zapalenie dolnych dróg moczowych

Zapalenie dolnych dróg moczowych (ZDDM) to infekcja obejmująca pęcherz moczowy (zapalenie pęcherza moczowego), cewkę moczową (zapalenie cewki moczowej) lub oba te narządy jednocześnie. Najczęstszym czynnikiem etiologicznym jest Escherichia coli, odpowiedzialna za około 80-90% przypadków niepowikłanych zakażeń. Inne patogeny to m.in. Klebsiella pneumoniae, Proteus mirabilis, Staphylococcus saprophyticus oraz Enterococcus faecalis.

Objawy kliniczne zapalenia dolnych dróg moczowych obejmują dyzurię (bolesne oddawanie moczu), częstomocz, naglące parcie na mocz, ból nadłonowy oraz krwiomocz. U osób starszych objawy mogą być niespecyficzne i obejmować splątanie, apatię lub ogólne pogorszenie stanu zdrowia bez wyraźnych objawów ze strony układu moczowego.

Diagnostyka ZDDM opiera się na badaniu ogólnym moczu (obecność leukocyturii, bakteriurii), posiewie moczu z antybiogramem oraz ocenie klinicznej. W niepowikłanym zapaleniu dolnych dróg moczowych u kobiet można rozpocząć empiryczną antybiotykoterapię bez wykonywania posiewu, natomiast u mężczyzn, kobiet ciężarnych oraz w przypadkach powikłanych posiew jest niezbędny.

Leczenie pierwszego rzutu obejmuje antybiotykoterapię empiryczną przez 3-5 dni (np. fosfomycyna, nitrofurantoina, trimetoprim-sulfametoksazol). W przypadkach nawracających zakażeń należy rozważyć profilaktykę przeciwbakteryjną, modyfikację stylu życia oraz identyfikację i leczenie czynników predysponujących. U pacjentów z cewnikiem moczowym konieczna jest szczególna czujność diagnostyczna i terapeutyczna.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl