atrofia pochwowa
Atrofia pochwowa (zanik pochwy) to stan charakteryzujący się ścieńczeniem, wysuszeniem i zapaleniem ścian pochwy wskutek obniżonego poziomu estrogenów. Występuje najczęściej u kobiet w okresie pomenopauzalnym, choć może pojawić się również podczas laktacji, po usunięciu jajników, w trakcie leczenia przeciwnowotworowego lub stosowania leków antyestrogenowych.
Główne objawy atrofii pochwowej obejmują suchość, świąd, pieczenie, dyspareunia oraz zwiększoną podatność na infekcje dróg moczowo-płciowych. W badaniu ginekologicznym stwierdza się bladość, ścieńczenie i utratę elastyczności błony śluzowej pochwy, a także zmniejszenie jej kwasowości (pH >5), co sprzyja namnażaniu patogenów.
Diagnostyka opiera się na badaniu ginekologicznym, ocenie pH pochwy oraz wykluczeniu innych przyczyn dolegliwości. Leczenie pierwszego rzutu stanowi miejscowa estrogenoterapia (kremy, tabletki dopochwowe, pierścienie uwalniające estrogeny), która pozwala na złagodzenie objawów bez istotnego wzrostu stężenia estrogenów w surowicy. U pacjentek z przeciwwskazaniami do stosowania estrogenów można rozważyć preparaty nawilżające bez hormonów.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Krwawienie poprzymiotopauzalne – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Krwawienie poprzymiotopauzalne definiuje się jako krwawienie z pochwy występujące po upływie co najmniej 12 miesięcy od ostatniej miesiączki, co klinicznie potwierdza menopauzę. Objaw ten dotyczy 4-11% kobiet po menopauzie i jest najczęstszą przyczyną wizyt ginekologicznych w tej grupie. Etiologia jest zróżnicowana, z dominującą atrofia endometrium (40-50%) oraz ryzykiem raka endometrium w około 10% przypadków. Diagnostyka powinna być pilna i obejmować szczegółowy wywiad, badanie ginekologiczne, cytologię, przezpochwowe USG (TVUS) z oceną grubości endometrium (EMS), biopsję endometrium oraz histeroskopię. Grubość endometrium ≤4 mm (ciągła HTZ) lub ≤7 mm (sekwencyjna HTZ) wskazuje na niskie ryzyko raka, jednak ujemny wynik EMS (≤5 mm) wymaga dalszej diagnostyki w kierunku innych patologii. Czynniki ryzyka nowotworów to m.in. otyłość (BMI ≥40), zespół Lyncha, cukrzyca, PCOS oraz długotrwałe stosowanie tamoksyfenu.
atrofia pochwowa, biopsja endometrium, cytologia, EMS, histerektomia, histeroskopia, HTZ, krwawienie poprzymiotopauzalne, kwas traneksamowy, menopauza, mięśniaki macicy, niedobór żelaza, onkolog ginekologiczny, PCOS, polip endometrialny, rak błony śluzowej macicy, rak endometrium, rak jajnika, rak macicy, rozrost endometrium, suchość pochwy, USG przezpochwowe, zaburzenia krzepnięcia, zespół Cowdena, zespół Lyncha - Leksykon chorób i schorzeń
Przepuklina przedniej ściany pochwy (cystocele) – Leczenie
Przepuklina przedniej ściany pochwy (cystocele) charakteryzuje się obniżeniem pęcherza moczowego do przestrzeni pochwy i wymaga leczenia dostosowanego do stopnia zaawansowania oraz objawów. W łagodnych przypadkach (stopień 1) zaleca się obserwację i regularne kontrole, natomiast w przypadku objawowego cystocele podstawę terapii stanowią ćwiczenia mięśni dna miednicy (minimum 3 serie po 10 powtórzeń dziennie przez co najmniej 8 tygodni) oraz stosowanie pesarium pochwowego, które mechanicznie podtrzymuje narządy miednicy. U kobiet po menopauzie wskazana jest miejscowa terapia estrogenowa, poprawiająca trofię tkanek pochwy i wspomagająca leczenie zachowawcze. W przypadku zaawansowanego cystocele (stopień 3) lub braku efektów terapii zachowawczej, rozważa się leczenie chirurgiczne, obejmujące m.in. kolporrafię przednią, naprawę parawaginalną czy sakrokolpopeksję, z uwzględnieniem ryzyka nawrotu (do 30%) oraz powikłań takich jak krwawienie, infekcje czy dyspareunia.
atrofia pochwowa, cewka moczowa, cewnikowanie pęcherza, ćwiczenia Kegla, ćwiczenia mięśni dna miednicy, cystocele, dyspareunia, fizjoterapeuta uroginekologiczny, histerektomia, kolpokleiza, kolporrafia przednia, miejscowa terapia estrogenowa, mięśnie dna miednicy, narządy miednicy, pęcherz moczowy, pesarium pochwowe, powięź łonowo-szyjna, powięź miednicy, przestrzeń Retziusa, sakrokolpopeksja, siatka polipropylenowa, wypadanie narządów miednicy, wysiłkowe nietrzymanie moczu, zakrzepica żył głębokich