lichen planopilaris

Lichen planopilaris (LPP) to rzadka choroba autoimmunologiczna skóry owłosionej głowy, stanowiąca odmianę liszaja płaskiego (lichen planus) z zajęciem mieszków włosowych. Charakteryzuje się zapaleniem i niszczeniem mieszków włosowych, co prowadzi do trwałej utraty włosów i bliznowacenia.

Klinicznie lichen planopilaris objawia się obecnością rumieniowych, płaskich grudek zlokalizowanych wokół mieszków włosowych, złuszczaniem się naskórka oraz postępującym wyłysieniem o charakterze bliznowaciejącym. Pacjenci często zgłaszają świąd, pieczenie lub bolesność zajętych obszarów. W obrazie dermoskopowym typowe są: utrata ujść mieszków włosowych, rumień okołomieszkowy oraz charakterystyczne białe plamy atrofii.

Patogeneza LPP związana jest z limfocytarnym naciekiem zapalnym niszczącym komórki macierzy włosa oraz komórki pnia włosa. W diagnostyce kluczową rolę odgrywa badanie histopatologiczne, które wykazuje okołomieszkowe nacieki limfocytarne, wakuolizację warstwy podstawnej oraz zniszczenie mieszków włosowych. Choroba ma zazwyczaj charakter przewlekły z okresami zaostrzeń i remisji.

Leczenie lichen planopilaris jest trudne i wymaga długotrwałej terapii. Podstawę stanowią miejscowe i ogólnoustrojowe kortykosteroidy, inhibitory kalcyneuryny, retinoidy, leki przeciwmalaryczne (hydroksychlorochina) oraz w ciężkich przypadkach – leki immunosupresyjne (cyklosporyna, mykofenolan mofetylu). Wczesne rozpoczęcie leczenia jest kluczowe dla ograniczenia nieodwracalnego zniszczenia mieszków włosowych i bliznowacenia.

Powiązane wpisy

Leksykon chorób i schorzeń
Grzybica płaska – Diagnostyka i diagnoza

Grzybica płaska (lichen planus) to przewlekła, zapalna choroba autoimmunologiczna o nieznanej etiologii, manifestująca się na skórze, błonach śluzowych, paznokciach i owłosionej skórze głowy. Diagnostyka opiera się na ocenie klinicznej, gdzie kluczowe są charakterystyczne cechy określane jako „sześć P”: planar (płaskie), purple (fioletowe), polygonal (wieloboczne), pruritic (świąd), papules (grudki) oraz plaques (blaszki), a także obecność siateczkowatych, białawe prążków (objaw Wickhama) widocznych dermatoskopowo. Biopsja punch o średnicy 4 mm jest standardem w przypadkach atypowych, pozwalając na identyfikację histopatologicznych cech takich jak hiperkeratoza, klinowaty hipergranulozę, ząbkowane wyrostki naskórkowe, ciałka Civatte’a, zwyrodnienie wodniczkowe warstwy podstawnej oraz pasmowy naciek limfocytarny. Bezpośrednia immunofluorescencja (DIF) wykazuje złogi IgM i dopełniacza oraz fibrynogenu, co pomaga w różnicowaniu z chorobami pęcherzowymi.
atopowe zapalenie skóry, badanie dermatoskopowe, badanie histopatologiczne, badanie immunofluorescencyjne, bezpośrednia immunofluorescencja, biopsja punch, bliznowaciejące łysienie, błona podstawna, błona śluzowa jamy ustnej, choroba autoimmunologiczna, dermatoskopia, grzybica płaska, grzybica płaska jamy ustnej, grzybica płaska paznokci, hipergranuloza, hiperkeratoza, kandydoza jamy ustnej, kiła wtórna, leukoplakia, lichen planopilaris, łuszczyca, mikroskopia konfokalna refleksyjna, naciek limfocytarny, narząd płciowy, objaw Wickhama, optyczna tomografia koherencyjna, osutka polekowa, pęcherzyca zwykła, pemfigoid, przebarwienia pozapalne, rak płaskonabłonkowy jamy ustnej, skórny toczeń rumieniowaty, test alergiczny, test płatkowy, toczeń rumieniowaty, toczeń rumieniowaty dyskoidalny, warstwa podstawna naskórka, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zapalenie dziąseł złuszczające, złogi fibryny, zwyrodnienie wodniczkowe
Leksykon chorób i schorzeń
Grzybica płaska – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Grzybica płaska (Lichen planus) to przewlekła choroba zapalna skóry i błon śluzowych, manifestująca się czerwono-fioletowymi grudkami na skórze oraz szaro-białymi zmianami w jamie ustnej, często z towarzyszącym świądem i bólem. Najczęściej dotyka kobiety po 50. roku życia i ma podłoże immunologiczne. Rokowanie jest umiarkowanie dobre – remisję uzyskuje około 50% pacjentów w ciągu 9 miesięcy, a 85% w ciągu 18 miesięcy, jednak nawroty występują u około 20%. Leczenie jest objawowe i obejmuje miejscowe kortykosteroidy (np. betametazon 0,1%, klobetazol), inhibitory kalcyneuryny, retinoidy, fototerapię UVB oraz leki immunosupresyjne, takie jak metotreksat, który w badaniach wykazał 93% skuteczność remisji w średnio 14,76 tygodni. Terapia jest dostosowana do lokalizacji zmian – skóra, jama ustna, narządy płciowe, owłosiona skóra głowy i paznokcie – oraz nasilenia objawów. Kluczowa jest także odpowiednia pielęgnacja, obejmująca unikanie drażniących substancji, stosowanie emolientów, oraz edukację pacjenta.
baricitinib, dilatory pochwowe, emolienty, fototerapia, grzybica płaska, grzybica płaska jamy ustnej, hydroksychlorochina, inhibitory JAK, inhibitory kalcyneuryny, kortykosteroidy doustne, kortykosteroidy miejscowe, leki immunosupresyjne, leki przeciwhistaminowe, lichen planopilaris, łysienie bliznowaciejące, metotreksat, mykofenolan mofetylu, objaw Koebnera, owrzodzenia błony śluzowej, promieniowanie UVB, rak płaskonabłonkowy, retinoidy, takrolimus, zmiany skórne narządów płciowych

lichen planopilaris

Powiązane wpisy

Grzybica płaska – Diagnostyka i diagnoza

Grzybica płaska – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka