blokowanie kanału wapniowego

Blokowanie kanału wapniowego to mechanizm działania grupy leków przeciwnadciśnieniowych, nazywanych blokerami kanału wapniowego (CCB – Calcium Channel Blockers). Leki te hamują przepływ jonów wapnia przez kanały wapniowe typu L w błonach komórkowych, głównie w komórkach mięśni gładkich naczyń krwionośnych i komórkach mięśnia sercowego.

Mechanizm ten prowadzi do rozszerzenia naczyń krwionośnych (działanie wazodylatacyjne), co skutkuje obniżeniem ciśnienia tętniczego. W mięśniu sercowym blokada kanałów wapniowych powoduje zmniejszenie kurczliwości (działanie inotropowe ujemne) oraz spowalnia przewodnictwo w węźle przedsionkowo-komorowym (działanie dromotropowe ujemne).

Blokery kanałów wapniowych dzielą się na trzy główne grupy: dihydropirydyny (np. amlodypina, nifedypina), fenyloalkilaminy (werapamil) i benzotiazepiny (diltiazem). Dihydropirydyny działają głównie na naczynia obwodowe, podczas gdy werapamil i diltiazem wykazują silniejsze działanie na mięsień sercowy.

Klinicznie blokery kanałów wapniowych znajdują zastosowanie w leczeniu nadciśnienia tętniczego, choroby wieńcowej, zaburzeń rytmu serca oraz niektórych przypadków migreny. Do najczęstszych działań niepożądanych należą: obrzęki obwodowe, zaczerwienienie twarzy, ból głowy, zawroty głowy oraz zaparcia (szczególnie po werapamilu).

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl