depresja oporna

Depresja oporna na leczenie (TRD – Treatment-Resistant Depression) to stan kliniczny, w którym pacjent nie uzyskuje adekwatnej odpowiedzi terapeutycznej po zastosowaniu co najmniej dwóch różnych leków przeciwdepresyjnych w odpowiednich dawkach przez wystarczający okres (zwykle 4-6 tygodni). Szacuje się, że problem ten dotyczy 30-40% pacjentów z depresją.

Patofizjologia depresji opornej obejmuje zaburzenia w układach neuroprzekaźnictwa, zmniejszoną neuroplastyczność, dysfunkcje osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, procesy zapalne oraz czynniki genetyczne. Diagnostyka TRD wymaga dokładnej weryfikacji diagnozy, wykluczenia chorób somatycznych, oceny adherencji do leczenia oraz analizy czynników psychospołecznych.

Strategie terapeutyczne w depresji opornej obejmują: optymalizację dawki, zamianę leku przeciwdepresyjnego, augmentację (dołączenie leku przeciwpsychotycznego, stabilizatora nastroju, hormonu tarczycy), łączenie leków przeciwdepresyjnych o różnych mechanizmach działania oraz niefarmakologiczne metody jak elektrowstrząsy (ECT), przezczaszkowa stymulacja magnetyczna (TMS), stymulacja nerwu błędnego (VNS) czy głęboka stymulacja mózgu (DBS).

Nowe kierunki leczenia depresji opornej to ketamina i esketamina, które wykazują szybki efekt przeciwdepresyjny poprzez modulację układu glutaminergicznego. Dodatkowo w leczeniu stosuje się psychoterapię (zwłaszcza poznawczo-behawioralną), która może zwiększać skuteczność farmakoterapii. Leczenie depresji opornej powinno być kompleksowe i spersonalizowane, uwzględniające indywidualne cechy pacjenta.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl