radiofarmaceutyk diagnostyczny

Radiofarmaceutyk diagnostyczny to substancja zawierająca izotop promieniotwórczy, która jest stosowana w diagnostyce obrazowej, głównie w medycynie nuklearnej. Po podaniu pacjentowi, radiofarmaceutyk gromadzi się w określonych narządach lub tkankach, emitując promieniowanie, które jest wykrywane przez specjalistyczne urządzenia (np. kamerę gamma, PET).

Radiofarmaceutyki diagnostyczne są projektowane tak, aby selektywnie wiązać się z określonymi strukturami biologicznymi, umożliwiając ocenę funkcji narządów, metabolizmu tkanek, przepływu krwi czy lokalizację ognisk nowotworowych. Najczęściej stosowane izotopy w tych preparatach to technet-99m, fluor-18, jod-123, gal-68 czy węgiel-11.

W przeciwieństwie do radiofarmaceutyków terapeutycznych, preparaty diagnostyczne charakteryzują się krótkim czasem półtrwania i emitują promieniowanie gamma lub pozytonowe, które przenika przez tkanki i może być wykryte zewnętrznie. Badania z użyciem radiofarmaceutyków diagnostycznych, takie jak scyntygrafia czy pozytonowa tomografia emisyjna (PET), dostarczają unikalnych informacji funkcjonalnych, które uzupełniają dane anatomiczne z innych technik obrazowania.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl