ścięgno nadgrzebieniowe
Ścięgno nadgrzebieniowe jest częścią ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego, który stanowi jeden z czterech mięśni tworzących stożek rotatorów (rotator cuff) stawu ramiennego. Ścięgno to przyczepia się do guzka większego kości ramiennej i odgrywa kluczową rolę w stabilizacji głowy kości ramiennej w panewce stawu oraz w odwodzeniu ramienia.
Z punktu widzenia klinicznego, ścięgno nadgrzebieniowe jest najczęściej uszkadzanym elementem stożka rotatorów. Narażone jest na uszkodzenia zarówno ostre (urazy), jak i przewlekłe (zespół cieśni podbarkowej, zmiany zwyrodnieniowe). Charakterystycznym objawem jego uszkodzenia jest ból przy odwodzeniu ramienia, szczególnie w zakresie 60-120 stopni (tzw. bolesny łuk).
Diagnostyka uszkodzeń ścięgna nadgrzebieniowego opiera się głównie na badaniu USG oraz rezonansie magnetycznym. Leczenie zależy od stopnia uszkodzenia i może obejmować postępowanie zachowawcze (fizykoterapia, leki przeciwzapalne) lub chirurgiczne (artroskopowe lub otwarte naprawy ścięgna). Rehabilitacja po zabiegach operacyjnych jest długotrwała i wymaga stopniowego przywracania zakresu ruchu oraz siły mięśniowej.
Powiązane wpisy
-
Leksykon chorób i schorzeń
Zespół ucisku barku (Shoulder impingement syndrome) to schorzenie charakteryzujące się uciskiem ścięgien stożka rotatorów oraz kaletki podbarkowej pomiędzy kośćmi stawu barkowego, co prowadzi do bólu i ograniczenia ruchomości. Etiologia obejmuje zapalenie stawu barkowo-obojczykowego, zwapnienia więzadła kruczowo-barkowego, nieprawidłowości strukturalne wyrostka barkowego oraz osłabienie mięśni stożka rotatorów. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz badaniach obrazowych (RTG, MRI), a także testach specjalistycznych takich jak test Neera, Empty Can Test i test Hawkinsa-Kennedy’ego. Objawy obejmują ból barku nasilający się przy ruchach nad głową, sztywność, tkliwość i osłabienie mięśni. Zespół klasyfikuje się w trzech stopniach zaawansowania, od zapalenia kaletki i ścięgien (stopień I) do degeneracji i naderwań stożka rotatorów (stopień III).
artroskopia barku, dekompresja podbarkowa, dyskineza łopatki, kaletka barkowa, kaletka podbarkowa, kortykosteroidy, mięsień czworoboczny, mięsień nadgrzebieniowy, mięsień podgrzebieniowy, mięsień zębaty przedni, NLPZ, ostroga kostna, przykurcz torebki stawowej, ścięgno nadgrzebieniowe, staw barkowo-obojczykowy, stożek rotatorów, test Hawkinsa-Kennedy’ego, test Neera, więzadło kruczowo-barkowe, wyrostek barkowy, zapalenie ścięgien, zespół interdyscyplinarny, zespół ucisku barku, znieczulenie miejscowe -
Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie kaletki maziowej (bursitis) to stan zapalny kaletki, prowadzący do pogrubienia błony maziowej i nadprodukcji płynu maziowego, co skutkuje obrzękiem, bólem i ograniczeniem ruchomości stawu. Proces zapalny przebiega w trzech fazach: ostrej, nawracającej i przewlekłej, przy czym przewlekłe zapalenie może prowadzić do zwłóknienia, zrostów oraz osłabienia i zerwania więzadeł i ścięgien. W patogenezie kluczową rolę odgrywają mediatory zapalne, takie jak TNF-α, cyklooksygenazy i interleukiny, których podwyższone stężenia wykazano w płynie kaletki. Diagnostyka obejmuje badanie kliniczne, aspirację płynu kaletki (w celu wykluczenia infekcji lub obecności kryształów), badania laboratoryjne oraz obrazowanie (USG, MRI, RTG), które pozwalają ocenić zmiany zapalne i ewentualne zwapnienia.
błona maziowa, cyklooksygenaza, cytokina prozapalna, czynnik martwicy nowotworów alfa, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, dna moczanowa, gronkowiec naskórkowy, gronkowiec złocisty, hiperlipidemia, interleukina, interleukina-6, kaskada zapalna, kryształy moczanu sodu, mediator zapalny, ostroga kostna, paciorkowiec, pasmo biodrowo-piszczelowe, płyn maziowy, pseudodna, reumatoidalne zapalenie stawów, ścięgno nadgrzebieniowe, septyczne zapalenie kaletki, substancja P, szlak NF-κB, toczeń rumieniowaty układowy, zapalenie kaletki krętarzowej, zapalenie kaletki łokciowej, zapalenie kaletki maziowej, zapalenie kaletki podbarkowej, zapalenie kaletki przedrzepkowej, zapalenie tkanki łącznej, zespół ciasnoty podbarkowej, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, złogi wapnia, zrost, zwłóknienie -
Leksykon chorób i schorzeń
Zespół ucisku barku (impingement syndrome) stanowi 44-65% przyczyn bólu barku i wynika ze zwężenia przestrzeni podbarkowej, prowadząc do bolesnego uwięźnięcia tkanek miękkich, głównie ścięgien stożka rotatorów i kaletek maziowych. Etiologia może być pierwotna (strukturalna) – np. haczykowaty wyrostek barkowy typu III, osteofity, zwyrodnienia stawu barkowo-obojczykowego – lub wtórna (funkcjonalna), związana z osłabieniem mięśni stożka rotatorów i zaburzeniami biomechanicznymi, takimi jak dyskineza łopatki czy niestabilność barku. Patomechanizm opiera się na mechanicznej kompresji tkanek podczas ruchów odwodzenia, zgięcia i rotacji wewnętrznej ramienia, co prowadzi do obrzęku, zapalenia i bólu. Czynniki ryzyka obejmują przeciążenia sportowe (rzucanie, pływanie), pracę fizyczną nad głową, wiek (szczyt w szóstej dekadzie życia), palenie tytoniu, wcześniejsze urazy oraz nieprawidłową postawę. Neer wyróżnił trzy stadia zespołu: I – obrzęk i krwawienie, II – zwłóknienie i zmiany nieodwracalne, III – pęknięcie ścięgna stożka rotatorów.
adhesive capsulitis, dyskineza łopatki, impingement syndrome, kaletka maziowa, obrąbek stawowy, osteofity, rozdarcie stożka rotatorów, ścięgno nadgrzebieniowe, staw barkowo-obojczykowy, staw barkowy, stożek rotatorów, tendinitis, tendinopatia, ucisk zewnętrzny, uraz przeciążeniowy, więzadło kruczowo-barkowe, wyrostek barkowy, zamrożony bark, zapalenie kaletki, zapalenie ścięgna, zespół ucisku barku
