guz hormonozależny
Guzy hormonozależne to nowotwory, których wzrost i rozwój są stymulowane przez hormony. Najczęściej termin ten odnosi się do nowotworów piersi, prostaty, endometrium i jajnika. W przypadku tych nowotworów, komórki nowotworowe posiadają receptory dla określonych hormonów (np. estrogenów, progesteronu, androgenów), co sprawia, że hormony mogą przyłączać się do tych receptorów i stymulować wzrost guza.
W raku piersi szczególnie istotne są receptory estrogenowe (ER) i progesteronowe (PR). Guzy ER-dodatnie i/lub PR-dodatnie klasyfikuje się jako hormonozależne i często wykazują lepszą odpowiedź na hormonoterapię. W raku prostaty kluczową rolę odgrywają androgeny, szczególnie testosteron, który wpływa na wzrost komórek nowotworowych poprzez receptor androgenowy.
Leczenie guzów hormonozależnych obejmuje między innymi hormonoterapię, której celem jest zahamowanie oddziaływania hormonów na komórki nowotworowe. Strategie terapeutyczne obejmują blokowanie produkcji hormonów (np. inhibitory aromatazy), blokowanie receptorów hormonalnych (np. tamoksyfen, antagoniści receptora androgenowego) lub usunięcie źródła hormonów (np. owarektomia, orchidektomia). Wybór metody zależy od rodzaju nowotworu, jego stadium zaawansowania oraz stanu pacjenta.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Akarboza – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Akarboza wykazuje bardzo niski profil toksyczności ostrej zarówno po podaniu doustnym, jak i dożylnym, z LD50 przekraczającymi 1 000 000 SIU/kg u myszy i szczurów (doustnie) oraz wartościami do 478 000 SIU/kg (dożylnie u szczurów). Badania podostre i przewlekłe na szczurach, psach i chomikach, przy dawkach do 450 mg/kg masy ciała, nie wykazały istotnych zmian hematologicznych, biochemicznych ani histopatologicznych, a obserwowane zmiany masy ciała interpretowane są jako efekt farmakodynamiczny wynikający z hamowania trawienia węglowodanów, a nie toksyczność. Wzrost stężenia mocznika i obniżona aktywność α-amylazy w osoczu są konsekwencją katabolicznego stanu związanego z utratą masy ciała, a nie bezpośrednim działaniem toksycznym akarbozy.
aktywność farmakodynamiczna, badanie histopatologiczne, badanie przedkliniczne, cukrzyca pokarmowa, cukrzyca typu 2, dawka terapeutyczna, działanie karcynogenne, efekt genotoksyczny, efekt karcynogenny, genotoksyczność, gruczolak, guz hormonozależny, guz z komórek Leydiga, jelito ślepe, LD50, parametr biochemiczny, parametr hematologiczny, powiększenie kątnicy, rak nadnerczy, rakotwórczość, równowaga izokaloryczna, sonda żołądkowa, stan kataboliczny, stężenie glukozy, stężenie mocznika, suplementacja glukozy, toksyczność ostra akarbozy, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Glucobay 100 100 mg
Przedkliniczne badania toksyczności akarbozy, substancji czynnej leku Glucobay 100, wykazały bardzo niski potencjał toksyczny zarówno po podaniu doustnym, jak i dożylnym. Wartości LD50 dla myszy i szczurów przekraczały 1 000 000 SIU/kg (doustnie) oraz 359 000-478 000 SIU/kg (dożylnie), a dla psów odpowiednio >650 000 SIU/kg (doustnie) i >250 000 SIU/kg (dożylnie), co wskazuje na praktycznie nietoksyczne działanie po pojedynczej dawce. Badania podchroniczne (3 miesiące) na szczurach i psach, przy dawkach 50-450 mg/kg masy ciała, nie wykazały istotnych zmian hematologicznych, biochemicznych ani histopatologicznych. Obserwowane zmiany masy ciała i niewielkie wzrosty stężenia mocznika w osoczu interpretowano jako efekt farmakodynamiczny wynikający z hamowania trawienia węglowodanów, a nie toksyczność. Obniżona aktywność α-amylazy również była związana z mechanizmem działania leku, a nie z działaniem toksycznym.
akarboza, badanie histopatologiczne, badanie karcynogenności, badanie toksyczności, działanie farmakodynamiczne, działanie karcynogenne, działanie teratogenne, guz hormonozależny, guz miąższu nerki, hamowanie sacharazy, jelito ślepe, model zwierzęcy, niedożywienie, parametry biochemiczne, parametry hematologiczne, powiększenie kątnicy, profil bezpieczeństwa leku, rak nadnerczy, równowaga izokaloryczna, rozwój zarodka, sonda żołądkowa, stan kataboliczny, stężenie glukozy we krwi, stężenie mocznika, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, trawienie węglowodanów, wartość LD50, α-amylaza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Levomine mini 20 mcg + 100 mcg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa produktu leczniczego Levomine mini, zawierającego 20 mikrogramów etynyloestradiolu oraz 100 mikrogramów lewonorgestrelu, obejmowała badania toksyczności ogólnej, genotoksyczności, rakotwórczości oraz wpływu na reprodukcję. Wyniki badań toksyczności ogólnej nie wykazały nieoczekiwanych działań niepożądanych, a obserwowane efekty były zgodne z przewidywanym profilem hormonalnym obu substancji czynnych. Testy genotoksyczności nie potwierdziły mutagenności ani zdolności do uszkadzania DNA, co wskazuje na brak ryzyka genotoksycznego. Badania rakotwórczości nie wykazały podwyższonego ryzyka nowotworów poza znanymi efektami hormonalnymi, natomiast toksyczność reprodukcyjna ograniczała się do oczekiwanych działań antykoncepcyjnych, bez nieoczekiwanych efektów toksycznych.
aberracja chromosomowa, badanie toksykologiczne, działanie antykoncepcyjne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, efekt farmakologiczny, etynyloestradiol, guz hormonozależny, Levomine mini, lewonorgestrel, mutacja genowa, potencjał genotoksyczny, steroid płciowy, toksyczność ogólna, toksyczność reprodukcyjna, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Zivafert 5 000 IU
Lek Zivafert 5000 j.m., zawierający ludzką gonadotropinę kosmówkową (hCG), jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, a także u osób z niekontrolowanymi endokrynopatiami innymi niż gonadowe, w tym zaburzeniami czynności tarczycy, nadnerczy i przysadki. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest potwierdzenie prawidłowej kontroli tych zaburzeń. Ponadto, stosowanie hCG jest bezwzględnie przeciwwskazane u pacjentek z rozpoznanymi nowotworami hormonozależnymi piersi, macicy lub jajnika, ze względu na ryzyko stymulacji wzrostu guzów i progresji choroby nowotworowej. Należy również wykluczyć nieprawidłowe krwawienia z pochwy o nieznanej etiologii oraz pierwotną niewydolność jajników, gdyż w tych przypadkach lek jest nieskuteczny i może nie przynieść oczekiwanych efektów terapeutycznych.
dysfunkcja przysadki, dysfunkcja tarczycy, endokrynopatia, gonadotropina kosmówkowa, guz hormonozależny, mięśniak podśluzówkowy, nadwrażliwość na substancje, nieprawidłowe krwawienie z pochwy, nowotwór układu rozrodczego, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, pierwotna niewydolność jajników, reakcja anafilaktyczna, rekonstytucja leku, USG miednicy mniejszej, wada rozwojowa narządów płciowych, włókniak macicy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lutrate Depot 22,5 mg
Octan leuproreliny, substancja czynna Lutrate Depot 22,5 mg, przeszedł kompleksowe badania przedkliniczne obejmujące farmakologię bezpieczeństwa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność, potencjał rakotwórczy oraz wpływ na reprodukcję. Badania farmakologii bezpieczeństwa nie wykazały istotnych zagrożeń dla układu sercowo-naczyniowego, oddechowego ani ośrodkowego układu nerwowego. Toksyczność po podaniu wielokrotnym była ograniczona do efektów farmakologicznych analogicznych do GnRH. Wpływ na reprodukcję był odwracalny, bez działania teratogennego, choć u królików zaobserwowano embriotoksyczność i letalność płodów. Badania genotoksyczności in vitro i in vivo potwierdziły brak mutagenności octanu leuproreliny, jednak nie przeprowadzono specyficznych testów mutagenności dla gotowego produktu Lutrate Depot.
analog GnRH, badanie in vitro, badanie in vivo, dimetylobenzoantracen, dysfagia, działanie mutagenne, działanie teratogenne, embriotoksyczność, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, gruczolak przysadki, gruczolak wyspowo-komórkowy trzustki, guz gruczołu krokowego, guz hormonozależny, Lutrate Depot, nowotwór sutka, octan leuproreliny, potencjał rakotwórczy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Liberelle 0,25 mg + 0,035 mg
W badaniach przedklinicznych lek Liberelle, zawierający 250 µg norgestimatu i 35 µg etynyloestradiolu, nie wykazał specyficznego ryzyka toksycznego ani genotoksycznego przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami. Standardowe testy toksyczności po podaniu wielokrotnym nie ujawniły istotnych zagrożeń, a badania genotoksyczności potwierdziły brak mutagennego potencjału. Ponadto, ocena rakotwórczości nie wskazała na zwiększone ryzyko nowotworów, jednak hormony steroidowe zawarte w preparacie mogą stymulować wzrost tkanek i guzów hormonozależnych, co wymaga uwagi klinicznej.
badanie przedkliniczne, bezpieczeństwo długotrwałego stosowania, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, guz hormonozależny, hormon steroidowy, mutacja genetyczna, norgestimat i etynyloestradiol, nowotwór hormonozależny, profil bezpieczeństwa, rozwój postnatalny, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, uszkodzenie materiału genetycznego, wpływ na rozrodczość - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tiapridal 100 mg
Przedkliniczne badania na zwierzętach laboratoryjnych wykazały, że tiapryd nie wykazuje działania teratogennego ani embriofetotoksycznego u gryzoni, natomiast u królików zaobserwowano embriotoksyczność przy dawkach 80 i 160 mg/kg mc./dobę. Mechanizm działania tiaprydu opiera się na antagonizmie receptorów dopaminowych D2, co prowadzi do hiperprolaktynemii – podwyższenia stężenia prolaktyny w osoczu. W badaniach kancerogenności stwierdzono rozwój guzów endokrynnych u niektórych gatunków gryzoni, co jest konsekwencją farmakologicznego działania leku i nadmiernej sekrecji prolaktyny.
działanie embriofetotoksyczne, działanie teratogenne, embriotoksyczność, guz endokrynny, guz hormonozależny, hiperprolaktynemia, nowotwór, potencjał kancerogenny, potencjał teratogenny, prolaktyna, przysadka mózgowa, receptor dopaminowy D2, sekrecja prolaktyny, tiapryd, toksyczność zarodkowa, zaburzenia neurorozwojowe - Leksykon substancji czynnych
Eksemestan – Wskazania do stosowania
Eksemestan, dostępny w postaci tabletek powlekanych lub drażowanych zawierających 25 mg substancji czynnej (dostępny pod nazwami handlowymi Astexana, Etadron, Exemestan Symphar, Glandex i Symex), jest inhibitorem aromatazy stosowanym w leczeniu raka piersi u kobiet po menopauzie. Wskazania obejmują leczenie uzupełniające inwazyjnego wczesnego raka piersi z potwierdzoną ekspresją receptorów estrogenowych (ER+), po 2-3 latach terapii tamoksyfenem (strategia sekwencyjna, tzw. switch strategy), oraz leczenie zaawansowanego raka piersi u pacjentek z progresją choroby po wcześniejszej terapii antyestrogenowej. Kluczowym warunkiem kwalifikacji do terapii jest potwierdzenie statusu pomenopauzalnego oraz obecności receptorów estrogenowych w komórkach nowotworowych, gdyż skuteczność eksemestanu jest ściśle związana z jego mechanizmem działania polegającym na hamowaniu produkcji estrogenów przez aromatazę.
badanie obrazowe, biopsja, eksemestan, ekspresja receptorów estrogenowych, guz hormonozależny, inhibitor aromatazy, inwazyjny wczesny rak piersi, leczenie uzupełniające, mechanizm działania, owariektomia, progresja choroby, receptor estrogenowy, selektywny modulator receptora estrogenowego, status menopauzalny, tamoksyfen, terapia antyestrogenowa, zaawansowany rak piersi - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Solian 100 mg
Badania przedkliniczne amisulprydu wykazały korzystny profil bezpieczeństwa pod względem toksyczności narządowej, bez istotnych zaburzeń funkcji narządów wewnętrznych po wielokrotnym podaniu. Substancja nie wykazuje potencjału genotoksycznego ani teratogennego, co jest kluczowe dla długotrwałego stosowania. W dawkach odpowiadających 2000 mg/dobę (przy masie ciała 50 kg) obserwowano wpływ na wzrost i rozwój płodu, jednak bez wywoływania wad rozwojowych. W badaniach onkogennych u gryzoni stwierdzono powstawanie hormonozależnych guzów, co ma ograniczone znaczenie kliniczne dla ludzi ze względu na różnice gatunkowe i specyficzne mechanizmy hormonalne u zwierząt.
amisulpryd, badanie farmakologiczne, badanie toksykologiczne, cykl płciowy, dane przedkliniczne, funkcja rozrodcza, genotoksyczność, guz hormonozależny, płodność, prolaktyna, rozwój neurobehawioralny, rozwój płodu, teratogenność, toksyczność amisulprydu, toksyczność narządowa, układ endokrynny, układ nerwowy, wada rozwojowa - Leksykon substancji czynnych
Norgestimat – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksykologiczne norgestimatu, stosowanego w preparacie Liberelle, nie wykazały specyficznego ryzyka dla ludzi przy stosowaniu zalecanych dawek terapeutycznych. Testy wielokrotnego podawania, ocena genotoksyczności oraz badania dotyczące potencjału rakotwórczego potwierdziły bezpieczeństwo substancji, nie wykazując mutagenności, aberracji chromosomowych ani istotnego ryzyka nowotworowego. Ponadto, badania reprodukcyjne nie wskazały na negatywny wpływ na płodność, rozwój embrionalny, przebieg ciąży ani rozwój pourodzeniowy potomstwa, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania norgestimatu w antykoncepcji hormonalnej.
aberracja chromosomowa, badanie toksyczności, badanie toksykologiczne, doustny środek antykoncepcyjny, działanie rakotwórcze, guz hormonozależny, hormon steroidowy, mutacja genowa, norgestimat, nowotwór hormonozależny, potencjał genotoksyczny, progestagen syntetyczny, przebieg ciąży, rozwój embrionalny, rozwój pourodzeniowy, substancja aktywna, tkanka hormonozależna, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon substancji czynnych
Medroksyprogesteron – Wskazania do stosowania
Medroksyprogesteron, syntetyczna pochodna progesteronu o działaniu progestagennym, jest stosowany w różnych formach i dawkach w zależności od wskazań klinicznych. W onkologii, w postaci zawiesiny do wstrzykiwań Depo-Provera (150 mg/ml), znajduje zastosowanie w leczeniu wspomagającym i paliatywnym hormonozależnych nowotworów, takich jak wznowa lub przerzuty raka endometrium, nerek oraz raka piersi u kobiet po menopauzie, dzięki właściwościom antyestrogenowym i antyandrogenowym. Doustne preparaty Provera (5 mg, 10 mg) są wskazane w leczeniu wtórnego braku miesiączki oraz czynnościowych krwawień z macicy, stabilizując endometrium i normalizując cykl menstruacyjny. Ponadto, medroksyprogesteron jest skuteczny w leczeniu łagodnej do umiarkowanej endometriozy poprzez supresję gonadotropin i hamowanie owulacji, co prowadzi do zmniejszenia objawów bólowych i zahamowania rozwoju ognisk endometriozy.
amenorrhea secundaria, endometrioza, endometrium wydzielnicze, guz hormonozależny, hamowanie owulacji, hormonalna terapia zastępcza, krwawienie bezowulacyjne, krwawienie czynnościowe, krwawienie z odstawienia, leczenie paliatywne, leczenie wspomagające, medroksyprogesteron, osteoporoza, progesteron, proliferacja endometrium, rak endometrium, rak nerki, rak piersi, rozrost endometrium, supresja gonadotropin, właściwości antyandrogenowe, właściwości antyestrogenowe, wtórny brak miesiączki, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Glucobay 50 50 mg
Badania przedkliniczne akarbozy, substancji czynnej leku Glucobay 50, wykazały bardzo niski profil toksyczności ostrej, zarówno po podaniu doustnym, jak i dożylnym, z LD50 przekraczającym 10 g/kg masy ciała u myszy i szczurów oraz odpowiednio wysokimi wartościami u psów (doustnie >650 000 SIU/kg, dożylnie >250 000 SIU/kg). W badaniach podostrych (3 miesiące) na szczurach i psach stosowano dawki 50-450 mg/kg masy ciała, nie obserwując istotnych zmian hematologicznych, biochemicznych ani histopatologicznych. Spadek masy ciała u psów przy stałej podaży pokarmu interpretowano jako efekt farmakodynamiczny związany z utratą węglowodanów, a nie toksyczność. Niewielki wzrost stężenia mocznika w osoczu oraz obniżona aktywność α-amylazy również wskazywały na efekt metaboliczny, a nie toksyczny.
akarboza, aktywność farmakodynamiczna, alfa-amylaza, badanie histopatologiczne, badanie tolerancji, cukrzyca pokarmowa, dawka terapeutyczna, działanie teratogenne, guz hormonozależny, guz miąższu nerki, guz nerki, guz z komórek Leydiga, jelito ślepe, LD50, parametr biochemiczny, parametr hematologiczny, potencjał karcynogenny, powiększenie kątnicy, rak nadnerczy, równowaga izokaloryczna, sonda żołądkowa, stan kataboliczny, stężenie glukozy, stężenie mocznika, substancja czynna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie narządowe - Leksykon substancji czynnych
Testosteron izokapronian – Przeciwwskazania stosowania
Testosteron izokapronian, będący jednym z czterech estrów testosteronu w preparacie Omnadren 250, wymaga ścisłego przestrzegania przeciwwskazań ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na którykolwiek z estrów testosteronu (propionian, fenylopropionian, izokapronian, dekanonian) lub substancje pomocnicze, w tym olej arachidowy, orzeszki ziemne i soję, które mogą wywołać reakcje anafilaktyczne. Ponadto, preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z zespołem nerczycowym, rozpoznanym lub podejrzewanym rakiem gruczołu krokowego oraz rakiem sutka u mężczyzn. U kobiet stosowanie jest zabronione w ciąży i okresie karmienia piersią ze względu na ryzyko wirylizacji płodu i przenikania do mleka.
bezdech senny, białkomocz, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca, dekanonian testosteronu, dyslipidemia, erytropoeza, ester testosteronu, fenylopropionian testosteronu, guz hormonozależny, hipoalbuminemia, łagodny rozrost gruczołu krokowego, migrena, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, olej arachidowy, Omnadren 250, otyłość, padaczka, policytemia, profil lipidowy, próg drgawkowy, propionian testosteronu, rak gruczołu krokowego, rak sutka, reakcja anafilaktyczna, retencja sodu, testosteron izokapronian, uszkodzenie wątroby, wirylizacja płodu, zaburzenia krzepnięcia krwi, zespół nerczycowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Solian 200 mg
Przedkliniczne badania toksyczności amisulprydu wykazały brak istotnych zaburzeń czynności narządów wewnętrznych po podaniu wielokrotnym, co wskazuje na korzystny profil bezpieczeństwa w zakresie toksyczności narządowej. Lek nie wykazuje działania teratogennego ani genotoksycznego, co potwierdza jego bezpieczeństwo u pacjentek w wieku rozrodczym oraz brak uszkodzeń materiału genetycznego. W badaniach rakotwórczości zaobserwowano występowanie hormonozależnych guzów u gryzoni, jednak mechanizm ten jest specyficzny dla tych zwierząt i nie ma klinicznego odniesienia do ludzi, co eliminuje bezpośrednie ryzyko karcynogenne u pacjentów. Dawkowanie amisulprydu w badaniach wpływu na rozwój płodu sięgało 2000 mg/dobę dla pacjenta o masie 50 kg, znacznie przekraczając standardowe dawki terapeutyczne stosowane u ludzi.
amisulpryd, badanie rakotwórczości, badanie toksyczności, działanie teratogenne, guz hormonozależny, hiperprolaktynemia, potencjał genotoksyczny, profil farmakologiczny, receptor dopaminergiczny, rozwój płodu, ryzyko karcynogenne, Solian, toksyczność narządowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ endokrynny, uszkodzenie materiału genetycznego, wydzielanie prolaktyny, zaburzenie czynności narządów wewnętrznych, zmniejszenie płodności - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Anastrozol Teva 1 mg
Anastrozol Teva w dawce 1 mg w postaci tabletek powlekanych jest wskazany wyłącznie dla kobiet po menopauzie z potwierdzonym dodatnim statusem receptora estrogenowego w guzie nowotworowym piersi. Lek ten działa poprzez hamowanie aromatazy, co prowadzi do obniżenia poziomu estrogenów i spowolnienia wzrostu hormonozależnych nowotworów piersi. Wskazania obejmują leczenie zaawansowanego raka piersi, leczenie uzupełniające wczesnego raka piersi po operacji oraz terapię sekwencyjną po 2-3 latach stosowania tamoksyfenu. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest potwierdzenie menopauzy oraz receptorowego statusu guza, a także ocena ryzyka osteoporozy i innych chorób współistniejących.
anastrozol, badanie histopatologiczne, choroba nowotworowa, gęstość mineralna kości, guz hormonozależny, laktoza jednowodna, leczenie hormonalne, leczenie uzupełniające, menopauza, nietolerancja laktozy, osteoporoza, rak piersi, receptor estrogenowy, substancja czynna, tabletka powlekana, tamoksyfen, terapia sekwencyjna, terapia systemowa, wczesny rak piersi, zaawansowany rak piersi - Leksykon substancji czynnych
Amisulpryd – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksyczności amisulprydu wykazały, że zmiany obserwowane u zwierząt laboratoryjnych przy dawkach poniżej maksymalnej dawki tolerowanej (MTD) są głównie związane z farmakologicznym działaniem substancji i nie mają istotnego znaczenia toksykologicznego. Maksymalne tolerowane dawki amisulprydu wynosiły 200 mg/kg m.c./dobę u szczurów (2-krotnie większa AUC niż u ludzi) oraz 120 mg/kg m.c./dobę u psów (7-krotnie większa AUC niż u ludzi). Badania wielokrotnego podawania nie wykazały istotnych zaburzeń czynności narządów, a toksyczność była powiązana z farmakodynamicznym profilem leku. W badaniach rakotwórczości u szczurów i myszy, przy dawkach do 240 mg/kg m.c./dobę i 120 mg/kg m.c./dobę odpowiednio, nie stwierdzono ryzyka istotnego dla ludzi, mimo obserwacji hormonozależnych guzów u szczurów, które nie mają klinicznego przełożenia na pacjentów. Amisulpryd nie wykazywał działania genotoksycznego ani teratogennego w badaniach na różnych gatunkach zwierząt.
amisulpryd, badanie rakotwórczości, badanie reprodukcyjne, badanie toksyczności, działanie farmakologiczne substancji, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt toksyczny, ekspozycja na substancję, genotoksyczność, guz hormonozależny, karcynogenność, maksymalna dawka tolerowana, maksymalna tolerowana dawka, profil bezpieczeństwa, teratogenność, toksyczność amisulprydu, toksyczność reprodukcyjna, wpływ na rozwój płodu, wydzielanie prolaktyny, zmniejszenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Artilla 0,075 mg + 0,02 mg
Produkt leczniczy Artilla, zawierający 0,075 mg gestodenu oraz 0,020 mg etynyloestradiolu, przeszedł kompleksowe badania przedkliniczne oceniające jego bezpieczeństwo. Standardowe testy farmakologiczne nie wykazały istotnych zagrożeń dla kluczowych układów fizjologicznych przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym potwierdziły brak szkodliwych efektów kumulacyjnych oraz niekorzystnego wpływu na funkcje organizmu w dawkach terapeutycznych. Ponadto, testy genotoksyczności nie wykazały mutagennego ani klastogennego działania składników, a badania rakotwórczości nie potwierdziły zwiększonego ryzyka nowotworów przy długotrwałej ekspozycji na gestoden i etynyloestradiol. Ocena wpływu na reprodukcję również nie wskazała na toksyczne działanie na płodność, rozwój zarodka, płodu oraz rozwój pourodzeniowy.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne, badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, efekt kumulacyjny, gestoden i etynyloestradiol, guz hormonozależny, mutacja genowa, nowotwór hormonozależny, potencjał genotoksyczny, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodka i płodu, ryzyko rozwoju nowotworu, steroid płciowy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na reprodukcję, uszkodzenie DNA, uszkodzenie materiału genetycznego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Solian 400 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne amisulprydu wykazały, że jego toksyczność jest związana głównie z farmakologicznym działaniem antagonisty receptorów dopaminowych D2, typowym dla leków przeciwpsychotycznych. Nie stwierdzono istotnych zaburzeń czynności narządów wewnętrznych po podaniu wielokrotnym, co wskazuje na korzystny profil bezpieczeństwa w zakresie toksyczności narządowej. Amisulpryd nie wykazuje działania teratogennego ani genotoksycznego, co jest istotne w kontekście stosowania u pacjentów w wieku rozrodczym. W badaniach karcinogenności u gryzoni zaobserwowano rozwój hormonozależnych guzów, jednak mechanizmy te nie mają klinicznego odniesienia do ludzi.
amisulpryd, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, działanie przeciwpsychotyczne, funkcja rozrodcza, genotoksyczność, gospodarka hormonalna, guz hormonozależny, lek przeciwpsychotyczny, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał karcinogenny, prolaktyna, receptor dopaminowy D2, rozwój płodu, teratogenność, toksyczność amisulprydu, toksyczność narządowa