miedniczka nerkowa
Miedniczka nerkowa (pelvis renalis) to lejkowata struktura anatomiczna stanowiąca rozszerzoną część początkową moczowodu, zlokalizowana w zatoce nerkowej. Pełni kluczową rolę w układzie moczowym, zbierając mocz z kielichów nerkowych i przekazując go dalej do moczowodu.
Miedniczka nerkowa jest wyścielona nabłonkiem przejściowym, który wykazuje zdolność adaptacji do zmian objętości moczu. Anatomicznie łączy się z 2-3 kielichami nerkowymi większymi, które z kolei łączą się z kielichami mniejszymi odbierającymi mocz bezpośrednio z brodawek nerkowych.
Patologie miedniczki nerkowej obejmują kamicę nerkową, odmiedniczkowe zapalenie nerek, guzy nowotworowe (głównie rak urotelialny), wady wrodzone jak zdwojenie układu kielichowo-miedniczkowego czy wodonercze. Diagnostyka opiera się głównie na badaniach obrazowych takich jak ultrasonografia, urografia, tomografia komputerowa i rezonans magnetyczny.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olimestra 40 mg
Badania przedkliniczne olmesartanu medoksomilu wykazały charakterystyczne dla antagonistów receptora AT1 i inhibitorów ACE zmiany, takie jak wzrost stężenia azotu mocznika (BUN) i kreatyniny, zmniejszenie masy mięśnia sercowego oraz obniżenie wskaźników czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt). Histologicznie stwierdzono uszkodzenia nerek, w tym zmiany regeneracyjne nabłonka, pogrubienie błony podstawnej i poszerzenie cewek nerkowych. Zmiany te można ograniczyć przez jednoczesne podawanie chlorku sodu. Ponadto zaobserwowano wzrost aktywności reninowej osocza oraz przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, typowe dla tej klasy leków, jednak bez istotnego znaczenia klinicznego. W badaniach genotoksyczności in vitro olmesartan zwiększał częstość pęknięć chromosomów, lecz badania in vivo, nawet przy dawkach do 2000 mg/kg, nie potwierdziły tych efektów, co wskazuje na niskie ryzyko genotoksyczności w warunkach klinicznych.
antagonista angiotensyny II, antagonista receptora AT1, aparat przykłębuszkowy nerki, azot mocznikowy, badanie genotoksyczności, błona podstawna, cewka nerkowa, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, hematokryt, hemoglobina, inhibitor ACE, kreatynina, lek przeciwnadciśnieniowy, mechanizm działania, miedniczka nerkowa, mięsień sercowy, nabłonek nerkowy, olmesartan medoksomil, pęknięcie chromosomu, reninowa aktywność osocza - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ultravist 370 768,86 mg/ml
Ultravist 370, zawierający 768,86 mg jopromidu (370 mg jodu/ml), jest środkiem kontrastowym o wysokim stężeniu jodu, zalecanym szczególnie do badań wymagających intensywnego kontrastowania, takich jak aortografia piersiowa (50-80 ml) oraz angiokardiografia komór serca (40-60 ml) i tętnic wieńcowych (5-8 ml). Dawkowanie dobiera się indywidualnie, uwzględniając masę ciała, wiek pacjenta oraz rodzaj badania, z zaleceniem nieprzekraczania 1,5 g jodu/kg masy ciała. U noworodków dawka jodu wynosi 1,2 g/kg mc. (3,2 ml/kg mc.), u niemowląt 1,0 g/kg mc. (2,7 ml/kg mc.), a u dzieci 0,5 g/kg mc. (1,4 ml/kg mc.). Podanie odbywa się dożylnie, najlepiej automatyczną strzykawką, z prędkością 8-12 ml/s do żyły łokciowej lub 10-20 ml/s do żyły głównej, często z zastosowaniem techniki bolus tracking dla optymalizacji akwizycji obrazu. Środek należy ogrzać do temperatury ciała, co zmniejsza lepkość (10,0 mPa·s w 37°C) i poprawia tolerancję.
angiokardiografia, angiokardiografia tętnic wieńcowych, aortografia piersiowa, artrografia, bolus, bolus tracking, cyfrowa angiografia subtrakcyjna, endoskopowa cholangiopankreatografia wsteczna, histerosalpingografia, jod, jopromid, lepkość, mammografia ze wzmocnieniem kontrastowym, miąższ nerki, miedniczka nerkowa, nefron, niewydolność nerek, osmolalność, środek kontrastowy, tomografia komputerowa, tomografia komputerowa czaszki, urografia dożylna, uszkodzenie nerek, warunki hemodynamiczne, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Revival 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa olmesartanu medoksomilu wykazały typowy dla antagonistów receptora angiotensyny II (AT1) profil toksyczności przewlekłej, obejmujący zwiększenie stężenia mocznika (BUN) i kreatyniny w surowicy, zmniejszenie masy mięśnia sercowego oraz obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych (liczba erytrocytów, hemoglobina, hematokryt). Histopatologicznie stwierdzono zmiany regeneracyjne nabłonka nerkowego, pogrubienie błony podstawnej i poszerzenie cewek nerkowych. Zwiększona aktywność reniny w osoczu oraz przerost komórek aparatu przykłębuszkowego były obserwowane u szczurów i psów, co jest charakterystyczne dla leków z tej grupy i nie ma istotnego znaczenia klinicznego. Działania niepożądane można było ograniczyć przez jednoczesne podawanie chlorku sodu. W badaniach genotoksyczności olmesartan medoksomil zwiększał częstość pęknięć chromosomów in vitro, jednak nie wykazano istotnego działania genotoksycznego in vivo nawet przy dawkach do 2000 mg/kg.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerek, badanie rakotwórczości, badanie rozrodczości, błona podstawna, cewki nerkowe, działanie karcynogenne, działanie teratogenne, erytrocyty, genotoksyczność, hematokryt, inhibitor konwertazy angiotensyny, masa mięśnia sercowego, miedniczka nerkowa, nabłonek nerkowy, olmesartan medoksomil, parametry czerwonokrwinkowe, pęknięcie chromosomu, potencjał rakotwórczy, renina w osoczu, stężenie hemoglobiny, stężenie mocznika i kreatyniny, toksyczność przewlekła - Leksykon substancji czynnych
Trandolapryl – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania trandolaprylu wykazały, że substancja ta, stosowana w dawkach ≥10 mg/kg mc./dobę u szczurów, może powodować poszerzenie miedniczek nerkowych u potomstwa, co wskazuje na potencjalny wpływ na rozwój nerek. Mimo tych zmian nie zaobserwowano negatywnego wpływu na ogólny rozwój potomstwa. Trandolapryl, jako inhibitor ACE, oddziałuje na układ renina-angiotensyna-aldosteron, co tłumaczy obserwowane efekty rozwojowe. Warto podkreślić, że dawki wywołujące te zmiany znacznie przekraczają stosowane terapeutycznie u ludzi, a inhibitor ten jest przeciwwskazany w ciąży ze względu na ryzyko teratogenne dla płodu, zwłaszcza w aspekcie rozwoju układu moczowego.
dane przedkliniczne, inhibitor ACE, kapsułka twarda, miedniczka nerkowa, nadciśnienie tętnicze, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rozwój nerek, schorzenie sercowo-naczyniowe, toksyczny wpływ na rozrodczość, trandolapryl, układ moczowy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, właściwość mutagenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramidilan HCT 10 mg + 5 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Ramidilan HCT, zawierającego ramipryl, amlodypinę i hydrochlorotiazyd, wykazały, że ramipryl nie wykazuje działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność u szczurów, królików i małp. Jednakże podawanie wysokich dawek ramiprylu (≥50 mg/kg mc./dobę) w okresie ciąży i laktacji u szczurów prowadziło do trwałych uszkodzeń nerek potomstwa, manifestujących się poszerzeniem miedniczek nerkowych. Uszkodzenia nerek obserwowano także u młodych szczurów po pojedynczych dawkach, co wskazuje na szczególną wrażliwość rozwijających się nerek na tę substancję czynną.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramladio 10 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Ramladio, zawierającego ramipryl i amlodypinę, wykazały, że ramipryl charakteryzuje się niskim potencjałem toksycznym przy jednorazowym podaniu doustnym u gryzoni i psów. W badaniach toksyczności przewlekłej na szczurach, psach i małpach tolerowano dawki odpowiednio do 2, 2,5 i 8 mg/kg/dobę bez szkodliwych efektów, choć obserwowano zaburzenia elektrolitowe, zmiany w morfologii krwi oraz powiększenie aparatu przykłębuszkowego przy dawkach 250 mg/kg/dobę. Ramipryl nie wykazywał działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność, jednak dawki ≥50 mg/kg/dobę podawane ciężarnym samicom szczurów powodowały nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa. Badania mutagenności nie potwierdziły potencjału genotoksycznego ramiprylu.
amlodypina, aparat przykłębuszkowy, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, miedniczka nerkowa, morfologia krwi, mutagenność, ramipryl, spermatyda, testosteron, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie nerki, właściwość teratogenna, zaburzenie elektrolitowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Furosemidum Neupharm 10 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa furosemidu (roztwór do wstrzykiwań 10 mg/ml) wykazały niski poziom ostrej toksyczności doustnej u zwierząt laboratoryjnych, co wskazuje na wysoki margines bezpieczeństwa przy jednorazowym podaniu. W badaniach przewlekłych na szczurach i psach zaobserwowano istotne zmiany patologiczne w nerkach, takie jak zwłóknienie i zwapnienia, co jest klinicznie istotne ze względu na rolę nerek jako głównego narządu docelowego i drogi eliminacji furosemidu. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały działania genotoksycznego, a długoterminowe badania na gryzoniach nie potwierdziły potencjału kancerogennego, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania leku w dawkach terapeutycznych.
badanie in vitro, badanie in vivo, działanie diuretyczne, działanie genotoksyczne, efekt teratogenny, furosemid, hipokaliemia, kłębuszek nerkowy, miedniczka nerkowa, pierwszy trymestr ciąży, potencjał genotoksyczny, toksyczność doustna, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, właściwości kancerogenne, wodonercze, zwapnienie tkanki nerkowej, zwłóknienie - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Linorion 7,5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności lenalidomidu wykazały, że dawki letalne po podaniu doustnym u gryzoni przekraczają 2000 mg/kg/dobę. W badaniach przewlekłych u szczurów stosowanie dawek 75, 150 i 300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni powodowało odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co stanowi około 25-krotność ekspozycji u ludzi (AUC). U małp dawki 4 i 6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni wywoływały poważną toksyczność, w tym śmiertelność, utratę masy ciała, cytopenie, krwotoki wielonarządowe oraz atrofię układu chłonnego i szpiku. Dawki 1 i 2 mg/kg/dobę przez rok powodowały odwracalne zmiany w szpiku i łagodny spadek leukocytów, przy czym 1 mg/kg/dobę odpowiada dawce ludzkiej (AUC).
atrezja odbytu, atrofia układu chłonnego, AUC, badanie toksyczności, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, działanie nefrotoksyczne, działanie teratogenne, grasica, komórki zarodkowe, krwinki białe, krwinki czerwone, lenalidomid, miedniczka nerkowa, mikrojąderko komórkowe, mutagenność, NOAEL, płat środkowy płuca, polidaktylia, rozwój zarodkowo-płodowy, stosunek mieloidalno-erytroidalny, szpik kostny, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Osaver 40 mg
Olmesartan medoksomil, substancja czynna preparatu Osaver, poddany został szerokim badaniom przedklinicznym obejmującym toksyczność przewlekłą, genotoksyczność, rakotwórczość oraz wpływ na rozrodczość i rozwój płodu. W badaniach toksyczności przewlekłej na szczurach i psach zaobserwowano charakterystyczne dla antagonistów receptora AT1 zmiany, takie jak wzrost stężenia azotu mocznikowego we krwi (BUN) i kreatyniny, zmniejszenie masy mięśnia sercowego oraz obniżenie wskaźników czerwonokrwinkowych (liczba erytrocytów, stężenie hemoglobiny, hematokryt). Histologicznie stwierdzono uszkodzenia nerek, w tym zmiany regeneracyjne nabłonka, pogrubienie błony podstawnej i poszerzenie cewek nerkowych. Warto podkreślić, że te efekty można ograniczyć przez jednoczesne doustne podawanie chlorku sodu. Dodatkowo, wzrost aktywności reninowej osocza i przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, typowe dla tej klasy leków, nie wykazywały istotnego znaczenia klinicznego.
angiotensyna II, antagonista receptora AT1, aparat przykłębuszkowy nerki, azot mocznikowy, błona podstawna, cewka nerkowa, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, hematokryt, hemoglobina, inhibitor ACE, kreatynina, lek przeciwnadciśnieniowy, miedniczka nerkowa, mięsień sercowy, nabłonek nerkowy, olmesartan medoksomil, pęknięcie chromosomu, potencjał genotoksyczny, renina osoczowa, toksyczność przewlekła, uszkodzenie nerek, wskaźnik czerwonokrwinkowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – ACEBIS 10 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa bisoprololu i ramiprylu, składników produktu ACEBIS, wykazały brak istotnych zagrożeń toksykologicznych przy stosowaniu terapeutycznym. Bisoprolol nie wykazywał działania teratogennego ani wpływu na płodność, jednak w wysokich dawkach u ciężarnych samic obserwowano toksyczność objawiającą się zmniejszonym przyjmowaniem pokarmu, redukcją masy ciała oraz toksycznym wpływem na zarodek i płód, w tym zwiększoną resorpcją płodu, obniżoną masą urodzeniową i opóźnionym rozwojem fizycznym potomstwa. Ramipryl w badaniach ostrej i przewlekłej toksyczności u szczurów, psów i małp nie wykazał ostrej toksyczności przy dawkach do 250 mg/kg/dobę, jednak dawki tolerowane wynosiły odpowiednio 2 mg/kg/dobę dla szczurów, 2,5 mg/kg/dobę dla psów oraz 8 mg/kg/dobę dla małp. Wysokie dawki ramiprylu powodowały powiększenie aparatu przykłębuszkowego u psów i małp, co odzwierciedla jego aktywność farmakodynamiczną.
aparat przykłębuszkowy, badanie farmakologiczne, bisoprolol, działanie teratogenne, elektrolity w osoczu, genotoksyczność, miedniczka nerkowa, mutagenność, narażenie środowiskowe, obraz krwi, ostra toksyczność, ramipryl, resorpcja płodu, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek, właściwości mutagenne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramve 2,5 mg 2,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ramiprylu obejmowały toksyczność ostrą i przewlekłą, wpływ na reprodukcję, mutagenność oraz efekty u młodych osobników, przeprowadzone na różnych gatunkach zwierząt (szczury, psy, małpy, króliki). Doustne podanie ramiprylu nie wywołało toksyczności ostrej u gryzoni i psów, wskazując na szeroki margines bezpieczeństwa przy jednorazowej dawce. W badaniach przewlekłych zaobserwowano zmiany w gospodarce elektrolitowej i obrazie krwi, typowe dla inhibitorów ACE, oraz powiększenie aparatu przykłębuszkowego u psów i małp przy dawce 250 mg/kg/dobę. Dobrze tolerowane dawki wynosiły 2 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów i 8 mg/kg/dobę u małp. Badania reprodukcyjne nie wykazały teratogenności ani zaburzeń płodności, jednak dawki ≥50 mg/kg/dobę u szczurów w okresie ciąży i laktacji powodowały nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa (rozszerzenie miedniczki nerkowej).
aparat przykłębuszkowy, genotoksyczność, inhibitor konwertazy angiotensyny, miedniczka nerkowa, mutagenność, obraz krwi, ramipryl, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, układ renina-angiotensyna-aldosteron, uszkodzenie nerek, właściwość teratogenna, zaburzenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – ACEBIS 2,5 mg + 1,25 mg
Produkt leczniczy ACEBIS zawiera bisoprolol (fumaranu) oraz ramipryl, których dane przedkliniczne nie wskazują na istotne ryzyko toksyczne dla człowieka. Bisoprolol nie wykazał działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność, jednak w wysokich dawkach u ciężarnych zwierząt laboratoryjnych obserwowano toksyczne efekty, takie jak zmniejszone przyjmowanie pokarmu, obniżenie masy ciała, zwiększona resorpcja płodów, zmniejszona masa urodzeniowa potomstwa oraz opóźniony rozwój fizyczny. Ramipryl, podawany doustnie w badaniach na szczurach, psach i małpach, wykazywał zmiany w stężeniach elektrolitów i morfologii krwi, a w dawce 250 mg/kg/dobę u psów i małp powodował powiększenie aparatu przykłębuszkowego, co jest charakterystyczne dla inhibitorów ACE. Tolerowane dawki dobowe ramiprylu wynosiły odpowiednio: 2 mg/kg u szczurów, 2,5 mg/kg u psów oraz 8 mg/kg u małp, bez obserwacji szkodliwych efektów przy tych dawkach.
aparat przykłębuszkowy, badanie farmakologiczne, badanie mutagenności, beta-adrenolityk, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, inhibitor konwertazy angiotensyny, konwertaza angiotensyny, miedniczka nerkowa, morfologia krwi, resorpcja płodu, stężenie elektrolitów, toksyczność po podaniu wielokrotnym - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Polpril 10 mg
Dane przedkliniczne ramiprylu, substancji czynnej preparatu Polpril, wykazały brak toksyczności ostrej po podaniu doustnym u gryzoni i psów, co wskazuje na wysoki margines bezpieczeństwa przy jednorazowym przedawkowaniu. W badaniach toksyczności przewlekłej na szczurach, psach i małpach zaobserwowano zaburzenia równowagi elektrolitowej oraz zmiany w morfologii krwi. U psów i małp stwierdzono znaczne powiększenie aparatu przykłębuszkowego przy dawkach dobowych do 250 mg/kg. Dawki NOAEL wynosiły odpowiednio 2,0 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8 mg/kg/dobę u małp. Badania toksyczności reprodukcyjnej nie wykazały teratogenności ani negatywnego wpływu na płodność u szczurów, jednak podawanie ramiprylu ciężarnym samicom szczurów w dawkach ≥50 mg/kg spowodowało nieodwracalne uszkodzenie nerek potomstwa (poszerzenie miedniczek nerkowych). Szczególnie niepokojące było uszkodzenie nerek u noworodków po pojedynczej dawce, co podkreśla ryzyko stosowania leku w ciąży i u dzieci.
aktywność farmakodynamiczna, aparat przykłębuszkowy, badanie kliniczne, działanie teratogenne, elektrolit, genotoksyczność, inhibitor ACE, miedniczka nerkowa, morfologia krwi, NOAEL, parametry laboratoryjne, płodność, potencjał mutagenny, przedawkowanie, ramipryl, substancja czynna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, trymestr ciąży - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sumilar 5 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania toksyczności ramiprylu wykazały brak ostrej toksyczności u gryzoni i psów przy doustnym podawaniu. Długotrwałe podawanie w dawkach do 2 mg/kg u szczurów, 2,5 mg/kg u psów oraz 8 mg/kg u małp było dobrze tolerowane, choć obserwowano zmiany w stężeniach elektrolitów i obrazie krwi oraz powiększenie aparatu przykłębuszkowego przy dawce 250 mg/kg/dobę u psów i małp. Ramipryl nie wykazywał działania teratogennego ani wpływu na płodność u szczurów, królików i małp, jednak dawki ≥50 mg/kg/dobę podawane samicom szczurów w okresie płodowym i laktacji powodowały nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa. Badania mutagenności nie wykazały działania mutagennego ani genotoksycznego ramiprylu.
aparat przykłębuszkowy, bezylan amlodypiny, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, elektrolity w osoczu, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, miedniczka nerkowa, mutagenność, spermatydy, testosteron, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność ramiprylu, uszkodzenie nerek, zaburzenia płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramlolan 2,5 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Ramlolan zawiera ramipryl oraz amlodypinę, dla których przeprowadzono obszerne badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania. Ramipryl wykazał brak ostrej toksyczności przy podawaniu doustnym u gryzoni i psów, natomiast w badaniach przewlekłych zaobserwowano zmiany elektrolitowe w osoczu, modyfikacje obrazu krwi oraz powiększenie aparatu przykłębuszkowego u psów i małp przy dawce 250 mg/kg/dobę. Dawki bezpieczne ustalono na poziomie 2,0 mg/kg/dobę dla szczurów, 2,5 mg/kg/dobę dla psów oraz 8,0 mg/kg/dobę dla małp. Badania reprodukcyjne nie wykazały teratogenności, jednak podawanie ramiprylu w dawkach ≥50 mg/kg mc. samicom szczurów w ciąży i laktacji powodowało nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa. Testy mutagenności nie potwierdziły działania genotoksycznego ramiprylu.
amlodypina, aparat przykłębuszkowy, działanie rakotwórcze, elektrolit osocza, genotoksyczność, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, miedniczka nerkowa, mutagenność, obraz krwi, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, ramipryl, Ramlolan, spermatyda, testosteron, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie nerki, właściwość mutagenna - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Penlac 875 mg + 125 mg
Lek Penlac zawiera 875 mg amoksycyliny (w postaci amoksycyliny trójwodnej) oraz 125 mg kwasu klawulanowego (w postaci potasu klawulanianu) i jest stosowany w leczeniu szerokiego spektrum zakażeń bakteryjnych. Wskazania obejmują ostre infekcje górnych dróg oddechowych, takie jak bakteryjne zapalenie zatok i ostre zapalenie ucha środkowego, a także zakażenia dolnych dróg oddechowych, w tym zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli oraz pozaszpitalne zapalenie płuc. Ponadto Penlac jest skuteczny w terapii zakażeń układu moczowego, takich jak zapalenie pęcherza moczowego i odmiedniczkowe zapalenie nerek, a także w leczeniu zakażeń skóry i tkanek miękkich, w tym cellulitis, zakażeń po ukąszeniach zwierząt oraz ciężkich ropni okołozębowych. Lek znajduje również zastosowanie w terapii zapalenia kości i szpiku, wymagającego długotrwałej antybiotykoterapii.
amoksycylina trójwodna, antybiotykoterapia, beta-laktamaza, cellulitis, etiologia bakteryjna, infekcja dolnych dróg oddechowych, infekcja górnych dróg oddechowych, infekcja miąższu płucnego, kwas klawulanowy, miedniczka nerkowa, odmiedniczkowe zapalenie nerek, ostre bakteryjne zapalenie zatok, ostre zapalenie ucha środkowego, potas klawulanianu, pozaszpitalne zapalenie płuc, ropień okołozębowy, szczep bakterii, tkanka miękka, zakażenie bakteryjne, zakażenie ucha środkowego, zakażenie układu moczowego, zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli, zapalenie, zapalenie kości i szpiku, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie tkanki łącznej, zatoki przynosowe, złożony antybiotyk - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Empelic 25 mg
Empagliflozyna została poddana szerokim badaniom przedklinicznych, które nie wykazały istotnych zagrożeń dla pacjentów stosujących lek Empelic. W długoterminowych testach toksyczności na gryzoniach i psach objawy toksyczne pojawiały się przy ekspozycji ≥10-krotnej względem klinicznej dawki 25 mg, obejmując zmniejszenie masy ciała, glukozurię, wielomocz oraz mineralizację nerek i tkanek miękkich. Zmiany mikroskopowe w nerkach, takie jak poszerzenie kanalików i mineralizacja, obserwowano przy ekspozycji około 4-krotnie wyższej niż kliniczna (AUC). Badania genotoksyczności nie wykazały mutagenności ani genotoksyczności, a badania kancerogenne u szczurów i myszy wykazały brak istotnego ryzyka nowotworowego u samic nawet przy dawkach do 700 mg/kg mc./dobę (72-krotność ekspozycji klinicznej), natomiast u samców zaobserwowano zmiany proliferacyjne i nowotwory jąder lub nerek przy dawkach ≥300 mg/kg mc./dobę, co prawdopodobnie nie ma znaczenia klinicznego dla ludzi ze względu na specyficzne mechanizmy gatunkowe.
badanie genotoksyczności, badanie kancerogenne, badanie toksyczności, działanie teratogenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, empagliflozyna, glukoneogeneza, glukozuria, miedniczka nerkowa, mineralizacja nerek, nowotwór z komórek śródmiąższowych, organogeneza, poszerzenie kanalików nerkowych, potencjał mutagenny, rozwój zarodkowy, test farmakologiczny, toksyczność pourodzeniowa, utrata zarodka, wielomocz, wydalanie glukozy, zaburzenie równowagi elektrolitowej - Leksykon substancji czynnych
Mykafungina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Mykafungina, stosowana w lekach przeciwgrzybiczych, wykazuje w badaniach przedklinicznych na szczurach działanie hepatotoksyczne i potencjalnie rakotwórcze, manifestujące się rozwojem ognisk zmienionych hepatocytów (FAH) oraz nowotworów wątrobowokomórkowych, zależnym od dawki i czasu leczenia. W badaniach obserwacyjnych po 3- i 6-miesięcznym leczeniu dawką 32 mg/kg mc./dobę, nowotwory wątrobowokomórkowe pojawiały się do 20 miesięcy po odstawieniu leku. Zakres stężeń klinicznych u ludzi pokrywa się z progiem rozwoju tych zmian u szczurów, jednak związek tych efektów z działaniem u ludzi pozostaje nieznany. Dodatkowo, toksyczność wielokrotnego podania mykafunginy obejmuje uszkodzenia wątroby (wzrost enzymów wątrobowych, zmiany zwyrodnieniowe hepatocytów), dróg moczowych (wakuolizacja i hiperplazja nabłonka pęcherza moczowego), krwinek czerwonych (hemoliza i niedokrwistość hemolityczna u szczurów) oraz męskich narządów płciowych (wakuolizacja nabłonka przewodów najądrza, zmniejszenie liczby plemników). NOAEL mieści się w zakresie stężeń klinicznych lub jest niższy, co sugeruje możliwość wystąpienia podobnych działań niepożądanych u pacjentów.
badanie toksykologiczne, enzym wątrobowy, hemoliza krwi, hepatocyt, hepatotoksyczność, hiperplazja nabłonka, histamina, klastogenność, lek przeciwgrzybiczny, miedniczka nerkowa, mutagenność, mykafungina, nabłonek przewodów najądrza, niedokrwistość hemolityczna, nieplanowana synteza DNA, nowotwór wątrobowokomórkowy, ogniska zmienionych hepatocytów, pęcherz moczowy, przerost zrazików wątrobowych, rakotwórczość, stężenie kliniczne, toksyczność, układ sercowo-naczyniowy, wakuolizacja nabłonka, wakuolizacja nabłonka nasiennego, wlew dożylny, zanik kanalików nasiennych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Furosemide Norameda 10 mg/ml
Dane przedkliniczne dotyczące furosemidu wskazują na brak istotnych zagrożeń toksycznych po podaniu wielokrotnym, co potwierdzają standardowe testy toksykologiczne. Badania genotoksyczności i rakotwórczości nie wykazały mutagennego działania ani zwiększonego ryzyka nowotworów u zwierząt laboratoryjnych. Jednakże, w badaniach reprodukcyjnych zaobserwowano niepożądane efekty po podaniu dużych dawek furosemidu, takie jak zmniejszenie liczby zróżnicowanych kłębuszków nerkowych u płodów szczurów oraz występowanie wodonercza u płodów myszy i królików, co wskazuje na potencjalny wpływ leku na rozwój nerek w okresie płodowym.
ciśnienie wewnątrzczaszkowe, diuretyk pętlowy, działanie niepożądane, furosemid, genotoksyczność, hipokaliemia, kłębuszek nerkowy, krwawienie wewnątrzkomorowe, miedniczka nerkowa, moczowód, rakotwórczość, rozwój nerek, toksyczność, toksyczność furosemidu, wodonercze, zaburzenie kostnienia, zaburzenie rozwojowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Pharmascience 15 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lenalidomidu wykazały istotne ryzyko teratogenne, potwierdzone licznymi wadami wrodzonymi u potomstwa małp (dawki 0,5–4 mg/kg mc./dobę) oraz królików (dawki 3, 10, 20 mg/kg mc./dobę). U małp obserwowano atrezję odbytu, wady kończyn (m.in. oligodaktylia, polidaktylia, brak rotacji), a także zmiany narządów wewnętrznych, takich jak odbarwienia i zmniejszony pęcherzyk żółciowy. U królików stwierdzono brak płata środkowego płuc (10 i 20 mg/kg mc./dobę), przemieszczenie nerek (20 mg/kg mc./dobę) oraz zmienność tkanek miękkich i szkieletu. Badania toksyczności ostrej wskazały na niską toksyczność lenalidomidu (LD50 > 2000 mg/kg mc. u gryzoni), natomiast toksyczność przewlekła u szczurów (dawki 75, 150, 300 mg/kg mc./dobę przez 26 tygodni) objawiała się odwracalnym zwiększeniem mineralizacji miedniczek nerkowych, bardziej wyraźnym u samic. NOAEL ustalono poniżej 75 mg/kg mc./dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji w stosunku do ludzi (AUC). U małp podawanie 4–6 mg/kg mc./dobę przez 20 tygodni skutkowało znaczną toksycznością hematologiczną i wielonarządową, natomiast dawki 1–2 mg/kg mc./dobę przez rok powodowały odwracalne zmiany w szpiku i łagodną leukopenię.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, badanie przedkliniczne, dawka letalna, działanie niepożądane, działanie teratogenne, komórki mieloidalne, lenalidomid, miedniczka nerkowa, mikrojąderko komórkowe, oligodaktylia, płat środkowy płuca, podanie doustne, polidaktylia, przemieszczenie nerki, szpik kostny, toksyczność hematologiczna, toksyczność rozwojowa, wada wrodzona, wada wrodzona kończyny, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Fresenius Kabi 2,5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności lenalidomidu wykazały istotne działania teratogenne w modelach małp i królików, obejmujące wady wrodzone kończyn, atrezję odbytu oraz zmiany w narządach wewnętrznych przy dawkach od 0,5 do 20 mg/kg/dobę. W badaniach toksyczności ostrej u gryzoni dawka letalna przekraczała 2000 mg/kg/dobę, co wskazuje na niski potencjał toksyczności ostrej. W badaniach przewlekłych u szczurów (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) zaobserwowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co stanowi około 25-krotność ekspozycji u ludzi ocenianej na podstawie AUC. U małp podawanie lenalidomidu w dawkach 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni powodowało poważne działania niepożądane, w tym śmiertelność, znaczny spadek masy ciała, pancytopenię, krwotoki wielonarządowe, zapalenie przewodu pokarmowego oraz atrofię układu chłonnego i szpiku kostnego.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, dawka letalna, działanie rakotwórcze, ekspozycja leku, karcynogenność, komórka mieloidalna, krwinka biała, krwinka czerwona, krwotok, lenalidomid, miedniczka nerkowa, mutagenność, NOAEL, płat środkowy płuca, płytka krwi, polidaktylia, przemieszczenie nerki, szpik kostny, teratogenność, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność rozwojowa, utrata masy ciała, wada wrodzona, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Piramil 2,5 mg 2,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ramiprylu, substancji czynnej leku Piramil, obejmowały testy toksykologiczne na szczurach, psach i małpach, ocenę wpływu na reprodukcję oraz badania mutagenności. Ostra toksyczność po podaniu doustnym nie została wykazana, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. W badaniach przewlekłych dawki dobowo tolerowane wynosiły odpowiednio: 2,0 mg/kg u szczurów, 2,5 mg/kg u psów oraz 8,0 mg/kg u małp. Zaobserwowano farmakodynamiczne zmiany, takie jak zaburzenia równowagi elektrolitowej i powiększenie aparatu przykłębuszkowego nerek przy dawkach 250 mg/kg u psów i małp, co nie było objawem toksyczności. Istotnym klinicznie odkryciem było nieodwracalne uszkodzenie nerek u bardzo młodych szczurów po pojedynczej dawce, co ma implikacje dla stosowania u dzieci i młodzieży.
aparat przykłębuszkowy, badanie toksykologiczne, genotoksyczność, inhibitor konwertazy angiotensyny, miedniczka nerkowa, mutagenność, obraz krwi, okres prenatalny, potencjał mutagenny, ramipryl, równowaga elektrolitowa, substancja czynna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie nerek, właściwość mutagenna, właściwość teratogenna, zaburzenie płodności - Leksykon chorób i schorzeń
Hydronephrosis to po polsku „hydronefroza”. – Leczenie
Hydronefroza to patologiczne poszerzenie miedniczki i kielichów nerkowych spowodowane utrudnionym odpływem moczu, co prowadzi do zwiększenia ciśnienia wewnątrznerkowego i ryzyka uszkodzenia miąższu nerkowego. Leczenie jest uzależnione od etiologii, stopnia nasilenia oraz obecności objawów i infekcji. W łagodnych przypadkach stosuje się obserwację i monitorowanie, natomiast w ostrych niedrożnościach konieczne jest szybkie odbarczenie układu moczowego (cewnikowanie pęcherza, stentowanie moczowodu, nefrostomia przezskórna). Terapia przyczynowa obejmuje metody takie jak litotrypsja falami uderzeniowymi (ESWL), ureteroskopia, pieloplastyka (złoty standard w zwężeniach UPJ), endopielotomia, farmakoterapia w BPH, czy leczenie onkologiczne w przypadku ucisku nowotworowego. W ostatnich latach dominują techniki małoinwazyjne, w tym laparoskopowa i robotyczna pieloplastyka, które skracają czas rekonwalescencji i zmniejszają dolegliwości pooperacyjne.
alkalizacja moczu, analgetyk, antybiotykoterapia, badanie moczu, bilans płynów i elektrolitów, cewnikowanie pęcherza, chirurgia robotyczna, diureza poobstrukcyjna, endopielotomia, hydronefroza, hydronefroza prenatalna, kamica nerkowa, kortykosteroid, kreatynina, łagodny rozrost prostaty, laparoskopowa pieloplastyka, litotrypsja, miąższ nerkowy, miedniczka nerkowa, nefrolitotomia przezskórna, nefrostomia przezskórna, niedrożność dolnych dróg moczowych, pieloplastyka, połączenie miedniczkowo-moczowodowe, poliuria, posocznica, prostatektomia, przezcewkowa resekcja prostaty, refluks pęcherzowo-moczowodowy, reimplantacja moczowodu, scyntygrafia nerek, stent moczowodowy, ureteroskopia, zakażenie układu moczowego, zastój moczu, zwężenie moczowodu, zwłóknienie zaotrzewnowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Piramil 10 mg 10 mg
Dane przedkliniczne dotyczące ramiprylu, substancji czynnej w produkcie Piramil, wskazują na brak toksyczności ostrej po doustnym podaniu u gryzoni i psów, co sugeruje niski potencjał toksyczny przy jednorazowym przedawkowaniu. Przewlekłe podawanie ramiprylu w dawkach do 2 mg/kg mc./dobę u szczurów, 2,5 mg/kg mc./dobę u psów oraz 8 mg/kg mc./dobę u małp było dobrze tolerowane, choć obserwowano charakterystyczne dla inhibitorów ACE zaburzenia elektrolitowe, zmiany hematologiczne oraz powiększenie aparatu przykłębuszkowego przy wysokich dawkach (250 mg/kg mc./dobę). Szczególnie istotne jest nieodwracalne uszkodzenie nerek u młodych szczurów po pojedynczej dawce, co ma implikacje dla stosowania u dzieci i młodzieży.
aparat przykłębuszkowy, działanie kancerogenne, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, miedniczka nerkowa, mutagenność, obraz krwi, profil farmakodynamiczny, ramipryl, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ, układ nerkowy, uszkodzenie nerek, właściwość mutagenna, właściwość teratogenna, zaburzenie płodności, zaburzenie równowagi elektrolitowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sumilar 10 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Sumilar, zawierającego ramipryl i amlodypinę, wykazały zróżnicowany profil toksyczności obu substancji czynnych. Ramipryl w dawkach do 2 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8 mg/kg/dobę u małp nie wywoływał działań niepożądanych, choć przy wyższych dawkach (250 mg/kg/dobę) obserwowano powiększenie aparatu przykłębuszkowego, będące efektem farmakodynamicznym. Badania reprodukcyjne ramiprylu nie wykazały teratogenności ani zaburzeń płodności, jednak dawki ≥50 mg/kg/dobę podawane samicom szczurów w okresie płodowym i laktacji powodowały nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa. Testy mutagenności ramiprylu nie potwierdziły potencjału mutagennego ani genotoksycznego.
- Leksykon chorób i schorzeń
Odmiedniczkowe zapalenie nerek – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Odmiedniczkowe zapalenie nerek (pyelonephritis) to poważna infekcja górnych dróg moczowych, charakteryzująca się zapaleniem miąższu nerki i miedniczki nerkowej, najczęściej wywołana przez Escherichia coli. Klinicznie manifestuje się bólem w okolicy lędźwiowej, gorączką, dreszczami, nudnościami oraz objawami dyzurii i ropomoczu. Diagnostyka opiera się na badaniu ogólnym moczu (obecność leukocytów, erytrocytów, bakterii), posiewie moczu z określeniem antybiotykowrażliwości, badaniach krwi oraz obrazowych (USG, TK, MRI) w celu oceny ewentualnych nieprawidłowości strukturalnych. Leczenie polega na antybiotykoterapii dostosowanej do ciężkości choroby i lokalnych wzorców oporności, z podaniem doustnym przez 7-14 dni w łagodnych przypadkach lub dożylnym w ciężkich, wymagających hospitalizacji. Wskazania do hospitalizacji obejmują m.in. sepsę, odwodnienie, ciążę, immunosupresję oraz niepowodzenie leczenia ambulatoryjnego.
antybiotykoterapia, badanie ogólne moczu, ból lędźwiowy, cefaleksyna, cewka moczowa, ciprofloksacyna, dysuria, Escherichia coli, hipertermia, hipotensja, infekcja układu moczowego, kamień nerkowy, Klebsiella pneumoniae, krwiomocz, miąższ nerki, miedniczka nerkowa, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, neuropatia cukrzycowa, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nokturia, odmiedniczkowe zapalenie nerek, odwodnienie, ostry ból, pęcherz moczowy, posiew moczu, przewlekła choroba nerek, ropień nerki, ropomocz, sepsa, tachykardia, tachypnoe, trimetoprim-sulfametoksazol, zakażenie dolnych dróg moczowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramipril + Bisoprolol fumarate Aristo 10 mg + 10 mg
Dane przedkliniczne dotyczące produktu leczniczego Ramipril + Bisoprolol fumarate Aristo potwierdzają korzystny profil bezpieczeństwa obu substancji czynnych. Bisoprolol fumaran nie wykazał działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność, choć w wysokich dawkach u ciężarnych samic obserwowano toksyczność objawiającą się zmniejszeniem masy ciała, zmniejszoną ilością przyjmowanego pokarmu oraz działaniami toksycznymi na zarodek i płód, takimi jak zwiększona resorpcja płodu, zmniejszona masa urodzeniowa i opóźnienie rozwoju fizycznego. Ramipryl wykazał brak ostrej toksyczności po doustnym podaniu u gryzoni i psów, natomiast w badaniach przewlekłych dawki tolerowane wynosiły odpowiednio 2 mg/kg/d u szczurów, 2,5 mg/kg/d u psów oraz 8 mg/kg/d u małp. Zaobserwowano zmiany w stężeniach elektrolitów i morfologii krwi oraz powiększenie aparatu przykłębuszkowego u psów i małp przy dawkach dobowych do 250 mg/kg/d, co odzwierciedla farmakodynamiczne działanie ramiprylu.
aparat przykłębuszkowy, beta-adrenolityk, bisoprolol fumaran, działanie teratogenne, elektrolity osocza, farmakodynamika, genotoksyczność, miedniczka nerkowa, morfologia krwi, potencjał mutagenny, ramipryl, resorpcja płodu, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ultravist 300 623,4 mg/ml
Ultravist, środek kontrastowy zawierający jopromid, wymaga indywidualnego dawkowania uwzględniającego wiek, masę ciała, rodzaj badania oraz problem diagnostyczny. Zalecane dawki dla dorosłych wahają się od 5 do 80 ml w zależności od typu angiografii czy tomografii komputerowej, z maksymalną tolerowaną dawką do 1,5 g jodu/kg masy ciała. W badaniach TK preferowane jest jednorazowe dożylne podanie 80-150 ml Ultravist 300, z zastosowaniem automatycznej strzykawki i techniki bolus tracking. U noworodków i dzieci dawki są odpowiednio mniejsze, np. u noworodków dawka jodu wynosi 1,2 g I/kg mc. (4,0 ml/kg Ultravist 300), a u młodzieży i dorosłych 0,3 g I/kg mc. (1,0 ml/kg Ultravist 300). Podanie środka powinno być poprzedzone ogrzaniem do temperatury ciała, co poprawia tolerancję i ułatwia iniekcję.
angiografia konwencjonalna, angiografia łuku aorty, angiografia selektywna, angiokardiografia, angiokardiografia tętnic wieńcowych, aortografia brzuszna, aortografia piersiowa, artrografia, bolus tracking, cyfrowa angiografia subtrakcyjna, dawka jodu, drogi moczowe, endoskopowa cholangiopankreatografia wsteczna, ERCP, fluoroskopia, histerosalpingografia, jopromid, mammografia kontrastowa, miedniczka nerkowa, nefropatia kontrastowa, niewydolność nerek, podanie donaczyniowe, środek kontrastowy Ultravist, tomografia komputerowa, tomografia komputerowa czaszki, urografia dożylna, warunki hemodynamiczne, wenografia, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Reverantza 40 mg + 5 mg
Dane przedkliniczne dotyczące skojarzenia olmesartanu medoksomilu i amlodypiny (Reverantza) wskazują, że toksyczność obu substancji jest zgodna z ich odrębnymi mechanizmami działania i nie wykazują synergii toksycznej. W badaniach na szczurach po 3 miesiącach podawania doustnego zaobserwowano zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych oraz zmiany nerkowe przypisywane olmesartanowi, natomiast amlodypina powodowała zmiany w jelitach, nadnerczach oraz przerost przewodów mlecznych. Przewlekłe badania toksyczności u szczurów i psów potwierdziły charakterystyczne dla antagonistów receptorów AT₁ i inhibitorów ACE efekty olmesartanu, takie jak wzrost stężenia mocznika (BUN) i kreatyniny, zmniejszenie masy serca oraz uszkodzenia nerek, które można ograniczyć przez podanie chlorku sodu. W badaniach genotoksyczności olmesartan nie wykazał istotnego działania mutagennego in vivo, a badania rakotwórczości nie potwierdziły potencjału kancerogennego substancji.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, błona podstawna, błona śluzowa, dysfagia, działanie teratogenne, erytrocyt, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, jelito, kanalik nerkowy, komórka Sertoliego, komórki przykłębuszkowe, kreatynina, miedniczka nerkowa, mocznik, mutagenność, nabłonek nerki, nadnercze, olmesartan medoksomil, parametry czerwonokrwinkowe, pęknięcie chromosomu, rakotwórczość, renina, spermatyda, testosteron, uszkodzenie nerek, zmiany nerkowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sorafenib Sandoz 400 mg
Sorafenib jest wielokinazowym inhibitorem kinaz białkowych (ATC: L01XE02) wykazującym działanie przeciwproliferacyjne i przeciwangiogenne, stosowanym w terapii zaawansowanych nowotworów, w tym raka wątrobowokomórkowego (HCC) oraz raka nerkowokomórkowego (RCC). Mechanizm działania obejmuje hamowanie kinaz serynowo-treoninowych (CRAF, BRAF, V600E BRAF) oraz receptorowych kinaz tyrozynowych (c-KIT, FLT-3, VEGFR-2, VEGFR-3, PDGFR-β), co prowadzi do zahamowania proliferacji komórek nowotworowych i angiogenezy. W badaniu farmakologicznym u 31 pacjentów stwierdzono niewielkie wydłużenie odstępu QTcB o 4±19 ms i QTcF o 9±18 ms po 28 dniach terapii, bez przekroczenia wartości krytycznej 500 ms.
angiogeneza nowotworowa, działanie przeciwangiogenne, działanie przeciwproliferacyjne, guz mezoblastyczny nerki, guz rabdoidalny nerki, inhibitor kinazy białkowej, inhibitor wielokinazowy, jasnokomórkowy rak nerki, kinaza serynowo-treoninowa, klasyfikacja BCLC, klasyfikacja Childa-Pugha, klasyfikacja ECOG, klasyfikacja TNM, kryteria RECIST, miedniczka nerkowa, mięsak jasnokomórkowy, nefroblastomatoza, nerczak niedojrzały, odstęp QT, odstęp QTcF, przerzut odległy, przeżycie bez progresji choroby, przeżycie całkowite, rak nerki, rak rdzeniasty nerki, rak wątrobowokomórkowy, receptorowa kinaza tyrozynowa, wątrobiak, wewnątrzwątrobowe drogi żółciowe, wydłużenie QTcB, zaawansowany rak nerkowokomórkowy, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Apoauronarami 10 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne ramiprylu wykazały niski potencjał toksyczności ostrej po pojedynczym podaniu doustnym u gryzoni i psów. W badaniach toksyczności przewlekłej u szczurów, psów i małp zaobserwowano zaburzenia równowagi elektrolitowej oraz zmiany w morfologii krwi, co jest zgodne z farmakologicznym działaniem inhibitorów ACE. Dawki bez szkodliwego wpływu wynosiły odpowiednio: 2,0 mg/kg/dobę dla szczurów, 2,5 mg/kg/dobę dla psów oraz 8 mg/kg/dobę dla małp. Istotnym efektem farmakodynamicznym było powiększenie aparatu przykłębuszkowego u psów i małp przy dawkach 250 mg/kg/dobę. U młodych szczurów stwierdzono nieodwracalne uszkodzenie nerek po pojedynczej dawce, co ma znaczenie kliniczne w kontekście stosowania ramiprylu u dzieci i młodzieży.
aparat przykłębuszkowy, działanie farmakologiczne, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, mechanizm działania, miedniczka nerkowa, morfologia krwi, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, ramipryl, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek, właściwość genotoksyczna, właściwość mutagenna, właściwość teratogenna, zaburzenie równowagi elektrolitowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramizek Plus 2,5 mg + 1,25 mg
Produkt leczniczy Ramizek Plus zawiera bisoprolol (fumaranu) oraz ramipryl, których dane przedkliniczne nie wskazują na istotne zagrożenia dla człowieka przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami. Bisoprolol, oceniany w badaniach farmakologicznych, toksyczności wielokrotnej, genotoksyczności i rakotwórczości, nie wykazał działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność u zwierząt. Jednakże, podawany w dużych dawkach, wykazywał toksyczność u ciężarnych samic i zarodków/płodów, objawiającą się zmniejszonym przyjmowaniem pokarmu, spadkiem masy ciała, zwiększoną resorpcją płodu, obniżoną masą urodzeniową oraz opóźnionym rozwojem fizycznym potomstwa. Ramipryl, podawany doustnie w dawkach do 2 mg/kg u szczurów, 2,5 mg/kg u psów i 8 mg/kg u małp, nie wywoływał ostrej toksyczności, jednak w wysokich dawkach (250 mg/kg/dobę) u psów i małp obserwowano powiększenie aparatu przykłębuszkowego, co jest efektem farmakodynamicznym inhibitora ACE. U młodych szczurów pojedyncza dawka ramiprylu powodowała nieodwracalne uszkodzenie nerek.
aparat przykłębuszkowy, beta-adrenolityk, dawka ramiprylu, działanie niepożądane, elektrolity osocza, fumaran bisoprololu, genotoksyczność, hiperplazja aparatu przykłębuszkowego, inhibitor konwertazy angiotensyny, karcynogeneza, miedniczka nerkowa, monoterapia, morfologia krwi, mutagenność, nefropatia, resorpcja płodu, teratogenność, toksyczność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramidilan HCT 5 mg + 5 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu Ramidilan HCT, zawierającego ramipryl i amlodypinę, wykazały brak teratogenności ramiprylu u szczurów, królików i małp oraz brak wpływu na płodność szczurów obu płci. Jednakże podawanie ramiprylu samicom szczura w dawkach ≥50 mg/kg mc./dobę w okresie ciąży i laktacji powodowało trwałe uszkodzenie nerek potomstwa, manifestujące się poszerzeniem miedniczek nerkowych. Dodatkowo, pojedyncze dawki ramiprylu u młodych szczurów wywoływały nieodwracalne uszkodzenia nerek, co wskazuje na konieczność ostrożności w stosowaniu u dzieci i młodzieży, mimo że Ramidilan HCT nie jest wskazany dla tej grupy wiekowej. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalne dawki terapeutyczne u ludzi indukowała opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność młodych, natomiast dawki do 10 mg/kg mc./dobę (8-krotność dawki ludzkiej) nie wpływały na płodność szczurów.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramizek Plus 2,5 mg + 2,5 mg
Produkt leczniczy Ramizek Plus zawiera bisoprolol (fumaranu) oraz ramipryl, których badania przedkliniczne potwierdziły bezpieczeństwo stosowania. Bisoprolol nie wykazał działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność, choć w wysokich dawkach u ciężarnych samic obserwowano toksyczność objawiającą się zmniejszonym apetytem, redukcją masy ciała oraz toksycznym wpływem na zarodek i płód, skutkującym zwiększoną resorpcją płodu, obniżoną masą urodzeniową i opóźnionym rozwojem fizycznym potomstwa. Ramipryl nie wywoływał ostrej toksyczności u gryzoni i psów, a dawki tolerowane w badaniach przewlekłych wynosiły odpowiednio 2 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8 mg/kg/dobę u małp. Wysokie dawki ramiprylu (250 mg/kg/dobę) u psów i małp powodowały powiększenie aparatu przykłębuszkowego, co jest efektem farmakodynamicznym leku. Szczególną wrażliwość wykazywały rozwijające się nerki, u których obserwowano nieodwracalne uszkodzenia po podaniu pojedynczej dawki ramiprylu u młodych szczurów oraz u potomstwa szczurów matek leczonych dawkami ≥50 mg/kg mc./dobę w okresie ciąży i laktacji.
aparat przykłębuszkowy, beta-adrenolityk, bisoprolol, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, gospodarka elektrolitowa, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, miedniczka nerkowa, parametr hematologiczny, ramipryl, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, układ renina-angiotensyna-aldosteron, uszkodzenie nerki, właściwość mutagenna, właściwość teratogenna - Leksykon substancji czynnych
Difenoksylat – Właściwości farmakodynamiczne
Difenoksylat, syntetyczna pochodna petydyny i analog morfiny, wykazuje działanie przeciwbiegunkowe poprzez oddziaływanie na receptory opioidowe w ścianie jelita, co prowadzi do zmniejszenia aktywności cholinergicznej przewodu pokarmowego i zahamowania perystaltyki jelita cienkiego oraz okrężnicy. W efekcie dochodzi do wydłużenia czasu pasażu jelitowego, co umożliwia skuteczne leczenie objawowe biegunek oraz kontrolę formowania stolca u pacjentów po zabiegach chirurgicznych, takich jak ileostomia czy kolostomia. Preparat Reasec zawiera 2,5 mg chlorowodorku difenoksylatu w połączeniu z 0,025 mg siarczanu atropiny, co zapewnia synergistyczne działanie hamujące perystaltykę oraz redukujące sekrecję dojelitową, zwiększając skuteczność terapeutyczną leku.
aktywność cholinergiczna, analog morfiny, antagonista acetylocholiny, atropina, biegunka, bradykardia, cykloplegia, difenoksylat, działanie nasercowe, hamowanie perystaltyki, ileostomia, lek hamujący perystaltykę, lek przeciwbiegunkowy, miedniczka nerkowa, mydriaza, pasaż jelitowy, pochodna petydyny, receptor opioidowy, rozszerzenie oskrzeli, sekrecja dojelitowa, tachykardia, wydzielina oskrzelowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramve 5 mg 5 mg
Dane toksykologiczne przedkliniczne ramiprylu wskazują na wysoki margines bezpieczeństwa przy jednorazowym podaniu doustnym u gryzoni i psów, bez objawów toksyczności ostrej. W badaniach przewlekłych na szczurach, psach i małpach zaobserwowano przesunięcia elektrolitów w osoczu oraz zmiany hematologiczne, co jest zgodne z farmakodynamiką inhibitorów ACE. Powiększenie aparatu przykłębuszkowego wystąpiło u psów i małp przy dawkach 250 mg/kg/dobę. Dawki dobrze tolerowane (NOEL) wynosiły odpowiednio 2 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8 mg/kg/dobę u małp, nie wywołując efektów toksycznych. W badaniach reprodukcyjnych ramipryl nie wykazał działania teratogennego ani wpływu na płodność, jednak podawanie wysokich dawek (≥50 mg/kg/dobę) samicom szczurów w ciąży i laktacji powodowało nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa, co wskazuje na ryzyko toksyczności okołoporodowej.
aparat przykłębuszkowy, badanie toksykologiczne, genotoksyczność, inhibitor konwertazy angiotensyny, miedniczka nerkowa, model zwierzęcy, obraz krwi, parametr hematologiczny, płodność, przesunięcie elektrolitów, ramipryl, teratogenność, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerki, właściwość mutagenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olmesartan LEK-AM 40 mg
Badania przedkliniczne olmesartanu medoksomilu wykazały charakterystyczne dla antagonistów receptora AT1 i inhibitorów ACE zmiany, takie jak wzrost stężenia azotu mocznikowego (BUN) i kreatyniny, zmniejszenie masy mięśnia sercowego oraz obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt). Histopatologicznie stwierdzono regeneracyjne zmiany nabłonka nerkowego, pogrubienie błony podstawnej i poszerzenie cewek nerkowych. Zmiany te wynikają z farmakologicznego mechanizmu działania leku i mogą być ograniczone przez jednoczesne podawanie chlorku sodu. Ponadto, obserwowano zwiększoną aktywność reninową osocza oraz przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, co jest typowe dla tej klasy leków i prawdopodobnie nie ma istotnego znaczenia klinicznego.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerek, azot mocznikowy, bezpieczeństwo farmakologiczne, błona podstawna, cewka nerkowa, działanie teratogenne, erytrocyty, hematokryt, hemoglobina, inhibitor ACE, kreatynina, miedniczka nerkowa, nabłonek nerkowy, olmesartan medoksomil, parametry czerwonokrwinkowe, pęknięcie chromosomu, potencjał genotoksyczny, toksyczność przewlekła, układ renina-angiotensyna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fluconazin 5 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa flukonazolu, substancji czynnej preparatu Fluconazin, obejmowały ocenę toksyczności po wielokrotnym podaniu, toksyczności ogólnej, genotoksyczności oraz potencjalnego działania rakotwórczego. Wyniki nie wykazały nowych zagrożeń dla ludzi poza tymi już opisanymi w Charakterystyce Produktu Leczniczego. Szczególną uwagę zwrócono na wpływ flukonazolu na reprodukcję i rozwój płodu, gdzie u szczurów zaobserwowano zwiększoną częstość wodonercza, powiększenie miedniczki nerkowej, zwiększoną śmiertelność płodów, odmienności anatomiczne oraz opóźnione kostnienie. Ponadto, flukonazol powodował opóźnienie porodu oraz dystocję, co wskazuje na jego potencjalny wpływ na przebieg porodu.
badanie przedkliniczne, charakterystyka produktu leczniczego, dystocja, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, Fluconazin, flukonazol, genotoksyczność, kostnienie, miedniczka nerkowa, poród, poronienie, śmiertelność płodu, toksyczność ogólna, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotnego podania, wodonercze - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Polpril 2,5 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne ramiprylu wykazały korzystny profil bezpieczeństwa przy jednorazowym podaniu doustnym, bez toksyczności ostrej u gryzoni i psów. W badaniach toksyczności przewlekłej u szczurów, psów i małp zaobserwowano zmiany zgodne z mechanizmem działania leku, takie jak zaburzenia równowagi elektrolitowej oraz zmiany w morfologii krwi. Wysokie dawki (250 mg/kg/dobę) u psów i małp powodowały powiększenie aparatu przykłębuszkowego, co jest efektem farmakodynamicznym. Dawki dobrze tolerowane bez szkodliwego wpływu wynosiły odpowiednio: 2,0 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8,0 mg/kg/dobę u małp.
aparat przykłębuszkowy, badanie przedkliniczne, działanie teratogenne, genotoksyczność, inhibitor ACE, miedniczka nerkowa, morfologia krwi, mutagenność, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, ramipryl, równowaga elektrolitowa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olmita 40 mg + 10 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne dotyczące skojarzenia olmesartanu medoksomilu i amlodypiny, jak również każdej substancji oddzielnie, wykazały brak synergii toksyczności, pomimo odmiennych miejsc działania (nerki dla olmesartanu i serce dla amlodypiny). W 3-miesięcznym badaniu toksyczności u szczurów zaobserwowano zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych, zmiany nerkowe i jelitowe, przerost komórek nadnerczy oraz przerost przewodów mlecznych, typowe dla poszczególnych substancji. W badaniach przewlekłych u szczurów i psów olmesartan medoksomil powodował wzrost stężenia BUN i kreatyniny, zmniejszenie masy serca oraz uszkodzenia nerek, które można było częściowo złagodzić podaniem chlorku sodu. Genotoksyczność in vitro wykazała zwiększoną częstość pęknięć chromosomów, jednak badania in vivo, nawet przy dawkach do 2000 mg/kg, nie potwierdziły działania genotoksycznego. Badania rakotwórczości nie wykazały działania kancerogennego olmesartanu medoksomilu.
aktywność reniny, antagonista receptora AT1, azot mocznikowy, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, jelito, komórka Sertoliego, komórki przykłębuszkowe nerki, masa serca, miedniczka nerkowa, nadnercze, parametry czerwonokrwinkowe, pęknięcie chromosomu, przewód mleczny, przeżywalność potomstwa, spermatyda, teratogenność, uszkodzenie nerki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olimestra 10 mg
Olmesartan medoksomil, substancja czynna leku Olimestra, wykazuje w badaniach przedklinicznych profil bezpieczeństwa typowy dla antagonistów receptora AT1 i inhibitorów ACE. W toksyczności przewlekłej u szczurów i psów zaobserwowano podwyższone stężenia azotu mocznika (BUN) i kreatyniny, zmniejszenie masy mięśnia sercowego oraz obniżenie wskaźników czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt). Histopatologicznie stwierdzono zmiany regeneracyjne nabłonka nerkowego, pogrubienie błony podstawnej i poszerzenie cewek nerkowych. Zmiany te można było ograniczyć przez jednoczesne podawanie chlorku sodu. Charakterystyczne dla tej klasy leków były również neurohormonalne zmiany, takie jak wzrost aktywności reninowej osocza oraz przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, które nie mają istotnego znaczenia klinicznego.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora AT1, aparat przykłębuszkowy, azot mocznika, badanie genotoksyczności, błona podstawna, cewka nerkowa, działanie teratogenne, erytrocyty, inhibitor ACE, miedniczka nerkowa, nabłonek nerkowy, olmesartan medoksomil, parametr hematologiczny, pęknięcie chromosomu, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, profil bezpieczeństwa, przerost komórek, toksyczność przewlekła, wpływ na rozrodczość, wskaźnik czerwonokrwinkowy, zmiany nerkowe, zmiany sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Cetix 400 mg
Cetix, zawierający 400 mg cefiksymu trójwodnego w postaci tabletek powlekanych, jest cefalosporynowym antybiotykiem o szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego. Wskazany jest w leczeniu zakażeń układu oddechowego, takich jak zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli, pozaszpitalne zapalenie płuc, zapalenie zatok oraz zapalenie gardła. Ponadto, lek znajduje zastosowanie w terapii zapalenia ucha środkowego oraz zakażeń układu moczowego, w tym zapalenia dolnych dróg moczowych i odmiedniczkowego zapalenia nerek. Cefiksym wykazuje skuteczność przeciwko wrażliwym patogenom bakteryjnym odpowiedzialnym za wymienione infekcje.
antybiogram, antybiotyk cefalosporynowy, antybiotykooporność, cefiksym trójwodny, cewka moczowa, działanie przeciwbakteryjne, miąższ płucny, miedniczka nerkowa, odmiedniczkowe zapalenie nerek, pozaszpitalne zapalenie płuc, przestrzeń ucha środkowego, przewlekłe zapalenie oskrzeli, zapalenie dolnych dróg moczowych, zapalenie gardła, zapalenie pęcherza, zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok, zatoki przynosowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ampril 2,5 mg tabletki 2,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ramiprylu wykazały, że lek charakteryzuje się relatywnie niską toksycznością ostrą po doustnym podaniu u gryzoni i psów, bez objawów toksyczności przy jednorazowym przedawkowaniu. W badaniach toksyczności przewlekłej u szczurów, psów i małp zaobserwowano zaburzenia równowagi elektrolitowej oraz zmiany w morfologii krwi, co jest zgodne z farmakodynamicznym profilem inhibitorów ACE. Dobrze tolerowane dawki wynosiły odpowiednio: 2,0 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8 mg/kg/dobę u małp. Przy wysokich dawkach (250 mg/kg/dobę) u psów i małp stwierdzono powiększenie aparatu przykłębuszkowego, co odzwierciedla mechanizm działania ramiprylu. Badania mutagenności nie wykazały działania mutagennego ani genotoksycznego substancji czynnej, potwierdzając jej bezpieczeństwo genetyczne.
aparat przykłębuszkowy, badanie mutagenności, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, konwertaza angiotensyny, materiał genetyczny, mechanizm działania leku, miedniczka nerkowa, morfologia krwi, potencjał mutagenny, ramipryl, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek, zaburzenie równowagi elektrolitowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – ApoRami 2,5 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne ramiprylu wykazały brak działań toksycznych po jednorazowym podaniu doustnym u gryzoni i psów, co potwierdza bezpieczeństwo przy wysokich dawkach. W badaniach toksyczności przewlekłej na szczurach, psach i małpach zaobserwowano zaburzenia równowagi elektrolitowej oraz zmiany w morfologii krwi, zgodne z farmakodynamicznym mechanizmem działania ACE inhibitorów. Znaczne powiększenie aparatu przykłębuszkowego stwierdzono u psów i małp przy dawkach 250 mg/kg/dobę. Maksymalne dobrze tolerowane dawki wyniosły odpowiednio: szczury 2,0 mg/kg/dobę, psy 2,5 mg/kg/dobę, małpy 8,0 mg/kg/dobę.
aparat przykłębuszkowy, działanie mutagenne, działanie teratogenne, genotoksyczność, inhibitor konwertazy angiotensyny, miedniczka nerkowa, morfologia krwi, mutagenność, ocena toksykologiczna, profil bezpieczeństwa leku, ramipryl, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon chorób i schorzeń
Rak nerki – Epidemiologia
Rak nerki (RN) stanowi około 2,2% wszystkich nowotworów złośliwych na świecie, z roczną zachorowalnością wzrastającą z 403 000 przypadków w 2018 do 434 840 w 2022 roku. W USA RN jest 9. najczęstszym nowotworem, odpowiadającym za 4,2% wszystkich diagnoz, z prognozowanymi 81 610 nowymi przypadkami i 14 390 zgonami w 2024 roku. W Europie w 2022 roku odnotowano 145 721 przypadków i 52 347 zgonów, z najwyższą zachorowalnością w Czechach (ASR 41,3) i na Łotwie (ASR 37,8) u mężczyzn. Wskaźniki zachorowalności rosną globalnie, szczególnie w krajach rozwiniętych, choć w niektórych regionach obserwuje się stabilizację lub spadek. Śmiertelność globalna wynosi około 175 000-180 000 zgonów rocznie, z tendencją spadkową w krajach zachodnich. Rak nerki występuje dwukrotnie częściej u mężczyzn, z ryzykiem zachorowania w ciągu życia wynoszącym 2,3% u mężczyzn i 1,4% u kobiet, a średni wiek diagnozy to 65 lat. Czynniki ryzyka obejmują palenie tytoniu, otyłość, nadciśnienie tętnicze oraz ekspozycję na trichloroetylen, a także predyspozycje genetyczne. Ponad 50% przypadków diagnozowanych jest przypadkowo podczas badań obrazowych, co wpływa na poprawę przeżywalności, szczególnie w stadium I (5-letnie przeżycie 93%).
ablacja, aktywny nadzór, badanie ultrasonograficzne, choroba przerzutowa, COVID-19, czynnik genetyczny, GLOBOCAN, miedniczka nerkowa, Międzynarodowa Agencja Badań nad Rakiem, nadciśnienie tętnicze, narażenie zawodowe, nowotwór złośliwy, obciążenie chorobą, otyłość, palenie tytoniu, rak nerki, rak nerkowokomórkowy, rezonans magnetyczny, standaryzowany wskaźnik wieku, tomografia komputerowa, trichloroetylen, węzeł chłonny - Leksykon chorób i schorzeń
Odmiedniczkowe zapalenie nerek – Zapobieganie i profilaktyka
Odmiedniczkowe zapalenie nerek (pyelonephritis) jest poważnym zakażeniem górnych dróg moczowych, które rozwija się najczęściej w wyniku wstępującego zakażenia dolnych dróg moczowych. Profilaktyka opiera się na zapobieganiu zakażeniom dolnych dróg moczowych poprzez odpowiednie nawodnienie (6-8 szklanek wody dziennie), regularne opróżnianie pęcherza moczowego (co najmniej co 4 godziny), właściwą higienę intymną (m.in. wycieranie się od przodu do tyłu, unikanie produktów zapachowych) oraz higienę związaną z aktywnością seksualną (oddawanie moczu przed i po stosunku). U kobiet po menopauzie zaleca się miejscową estrogenoterapię w celu poprawy trofizmu śluzówki pochwy i zmniejszenia ryzyka nawrotów zakażeń. Dodatkowo, suplementacja żurawiną (300-400 mg ekstraktu dwa razy dziennie lub 240 ml soku trzy razy dziennie), D-mannozą (2 g raz dziennie) oraz probiotykami może wspomagać profilaktykę.
antybiotykooporność, bakteria E. coli, bezobjawowa bakteriuria, CAUTI, cewka moczowa, cewnikowanie dróg moczowych, D-mannoza, flora bakteryjna pochwy, kamica nerkowa, miąższ nerki, miedniczka nerkowa, nawracające zakażenie dróg moczowych, niewydolność nerek, oddawanie moczu, odmiedniczkowe zapalenie nerek, pęcherz moczowy, probiotyk, profilaktyka antybiotykowa, przewlekła choroba nerek, pyelonephritis, ściana pęcherza moczowego, sepsa, urotelium, UTI, zakażenie dolnych dróg moczowych - Leksykon chorób i schorzeń
Rak moczowodu – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Rak moczowodu jest rzadkim nowotworem urotelialnym, rozwijającym się głównie w komórkach przejściowych wyściełających moczowody, z częstością występowania zwiększoną u pacjentów z historią raka pęcherza moczowego. Najczęstszym objawem jest krwiomocz, zarówno makroskopowy, jak i mikroskopowy, a diagnostyka opiera się na zaawansowanych technikach obrazowania oraz cyfrowej ureteroskopii wykonywanej w znieczuleniu. Leczenie jest zindywidualizowane i obejmuje głównie chirurgię – nefroureterektomię radykalną, segmentalną resekcję moczowodu, chirurgię endoskopową, elektrochirurgię lub laseroterapię – w zależności od lokalizacji, rozmiaru i stopnia zaawansowania guza. W przypadku rozsianej choroby stosuje się chemioterapię, immunoterapię, terapię celowaną oraz radioterapię, z uwzględnieniem potencjalnych działań niepożądanych, takich jak mielosupresja, neuropatia obwodowa czy zapalenie mięśnia sercowego.
badanie kliniczne, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, chirurgia endoskopowa, chirurgia laserowa, elektrochirurgia, górny odcinek dróg moczowych, immunoterapia, inhibitory punktów kontrolnych, krwiomocz, krwiomocz makroskopowy, krwiomocz mikroskopowy, miedniczka nerkowa, mielosupresja, nefroureterektomia radykalna, neuropatia obwodowa, nietrzymanie moczu, obrzęk limfatyczny, opieka paliatywna, ostre uszkodzenie nerek, pęcherz moczowy, pielęgniarka onkologiczna, przezskórna nefrostomia, radioterapia, rak moczowodu, rak pęcherza moczowego, terapia celowana, urolog, uropatia zaporowa, wodonercze, zapalenie mięśnia sercowego, złośliwa niedrożność moczowodu - Leksykon chorób i schorzeń
Rak moczowodu – Epidemiologia
Rak moczowodu stanowi około 5-10% wszystkich nowotworów urotelialnych i jest diagnozowany głównie u osób w wieku 70-90 lat, ze średnim wiekiem rozpoznania wynoszącym 73 lata. Częstość występowania wynosi do 2 przypadków na 100 000 osobolat w krajach zachodnich, z tendencją wzrostową, szczególnie u kobiet. Rak moczowodu jest około trzykrotnie częstszy u mężczyzn niż u kobiet, a dominującym typem histologicznym jest rak przejściowokomórkowy typu brodawkowatego (94%). Główne czynniki ryzyka to palenie tytoniu (zwiększające ryzyko 2,5-7-krotnie), wcześniejszy rak pęcherza moczowego, ekspozycja na toksyny zawodowe, przewlekłe stany zapalne dróg moczowych oraz zespół Lyncha. W momencie diagnozy 40-50% pacjentów ma nowotwór nieinwazyjny (pTa/T1), natomiast 50-60% prezentuje chorobę naciekającą mięśniówkę lub zaawansowaną (≥pT2), a do 25% ma przerzuty, co istotnie wpływa na rokowanie.
cystoskopia, cytologia, fulguracja, kwas arystolochowy, miedniczka nerkowa, nawrót lokoregionalny, nefropatia bałkańska, nefroureterektomia, nowotwór urotelialny, przerzut do węzłów chłonnych, przeżycie specyficzne dla nowotworu, radykalna cystektomia, rak moczowodu, rak nerkowokomórkowy, rak urotelialny, rak urotelialny górnych dróg moczowych, terapia BCG, ureteroskopia, zespół Lyncha