zatrucie lekiem nasennym
Zatrucie lekiem nasennym to stan wynikający z przedawkowania środków farmakologicznych stosowanych w leczeniu zaburzeń snu. Najczęściej dotyczy benzodiazepin, niebenzodiazepinowych leków nasennych (tzw. „Z-drugs” jak zolpidem, zopiklon), barbituranów oraz leków przeciwhistaminowych o działaniu uspokajającym.
Objawy zatrucia lekami nasennymi obejmują nadmierną senność, ataksję, zaburzenia świadomości, depresję oddechową, niedociśnienie, bradykardię, a w ciężkich przypadkach śpiączkę i zatrzymanie oddychania. Nasilenie objawów zależy od rodzaju leku, przyjętej dawki, jednoczesnego spożycia alkoholu lub innych substancji psychoaktywnych oraz indywidualnej wrażliwości pacjenta.
Postępowanie w zatruciu lekami nasennymi polega na zabezpieczeniu funkcji życiowych, dekontaminacji przewodu pokarmowego (jeśli od zażycia nie upłynęło zbyt wiele czasu), stosowaniu antagonistów (np. flumazenil w przypadku zatrucia benzodiazepinami) oraz leczeniu objawowym. Kluczowe znaczenie ma monitorowanie parametrów życiowych i zabezpieczenie drożności dróg oddechowych.
W diagnostyce zatrucia istotne jest oznaczenie stężenia leku we krwi, badania toksykologiczne oraz ocena równowagi kwasowo-zasadowej i elektrolitowej. Należy również wykluczyć inne przyczyny zaburzeń świadomości, w tym urazy głowy, zaburzenia metaboliczne czy infekcje OUN.
Rokowanie w zatruciach lekami nasennymi zależy od szybkości wdrożenia odpowiedniego leczenia, rodzaju i ilości przyjętego leku oraz współistniejących obciążeń. Istotna jest również dalsza opieka psychiatryczna, zwłaszcza w przypadkach zatruć samobójczych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Sanval 10 mg
Przedawkowanie winianu zolpidemu (Sanval, 10 mg) prowadzi do istotnego zahamowania czynności ośrodkowego układu nerwowego (OUN), manifestującego się spektrum objawów od senności, letargu, splątania, aż do utraty przytomności, depresji oddechowej, zaburzeń krążenia i śpiączki. Objawy neurologiczne obejmują zaburzenia widzenia, dyzartrię, dystonię, ataksję oraz osłabienie mięśni. Występują również reakcje paradoksalne, takie jak niepokój ruchowy i omamy. Przedawkowanie w połączeniu z innymi substancjami depresyjnymi OUN, zwłaszcza alkoholem, zwiększa ryzyko ciężkich powikłań, w tym zgonu. Zolpidem nie jest dializowalny, co ogranicza możliwości eliminacji leku z organizmu.
ataksja, bradykardia, depresja oddechowa, drgawka, dystonia, dyzartria, flumazenil, hipotensja, letarg, niepokój ruchowy, omam, osłabienie mięśni, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, reakcja paradoksalna, śpiączka, splątanie, utrata przytomności, węgiel aktywowany, winian zolpidemu, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości, zaburzenie widzenia, zahamowanie czynności OUN, zahamowanie ośrodka oddechowego, zatrucie lekiem nasennym - Leksykon substancji czynnych
Zaleplon – Przedawkowanie
Zaleplon, lek nasenny o działaniu podobnym do benzodiazepin, w przypadku przedawkowania powoduje zahamowanie czynności ośrodkowego układu nerwowego (OUN) o różnym nasileniu, od łagodnej senności po śpiączkę. Charakterystycznym objawem zatrucia jest chromaturia, czyli niebiesko-zielone zabarwienie moczu, co stanowi istotny marker diagnostyczny. Objawy zatrucia zaleplonem klasyfikuje się jako łagodne (senność, splątanie, letarg), umiarkowane do ciężkich (ataksja, hipotonia, niedociśnienie tętnicze, depresja oddechowa) oraz zagrażające życiu (śpiączka, ciężka depresja oddechowa, zapaść krążeniowa). Śmiertelne przypadki przedawkowania samego zaleplonu są rzadkie, jednak ryzyko wzrasta przy jednoczesnym spożyciu innych depresantów OUN, zwłaszcza alkoholu.
antagonista receptorów benzodiazepinowych, ataksja, benzodiazepina, chromaturia, depresant OUN, depresja oddechowa, dializa, flumazenil, hemodializa, hipotonia, lek nasenny, letarg, niedociśnienie tętnicze, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, przedawkowanie zaleplonu, senność, śpiączka, splątanie, węgiel aktywowany, zaleplon, zapaść krążeniowa, zatrucie lekiem nasennym