niedrożność dróg łzowych
Niedrożność dróg łzowych to stan patologiczny, w którym dochodzi do zaburzenia odpływu łez z woreczka łzowego do jamy nosowej. Może mieć charakter wrodzony (występuje u około 5-6% noworodków) lub nabyty, będący skutkiem procesu zapalnego, urazowego lub nowotworowego.
Niedrożność wrodzona najczęściej spowodowana jest nieprawidłowym rozwojem embrionalnym lub niecałkowitym otwarciem błony Hasnera. Objawia się łzawieniem, śluzowo-ropną wydzieliną w kąciku oka oraz nawracającymi zapaleniami woreczka łzowego. U większości niemowląt (około 90%) niedrożność ustępuje samoistnie do 12. miesiąca życia.
Nabyta niedrożność dróg łzowych może być spowodowana stanami zapalnymi spojówek i powiek, urazami twarzoczaszki, obecnością ciał obcych, zmianami degeneracyjnymi związanymi z wiekiem lub procesami rozrostowymi. Diagnostyka obejmuje test znikania barwnika fluoresceinowego, płukanie dróg łzowych oraz badania obrazowe (dakryocystografia, tomografia komputerowa).
Leczenie niedrożności dróg łzowych zależy od przyczyny, wieku pacjenta i lokalizacji niedrożności. W przypadkach wrodzonych stosuje się masaż woreczka łzowego, krople antybiotykowe oraz, w razie potrzeby, zgłębnikowanie i płukanie dróg łzowych. W przypadkach opornych na leczenie zachowawcze wykonuje się zabieg dakryocystorinostomii (DCR), polegający na wytworzeniu nowego połączenia między woreczkiem łzowym a jamą nosową.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Niedrożność kanalika łzowego – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rokowanie w niedrożności kanalika łzowego jest uzależnione od wieku pacjenta, etiologii oraz czasu trwania schorzenia. U niemowląt z wrodzoną niedrożnością dróg łzowych obserwuje się wysoką częstość samoistnego ustępowania: około 70% przypadków ustępuje do 6. miesiąca życia, a do 90% przed ukończeniem pierwszego roku. Masaże dróg łzowych mogą przyspieszyć ten proces i zmniejszyć ryzyko infekcji. U dzieci w wieku 2-3 lat, utrzymująca się niedrożność wymaga sondowania dróg łzowych, które jest skuteczną metodą pierwotną. W przypadku dorosłych rokowanie jest bardziej zróżnicowane i zależy od pierwotnej przyczyny, czasu trwania blokady oraz ogólnego stanu zdrowia. Leczenie chirurgiczne, w tym dakryocystorhinostomia (DCR), jest często konieczne, zwłaszcza przy niedrożnościach strukturalnych lub przewlekłych.
- Leksykon chorób i schorzeń
Niedrożność kanalika łzowego – Zapobieganie i profilaktyka
Niedrożność kanalika łzowego to stan uniemożliwiający prawidłowy odpływ łez, występujący zarówno u noworodków, jak i dorosłych, z różnymi przyczynami i metodami leczenia zależnymi od wieku pacjenta. U niemowląt problem ten jest często wrodzony i dotyczy około 10% noworodków, z 90% przypadków ustępujących samoistnie do 12. miesiąca życia. Profilaktyka obejmuje m.in. masaż dróg łzowych 2-3 razy dziennie, prawidłową higienę oczu oraz unikanie czynników drażniących. U dorosłych kluczowe jest utrzymanie higieny osobistej, odpowiednia pielęgnacja soczewek kontaktowych, szybkie leczenie infekcji oraz ochrona przed urazami. Warto podkreślić, że w przypadku utrzymujących się objawów konieczna jest konsultacja okulistyczna.
balonowa dylatacja, ciśnienie hydrostatyczne, infekcja oka, infekcja zatok, jama nosowa, kontrola okulistyczna, masaż dróg łzowych, niedrożność dróg łzowych, niedrożność kanalika łzowego, różowe oko, soczewka kontaktowa, sondowanie dróg łzowych, suchość oczu, sztuczne łzy, tusz do rzęs, woreczek łzowy, zabieg chirurgiczny, zaćma, zapalenie spojówek - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie spojówek – Etiologia i przyczyny
Zapalenie spojówek (conjunctivitis) to stan zapalny spojówki, charakteryzujący się przekrwieniem naczyń i zaczerwienieniem oka. Etiologia dzieli się na infekcyjną i nieinfekcyjną. Infekcyjne zapalenie spojówek najczęściej wywołują wirusy (80% przypadków), głównie adenowirusy (65-90% wirusowych), które często współistnieją z infekcjami górnych dróg oddechowych. Inne wirusy to HSV, VZV, enterowirusy, wirusy odry, świnki, różyczki, EBV, pox, HIV oraz SARS-CoV-2. Bakteryjne zapalenie spojówek stanowi około 30% przypadków, z dominacją Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, Haemophilus influenzae, Moraxella catarrhalis i Pseudomonas aeruginosa. Szczególne znaczenie mają zakażenia przenoszone drogą płciową: Chlamydia trachomatis (wtrętowe zapalenie spojówek) oraz Neisseria gonorrhoeae (gonokokowe zapalenie spojówek), które mogą prowadzić do poważnych powikłań, w tym utraty wzroku. Zapalenie spojówek u noworodków (ophthalmia neonatorum) jest najczęściej spowodowane przez C. trachomatis i N. gonorrhoeae, z objawami pojawiającymi się odpowiednio po 5-12 i 2-4 dniach od porodu.
adenowirus, alergiczne zapalenie spojówek, atopowe zapalenie skóry, bakteryjne zapalenie spojówek, Chlamydia trachomatis, choroba Gravesa-Basedowa, dwoinka rzeżączki, gonokokowe zapalenie spojówek, gronkowiec złocisty, grzybicze zapalenie spojówek, HIV, meningokok, niedrożność dróg łzowych, olbrzymiobrodawkowe zapalenie spojówek, pałeczka hemofilna, pneumokok, SARS-CoV-2, soczewki kontaktowe, toksyczne zapalenie spojówek, trądzik różowaty, wirus opryszczki pospolitej, wirus ospy wietrznej, wirusowe zapalenie spojówek, wtrętowe zapalenie spojówek, zapalenie spojówek, zapalenie spojówek noworodków, zespół Sjögrena, zespół suchego oka