scyntygram
Scyntygram to obraz uzyskany w wyniku badania scyntygraficznego, które jest jedną z technik diagnostyki obrazowej w medycynie nuklearnej. Badanie polega na podaniu pacjentowi radiofarmaceutyku – substancji zawierającej izotop promieniotwórczy, który gromadzi się w określonych narządach lub tkankach organizmu.
Rozkład radiofarmaceutyku w ciele pacjenta jest rejestrowany przez gammakamerę, która wykrywa promieniowanie gamma emitowane przez izotop promieniotwórczy. Na podstawie tych danych tworzony jest obraz – scyntygram – przedstawiający funkcjonalny stan badanych narządów. Jest to metoda diagnostyczna pozwalająca na ocenę nie tylko struktury, ale przede wszystkim funkcji narządów.
Scyntygramy są szeroko wykorzystywane w diagnostyce chorób serca (scyntygrafia perfuzyjna mięśnia sercowego), kości (scyntygrafia kośćca), tarczycy, nerek, płuc (scyntygrafia perfuzyjna i wentylacyjna płuc) oraz w onkologii do wykrywania ognisk nowotworowych i przerzutów. Badanie to ma szczególne znaczenie w ocenie procesów metabolicznych i fizjologicznych zachodzących w organizmie.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
PoltechMBrIDA to radiofarmaceutyk zawierający 20 mg sodu N-[3-bromo-2,4,6-trimetylo-acetanilido]-iminodioctanu, stosowany do znakowania eluatu nadtechnecjanu (99mTc) sodu o aktywności 370-1500 MBq, co pozwala na wykonanie badania u 1-10 dorosłych pacjentów. Zalecana aktywność do podania u dorosłych wynosi 111-185 MBq, z możliwością zwiększenia dawki w przypadku podwyższonego poziomu bilirubiny. U osób powyżej 65 roku życia nie wymaga się modyfikacji dawkowania. W pediatrii dawkowanie jest dostosowywane do masy ciała dziecka według tabeli współczynników przeliczeniowych, z minimalną aktywnością 20 MBq u niemowląt do 1 roku życia oraz 37 MBq w diagnostyce różnicowej żółtaczki noworodków, umożliwiającą wykonanie późnych scyntygramów po 24 godzinach.
bilirubina, cholecystokinina, drogi żółciowe, eluat nadtechnecjanu, fenobarbital, generator radionuklidowy, liofilizat, medycyna nuklearna, nadtechnecjan sodu, obraz scyntygraficzny, pęcherzyk żółciowy, podanie dożylne, radiofarmaceutyk, scyntygram, siarczan morfiny, wstrzyknięcie dożylne, żółtaczka, zwieracz Oddiego -
Leksykon leków
PoltechMIBI to radiofarmaceutyk do podawania dożylnego po znakowaniu nadtechnecjanem (99mTc) sodu, z maksymalną aktywnością znakowania do 11 GBq w 1-5 ml roztworu. Przed podaniem należy potwierdzić czystość radiochemiczną preparatu. Dawkowanie zależy od wskazań diagnostycznych i protokołu badania: w diagnostyce choroby niedokrwiennej serca stosuje się protokół dwudniowy (600-900 MBq na badanie) lub jednodniowy (400-500 MBq pierwsze wstrzyknięcie, 2,5-3 razy większa aktywność drugie, z odstępem min. 2 godziny). W diagnostyce zawału mięśnia sercowego zalecane jest pojedyncze wstrzyknięcie 400-900 MBq w warunkach spoczynkowych. Dawkowanie do oceny frakcji wyrzutowej i kurczliwości wynosi 600-800 MBq podane w bolusie, a do obrazowania guzów sutka 740-1100 MBq. W obrazowaniu przytarczyc stosuje się dawki 185-925 MBq (typowo 740 MBq) w różnych protokołach, często łączonych z 123I lub 99mTc.
choroba niedokrwienna serca, diagnostyczny poziom referencyjny, frakcja wyrzutowa komory, guz sutka, kurczliwość mięśnia sercowego, nadtechnecjan sodu, podanie dożylne, podawanie dożylne, przytarczyca, scyntygram, technika pierwszego przejścia, zawał mięśnia sercowego -
Leksykon leków
Metajodobenzyloguanidyna znakowana jodem 131 (jobenguan 131I) jest radiofarmaceutykiem o specyficznych właściwościach farmakokinetycznych, wykorzystywanym w diagnostyce obrazowej. Główną drogą eliminacji jest wydalanie nerkowe, z 70-90% podanej dawki usuwanej w formie niezmienionej w ciągu pierwszych 4 dni po podaniu. Metabolizm jobenguanu jest ograniczony, z 5-15% dawki przekształcanej do metabolitów takich jak 131I-jodki, kwas 131I-metajodohipuranowy, 131I-hydroksy-jodobenzyloguanidyna oraz kwas 131I-metajodobenzoesowy, co ma znaczenie dla interpretacji wyników oraz ochrony radiologicznej pacjenta.
hydroksyjodobenzyloguanidyna, jobenguan-131I, jodek 131I, kwas metajodobenzoesowy, kwas metajodohipuranowy, metajodobenzyloguanidyna, obraz scyntygraficzny, ochrona radiologiczna, podanie dożylne, przemiana metaboliczna, przemiana oksydacyjna, przerost nadnerczy, radiofarmaceutyk, scyntygram, wychwyt radiofarmaceutyku, wydalanie nerkowe -
Leksykon leków
Metajodobenzyloguanidyna znakowana jodem 131 (MIBG-131I) wykazuje specyficzny profil farmakokinetyczny, który determinuje jej zastosowanie w terapii. Po dożylnym podaniu, radiofarmaceutyk szybko dystrybuuje się w organizmie, z najwyższym wychwytem w wątrobie (około 33% podanej dawki). Inne narządy wykazują znacznie niższy wychwyt: płuca 3%, mięsień sercowy 0,8%, śledziona 0,6%, ślinianki 0,4%. Istotne jest minimalne gromadzenie MIBG-131I w prawidłowych nadnerczach, co jest diagnostycznie istotne, gdyż tkanki patologiczne nadnerczy wykazują zwiększony wychwyt, co umożliwia selektywne ukierunkowanie terapii. Metabolizm leku jest ograniczony, a główną drogą eliminacji jest wydalanie nerkowe, z 70-90% dawki usuwanej w postaci niezmienionej w ciągu pierwszych 4 dni po podaniu.
dejodynacja, jobenguan, jodek 131I, kwas metajodobenzoesowy, kwas metajodohipuranowy, metabolizm wątrobowy, metajodobenzyloguanidyna, MIBG-131I, patologia nadnerczy, protokół terapeutyczny, radiofarmaceutyk, scyntygram, wychwyt fizjologiczny, wychwyt radiofarmaceutyku, wydalanie nerkowe, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie funkcji wątroby
