kwas metajodobenzoesowy
Kwas metajodobenzoesowy (kwas 3-jodobenzoesowy) to związek chemiczny, pochodna kwasu benzoesowego z podstawnikiem jodowym w pozycji meta (3) pierścienia aromatycznego. Jest to biała krystaliczna substancja wykorzystywana w syntezie organicznej oraz jako prekursor w produkcji różnych związków chemicznych o zastosowaniu farmaceutycznym.
W medycynie związki pochodne kwasu metajodobenzoesowego znajdują zastosowanie jako składniki radiofarmaceutyków, szczególnie w diagnostyce obrazowej. Obecność atomu jodu w cząsteczce umożliwia wprowadzenie radioaktywnych izotopów jodu (np. I-123, I-125, I-131), co pozwala na wykorzystanie tych związków w badaniach scyntygraficznych oraz w terapii radioizotopowej.
Niektóre pochodne kwasu metajodobenzoesowego są stosowane jako środki kontrastowe w radiologii, zwłaszcza w badaniach przewodu pokarmowego i układu moczowego. Związki te charakteryzują się dobrą tolerancją przez organizm i stosunkowo niskim ryzykiem działań niepożądanych w porównaniu do innych środków kontrastowych.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Metajodobenzyloguanidyna znakowana izotopem jodu-123 (Jobenguan) jest radiofarmaceutykiem stosowanym do diagnostyki obrazowej, charakteryzującym się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi. Po dożylnym podaniu, 70-90% dawki jest wydalane przez nerki w postaci niezmienionej w ciągu pierwszych 4 dni, a w moczu wykrywane są również metabolity, takie jak radiojodki, radiojodowany kwas metajodohipuranowy, radiojodowana hydroksyjodobenzyloguanidyna oraz radiojodowany kwas metajodobenzoesowy. Preparat dostępny jest w formie roztworu do wstrzykiwań o aktywności 18,5-370 MBq/ml, zawierającego alkohol benzylowy (<10 mg/ml) i chlorek sodu (<9 mg/ml).
aktywność radiofarmaceutyku, badanie scyntygraficzne, dystrybucja tkankowa, hydroksyjodobenzyloguanidyna, jobenguan, kwas metajodobenzoesowy, kwas metajodohipuranowy, metajodobenzyloguanidyna-¹²³I, przerost nadnerczy, radiofarmaceutyk diagnostyczny, rdzeń nadnerczy, roztwór do wstrzykiwań, wychwyt fizjologiczny, wychwyt radiofarmaceutyku -
Leksykon substancji czynnych
Jobenguan, stosowany jako radiofarmaceutyk znakowany jodem 131I (do diagnostyki i terapii) oraz 123I (do diagnostyki), charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym. Główną drogą eliminacji jest wydalanie nerkowe, z 70-90% podanej dawki usuwanej w ciągu 4 dni w formie niezmienionej. Metabolizm obejmuje powstawanie kilku produktów katabolizmu, stanowiących 5-15% dawki, w tym jodków, kwasu metajodohipuranowego, hydroksy-jodobenzyloguanidyny oraz kwasu metajodobenzoesowego, niezależnie od izotopu jodu. Dystrybucja tkankowa wykazuje największe powinowactwo do wątroby (33% dawki), a mniejsze do płuc (3%), mięśnia sercowego (0,8%), śledziony (0,6%) i ślinianek (0,4%).
badanie scyntygraficzne, dystrybucja tkankowa, guz chromochłonny, hydroksyjodobenzyloguanidyna, jobenguan, jod promieniotwórczy, komórki chromochłonne, kwas metajodobenzoesowy, kwas metajodohipuranowy, metajodobenzyloguanidyna, produkty metabolizmu, przerost nadnerczy, radiofarmaceutyk, rdzeń nadnerczy, wydalanie nerkowe -
Leksykon leków
Metajodobenzyloguanidyna znakowana jodem 131 (jobenguan 131I) jest radiofarmaceutykiem o specyficznych właściwościach farmakokinetycznych, wykorzystywanym w diagnostyce obrazowej. Główną drogą eliminacji jest wydalanie nerkowe, z 70-90% podanej dawki usuwanej w formie niezmienionej w ciągu pierwszych 4 dni po podaniu. Metabolizm jobenguanu jest ograniczony, z 5-15% dawki przekształcanej do metabolitów takich jak 131I-jodki, kwas 131I-metajodohipuranowy, 131I-hydroksy-jodobenzyloguanidyna oraz kwas 131I-metajodobenzoesowy, co ma znaczenie dla interpretacji wyników oraz ochrony radiologicznej pacjenta.
hydroksyjodobenzyloguanidyna, jobenguan-131I, jodek 131I, kwas metajodobenzoesowy, kwas metajodohipuranowy, metajodobenzyloguanidyna, obraz scyntygraficzny, ochrona radiologiczna, podanie dożylne, przemiana metaboliczna, przemiana oksydacyjna, przerost nadnerczy, radiofarmaceutyk, scyntygram, wychwyt radiofarmaceutyku, wydalanie nerkowe -
Leksykon leków
Metajodobenzyloguanidyna znakowana jodem 131 (MIBG-131I) wykazuje specyficzny profil farmakokinetyczny, który determinuje jej zastosowanie w terapii. Po dożylnym podaniu, radiofarmaceutyk szybko dystrybuuje się w organizmie, z najwyższym wychwytem w wątrobie (około 33% podanej dawki). Inne narządy wykazują znacznie niższy wychwyt: płuca 3%, mięsień sercowy 0,8%, śledziona 0,6%, ślinianki 0,4%. Istotne jest minimalne gromadzenie MIBG-131I w prawidłowych nadnerczach, co jest diagnostycznie istotne, gdyż tkanki patologiczne nadnerczy wykazują zwiększony wychwyt, co umożliwia selektywne ukierunkowanie terapii. Metabolizm leku jest ograniczony, a główną drogą eliminacji jest wydalanie nerkowe, z 70-90% dawki usuwanej w postaci niezmienionej w ciągu pierwszych 4 dni po podaniu.
dejodynacja, jobenguan, jodek 131I, kwas metajodobenzoesowy, kwas metajodohipuranowy, metabolizm wątrobowy, metajodobenzyloguanidyna, MIBG-131I, patologia nadnerczy, protokół terapeutyczny, radiofarmaceutyk, scyntygram, wychwyt fizjologiczny, wychwyt radiofarmaceutyku, wydalanie nerkowe, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie funkcji wątroby
