dekompresyjna kraniotomia

Dekompresyjna kraniotomia to zabieg neurochirurgiczny polegający na czasowym usunięciu fragmentu kości czaszki w celu zmniejszenia wewnątrzczaszkowego ciśnienia. Jest to procedura ratująca życie, stosowana w przypadkach ciężkiego urazu mózgu, rozległego udaru niedokrwiennego lub krwotocznego, ciężkiego zapalenia mózgu lub innych stanów powodujących obrzęk mózgu i wzrost ciśnienia wewnątrzczaszkowego.

Wskazaniem do wykonania dekompresyjnej kraniotomii jest zazwyczaj oporność na standardowe metody leczenia obrzęku mózgu, takie jak farmakoterapia, drenaż płynu mózgowo-rdzeniowego czy hiperwentylacja. Zabieg polega na wycięciu dużego fragmentu kości czaszki (zwykle o średnicy co najmniej 12 cm), co pozwala na ekspansję obrzękniętego mózgu poza obręb sztywnej czaszki i zapobiega efektowi herniacji (wgłobienia) struktur mózgowych.

Po ustąpieniu obrzęku mózgu, zwykle po kilku tygodniach lub miesiącach, przeprowadza się zabieg kranioplastyki, polegający na ponownym umieszczeniu usuniętego fragmentu kości lub wszczepienia materiału zastępczego. Skuteczność dekompresyjnej kraniotomii jest najwyższa, gdy zabieg zostanie wykonany wcześnie, zanim dojdzie do nieodwracalnego uszkodzenia tkanki mózgowej. Badania wskazują, że procedura ta może istotnie zmniejszyć śmiertelność, szczególnie u młodszych pacjentów, choć należy zauważyć, że część pacjentów może przeżyć z różnym stopniem niepełnosprawności neurologicznej.

Powiązane wpisy

Leksykon chorób i schorzeń
Zespół reye’a – Leczenie

Zespół Reye’a stanowi stan nagły wymagający hospitalizacji na oddziale intensywnej terapii z monitorowaniem parametrów życiowych, w tym ciśnienia śródczaszkowego, centralnego ciśnienia żylnego, ciśnienia tętniczego, końcowo-wydechowego stężenia CO2, EKG i EEG. Leczenie jest objawowe i obejmuje metody zmniejszające obrzęk mózgu, takie jak uniesienie wezgłowia do 30°, intubacja i kontrolowana hiperwentylacja, diuretyki osmotyczne (mannitol lub 3% roztwór soli), ograniczenie podaży płynów do około 1500 ml/m²/dobę oraz kontrolę drgawek i temperatury ciała. Korekta zaburzeń metabolicznych obejmuje dożylne podawanie glukozy (początkowo D25, następnie D10 lub D15) w celu utrzymania glikemii na poziomie 100-170 mg/dl, leczenie hiperamonemii za pomocą fenylooctanu sodu/benzoesanu sodu, hemodializy przy amoniaku >500 μg/dl, laktulozy lub neomycyny oraz terapię kwasicy metabolicznej wodorowęglanem sodu. Wspomagająco stosuje się wentylację mechaniczną, płyny dożylne, leki przeciwwymiotne, niewielkie dawki insuliny i żywienie enteralne. Kortykosteroidy nie wykazują skuteczności i mogą być szkodliwe.
aspiracja, benzoesan sodu, centralne ciśnienie żylne, ciśnienie śródczaszkowe, ciśnienie tętnicze, dekompresyjna kraniotomia, diuretyk osmotyczny, dysfunkcja wątroby, fenylooctan sodu, hemodializa, hiperamonemia, hipertoniczny roztwór soli, hipoglikemia, ibuprofen, intubacja dotchawicza, koncentrat płytek krwi, końcowo-wydechowe stężenie dwutlenku węgla, kortykosteroid, krioprecypitat, kwas acetylosalicylowy, kwasica metaboliczna, laktuloza, lek przeciwdrgawkowy, mannitol, neomycyna, niewydolność oddechowa, obrzęk mózgu, oddział intensywnej terapii, paracetamol, przeszczep wątroby, roztwór dekstrozy, salicylan, subsalicylan bizmutu, świeżo mrożone osocze, transfuzja wymienna, wentylacja mechaniczna, wodorowęglan sodu, zaburzenie krzepnięcia, zespół Reye’a, zgłębnik nosowo-żołądkowy, żywienie enteralne
Leksykon chorób i schorzeń
Zakrzepica zatoki jamistej – Leczenie

Zakrzepica zatoki jamistej (CST) to stan zagrażający życiu, wymagający hospitalizacji i intensywnej terapii. Podstawą leczenia jest szerokospektralna antybiotykoterapia dożylna trwająca 3-4 tygodnie (w ciężkich przypadkach do 6-8 tygodni), obejmująca penicyliny odporne na penicylinazę (np. nafcylina lub oksacylina 2 g i.v. co 4 godziny), wankomycynę (30-45 mg/kg i.v. co 8-12 godzin) w przypadku MRSA, cefalosporyny III/IV generacji (ceftriakson 2 g i.v. co 12 godzin lub cefotaksym 8-12 g/dobę) oraz metronidazol (7,5 mg/kg i.v. co 6 godzin) dla pokrycia beztlenowców. W zakażeniach grzybiczych stosuje się amfoterycynę B. Leczenie przeciwzakrzepowe, najczęściej heparyną niefrakcjonowaną i/lub drobnocząsteczkową, może zmniejszyć śmiertelność z 40% do 14% i ograniczyć powikłania neurologiczne z 61% do 31%. Kortykosteroidy (np. deksametazon 10 mg i.v. co 6 godzin) są rozważane w celu redukcji obrzęku i dysfunkcji nerwów czaszkowych, choć ich stosowanie pozostaje kontrowersyjne. Interwencje chirurgiczne są zarezerwowane dla drenażu pierwotnego źródła zakażenia lub powikłań, takich jak ropnie czy obrzęk oczodołu.
acetazolamid, amfoterycyna B, antybiotykoterapia, antykoagulant, apiksaban, bakteria Gram-dodatnia, bakteria Gram-ujemna, bezpośredni doustny antykoagulant, beztlenowiec, cefalosporyna, cefotaksym, ceftriakson, dabigatran, dekompresyjna kraniotomia, deksametazon, diplopia, dysfunkcja nerwów czaszkowych, funkcjonalna endoskopowa chirurgia zatok, gronkowiec złocisty, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, hydrokortyzon, infekcja bakteryjna, interwencja chirurgiczna, kortykosteroid, kraniotomia, leczenie przeciwzakrzepowe, lek przeciwpadaczkowy, lek trombolityczny, linezolid, metronidazol, MRSA, nafcylina, niewydolność przysadki, obrzęk mózgu, obrzęk oczodołu, oddział intensywnej terapii, oksacylina, płyn mózgowo-rdzeniowy, podwójne widzenie, podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe, porażenie nerwów czaszkowych, przełom nadnerczowy, riwaroksaban, ropniak podtwardówkowy, septyczna zakrzepica zatoki jamistej, tkankowy aktywator plazminogenu, trombektomia mechaniczna, tromboliza celowana, udar niedokrwienny, urokinaza, utrata wzroku, wankomycyna, zakażenie grzybicze, zakrzepica zatoki jamistej, zatoka klinowa, zewnętrzny drenaż komorowy

dekompresyjna kraniotomia

Powiązane wpisy

Zespół reye’a – Leczenie

Zakrzepica zatoki jamistej – Leczenie