. Często występują mnogie zmiany, zlokalizowane głównie w górnych płatach płuc.
Najczęstszą przyczyną powstawania bulli płucnych jest przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP), szczególnie postać rozedmowa. Inne przyczyny obejmują wrodzone defekty tkanki łącznej (zespół Marfana, zespół Ehlersa-Danlosa), pęknięcie pęcherzyków płucnych na skutek urazu, infekcje płucne czy przebyte zapalenie płuc. Bulle płucne są również częstsze u osób palących papierosy oraz narażonych na zanieczyszczenia środowiskowe.
Diagnostyka bulli płucnych opiera się głównie na badaniach obrazowych – podstawową metodą jest tomografia komputerowa klatki piersiowej o wysokiej rozdzielczości (HRCT), która pozwala dokładnie ocenić rozmiar, lokalizację i liczbę zmian. W niektórych przypadkach bulle mogą być widoczne w standardowym badaniu RTG klatki piersiowej jako hiperlucencyjne obszary otoczone cienką ścianą.
Bulle płucne mogą być bezobjawowe lub powodować duszność, kaszel, ból w klatce piersiowej. Najpoważniejszym powikłaniem jest pęknięcie bulli prowadzące do odmy opłucnowej. Leczenie zależy od nasilenia objawów i obecności powikłań – od obserwacji i leczenia choroby podstawowej po interwencje chirurgiczne (bullektomia) w przypadku dużych bulli powodujących objawy lub nawracającej odmy opłucnowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Odma opłucnowa – Etiologia i przyczyny
Odma opłucnowa to stan patologiczny charakteryzujący się obecnością powietrza w przestrzeni opłucnowej, prowadzącym do zapadnięcia się płuca. Wyróżnia się odmę samoistną (pierwotną i wtórną) oraz urazową, a także odmę jatrogeniczną i prężną. Pierwotna samoistna odma (PSP) występuje u pacjentów bez rozpoznanej choroby płuc, najczęściej z powodu pęknięcia pęcherzyków podopłucnowych (blebs <1 cm) lub bulli (>1 cm). Czynniki ryzyka obejmują palenie tytoniu (zwiększające ryzyko 9-22-krotnie), płeć męską (3-6-krotnie częstsza), wysoki i szczupły typ budowy ciała, obciążenie rodzinne oraz zespół Marfana. Wtórna samoistna odma (SSP) dotyczy pacjentów z chorobami płuc, głównie POChP (70% przypadków), astmą, mukowiscydozą, gruźlicą, sarkoidozą, LAM, czy chorobami tkanki łącznej. Odma katamenialna, rzadka forma SSP, związana jest z endometriozą klatki piersiowej i występuje w okolicy miesiączki u kobiet przedmenopauzalnych.
biopsja opłucnej, bulla płucna, gruźlica, histiocytoza z komórek Langerhansa, idiopatyczne włóknienie płuc, limfangioleiomiomatoza, martwicze zapalenie płuc, mukowiscydoza, obciążenie rodzinne, odma jatrogenna, odma katamenialna, odma opłucnowa, odma prężna, odma samoistna, odma samoistna pierwotna, odma samoistna wtórna, opłucna płucna, opłucna ścienna, opłucna trzewna, palenie tytoniu, pęcherzyk płucny, płeć męska, POChP, przestrzeń opłucnowa, przewlekły stan zapalny, przezoskrzelowa biopsja płuca, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, reumatoidalne zapalenie stawów, sarkoidoza, torakocenteza, tracheostomia, wentylacja mechaniczna, zapalenie płuc Pneumocystis, zator płucny, zespół Birt-Hogg-Dubé, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Marfana