efekt naczyniorozkurczowy

Efekt naczyniorozkurczowy (wazodilatacja) to fizjologiczny lub farmakologiczny proces rozszerzania naczyń krwionośnych, prowadzący do zmniejszenia oporu naczyniowego i zwiększenia przepływu krwi. W wyniku tego zjawiska dochodzi do spadku ciśnienia tętniczego, zwiększenia perfuzji tkanek i narządów oraz poprawy dostarczania tlenu i składników odżywczych.

Mechanizmy naczyniorozkurczowe obejmują bezpośrednie działanie na mięśniówkę gładką naczyń lub pośrednie – poprzez aktywację układu przywspółczulnego, blokadę układu współczulnego, czy wpływ na substancje wazoaktywne (np. tlenek azotu, prostacykliny). Efekt ten może być wywołany przez liczne substancje endogenne (np. adenozyna, histamina, bradykinina) oraz leki (np. blokery kanału wapniowego, azotany, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II).

W praktyce klinicznej leki o działaniu naczyniorozkurczowym znajdują zastosowanie w terapii nadciśnienia tętniczego, choroby niedokrwiennej serca, niewydolności serca, obwodowych chorób naczyniowych i innych stanów wymagających poprawy perfuzji tkanek. Dobór odpowiedniego leku naczyniorozkurczowego zależy od specyficznego mechanizmu działania, selektywności wobec określonych łożysk naczyniowych oraz potencjalnych działań niepożądanych.

Powiązane wpisy

  1. 14.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl