wydalanie metforminy
Metformina, jako doustny lek przeciwcukrzycowy z grupy biguanidów, jest wydalana głównie przez nerki. Około 90% niezmienionej metforminy wydalane jest z moczem w ciągu 24 godzin od podania doustnego. Proces ten zachodzi głównie poprzez filtrację kłębuszkową oraz aktywną sekrecję kanalikową, z udziałem transporterów kationów organicznych (OCT).
Kluczową rolę w eliminacji metforminy odgrywają transportery OCT2 w nerkach, które są odpowiedzialne za wychwyt leku z krwi do komórek kanalików nerkowych, oraz transportery MATE1 i MATE2-K, które odpowiadają za wydzielanie metforminy do moczu pierwotnego. Zaburzenia czynności nerek istotnie wpływają na farmakokinetykę metforminy, zwiększając ryzyko kumulacji leku w organizmie.
W przypadku niewydolności nerek wydalanie metforminy ulega znacznemu spowolnieniu, co może prowadzić do rozwoju kwasicy mleczanowej – rzadkiego, ale potencjalnie śmiertelnego powikłania. Z tego powodu funkcja nerek powinna być regularnie monitorowana u pacjentów przyjmujących metforminę, a dawkowanie należy dostosować do wartości eGFR. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (eGFR <30 ml/min/1,73 m²).
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Abmetfina XR 750 mg
Stosowanie metforminy chlorowodorku w dawce 750 mg w tabletkach o przedłużonym uwalnianiu (Abmetfina XR) wymaga szczególnej uwagi na interakcje farmakologiczne, które mogą zwiększać ryzyko kwasicy mleczanowej. Przeciwwskazane jest łączenie metforminy ze środkami kontrastowymi zawierającymi jod – terapię należy przerwać co najmniej 48 godzin przed i po badaniu, a wznowienie leczenia możliwe jest po ocenie stabilności czynności nerek. Alkohol znacząco zwiększa ryzyko kwasicy mleczanowej i hipoglikemii poprzez hamowanie glukoneogenezy i podwyższenie stężenia kwasu mlekowego, zwłaszcza u pacjentów z głodzeniem, niedożywieniem lub zaburzeniami czynności wątroby. Leki nefrotoksyczne, takie jak NLPZ, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II oraz diuretyki pętlowe, mogą obniżać filtrację kłębuszkową i zwiększać kumulację metforminy, co wymaga monitorowania eGFR, kreatyniny i diurezy.
aktywność hiperglikemiczna, antagoniści receptora angiotensyny II, cukrzyca typu 2, dysfagia, działanie hipoglikemizujące, EGFR, farmakoterapia, filtracja kłębuszkowa, glikogenoliza, glikokortykosteroidy, glukoneogeneza wątrobowa, hemodynamika nerkowa, hipoglikemia ciężka, induktory OCT1, inhibitory ACE, inhibitory COX, inhibitory OCT1, inhibitory OCT2, kwasica mleczanowa, leki moczopędne, metformina chlorowodorek, monitorowanie czynności nerek, nefropatia kontrastowa, niesteroidowe leki przeciwzapalne, nośniki kationu organicznego, ostre uszkodzenie nerek, środki kontrastowe jodowe, stężenie kreatyniny, sympatykomimetyki, wydalanie metforminy, zaburzenia czynności wątroby, zatrucie alkoholem - Leksykon leków
Interakcje leku – Zenofor 850 mg
Metformina chlorowodorek, substancja czynna Zenoforu, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w kontekście ryzyka kwasicy mleczanowej. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie z jodowymi środkami kontrastowymi – metformina powinna być przerwana na co najmniej 48 godzin przed i po badaniu, z oceną funkcji nerek przed wznowieniem terapii. Alkohol znacząco zwiększa ryzyko kwasicy mleczanowej, szczególnie u pacjentów z głodzeniem, niedożywieniem lub zaburzeniami czynności wątroby, ze względu na hamowanie glukoneogenezy i nasilenie działania hipoglikemizującego metforminy. Zalecana jest całkowita abstynencja lub znaczne ograniczenie spożycia alkoholu.
aktywność hiperglikemiczna, antagonista receptora angiotensyny II, działanie hipoglikemizujące, farmakokinetyka, glikokortykosteroid, glukoneogeneza wątrobowa, hipoglikemia, induktor OCT1, inhibitor ACE, inhibitor cyklooksygenazy, inhibitor OCT1, inhibitor OCT2, jodowy środek kontrastowy, kontrola glikemii, kwasica mleczanowa, lek moczopędny, metformina chlorowodorek, monitorowanie czynności nerek, niedożywienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nośnik kationu organicznego, ostra niewydolność nerek, stężenie glukozy we krwi, substancja czynna, sympatykomimetyk, wydalanie metforminy, zaburzenie czynności wątroby, zatrucie alkoholem - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Vildagliptin + Metformin hydrochloride +pharma 50 mg + 1000 mg
Produkt leczniczy Vildagliptin + Metformin hydrochloride +pharma dostępny jest w dawkach 50 mg wildagliptyny z 850 mg lub 1000 mg metforminy chlorowodorku, podawany doustnie dwa razy na dobę. Maksymalna dobowa dawka wildagliptyny wynosi 100 mg, a metforminy powinna być podzielona na 2-3 dawki. Dawkowanie należy indywidualizować w zależności od aktualnej terapii, skuteczności i tolerancji. U pacjentów z niewystarczającą kontrolą glikemii podczas monoterapii metforminą lub terapii skojarzonej z sulfonylomocznikiem bądź insuliną, zaleca się wprowadzenie wildagliptyny w dawce 50 mg dwa razy na dobę, przy jednoczesnym dostosowaniu dawki metforminy i ewentualnym zmniejszeniu dawki sulfonylomocznika w celu ograniczenia ryzyka hipoglikemii. Nie zaleca się stosowania w trójlekowej terapii doustnej z tiazolidynodionem ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, górna granica normy, hipoglikemia, kontrola glikemii, kwasica mleczanowa, monoterapia metforminą, objawy żołądkowo-jelitowe, tiazolidynodion, trójlekowa terapia doustna, wildagliptyna metformina chlorowodorek, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, wydalanie metforminy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby