angina naczynioskurczowa

Angina naczynioskurczowa, znana również jako dławica Prinzmetala lub dławica odmienna, jest szczególnym typem bólu dławicowego, który występuje w spoczynku, najczęściej w nocy lub nad ranem. W przeciwieństwie do klasycznej dławicy piersiowej, nie jest ona związana z wysiłkiem fizycznym ani zwiększonym zapotrzebowaniem mięśnia sercowego na tlen.

Mechanizm anginy naczynioskurczowej polega na skurczu tętnic wieńcowych, który prowadzi do ograniczenia przepływu krwi do mięśnia sercowego. Charakterystyczną cechą tego schorzenia jest przejściowe uniesienie odcinka ST w EKG podczas epizodu bólowego, które ustępuje po zakończeniu ataku. Choroba dotyka częściej kobiety niż mężczyzn, a do czynników ryzyka należą: palenie tytoniu, nadużywanie alkoholu, stres, zaburzenia autonomicznego układu nerwowego oraz niedobór magnezu.

Leczenie anginy naczynioskurczowej opiera się głównie na farmakoterapii z wykorzystaniem antagonistów wapnia (np. diltiazem, werapamil) oraz długo działających azotanów. Leki beta-adrenolityczne, które są standardem w klasycznej dławicy piersiowej, mogą nasilać objawy anginy naczynioskurczowej, dlatego ich stosowanie jest ograniczone. W przypadkach opornych na farmakoterapię rozważa się implantację stentów do tętnic wieńcowych lub sympatektomię.

Rokowanie w anginie naczynioskurczowej jest zwykle dobre, szczególnie u pacjentów bez współistniejącej miażdżycy tętnic wieńcowych. Jednak w niektórych przypadkach choroba może prowadzić do zawału mięśnia sercowego, zaburzeń rytmu serca, a nawet nagłego zgonu sercowego, co podkreśla znaczenie właściwej diagnostyki i leczenia.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bisoratio 10

Bisoprolol, stosowany w dawce 10 mg (Bisoratio 10), wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z wydłużonym odcinkiem P-R, blokiem komorowym I stopnia, cukrzycą z wahaniami glikemii, nadczynnością tarczycy oraz w trakcie leczenia odczulającego ze względu na ryzyko nasilenia zaburzeń przewodnictwa, maskowania objawów hipoglikemii i tyreotoksykozy oraz zwiększonej reaktywności alergicznej. U chorych z dławicą Prinzmetala, chorobami tętnic obwodowych i guzem chromochłonnym bisoprolol może nasilać objawy chorobowe, dlatego wymagana jest ostrożność i odpowiednie przygotowanie farmakologiczne (blokada receptorów alfa przed podaniem u pacjentów z pheochromocytoma). W przypadku łuszczycy beta-adrenolityki mogą pogarszać przebieg choroby, co wymaga indywidualnej oceny korzyści i ryzyka. Leczenie niewydolności serca powinno być prowadzone z fazą doboru dawki i regularnym monitorowaniem, zwłaszcza u pacjentów z współistniejącymi schorzeniami, takimi jak niewydolność serca II stopnia wg NYHA, cukrzyca typu I, ciężkie zaburzenia nerek (kreatynina ≥300 µmol/l), wątroby, wiek >80 lat, kardiomiopatie, wady serca, istotne wady zastawkowe oraz niedawny zawał mięśnia sercowego.
adrenalina, angina naczynioskurczowa, astma oskrzelowa, beta-2-adrenomimetyk, beta-adrenolityk, bisoprolol fumaran, blok komorowy I stopnia, brak laktazy, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca, cukrzyca insulinozależna, dławica Prinzmetala, guz chromochłonny rdzenia nadnerczy, hipoglikemia, kardiomiopatia restrykcyjna, łuszczyca, nadczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, phaeochromocytoma, POChP, przełom nadciśnieniowy, przewlekła niewydolność serca, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja anafilaktyczna, tyreotoksykoza, wada zastawkowa, wrodzona wada serca, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie przewodnictwa, zarostowa choroba tętnic obwodowych, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Coryol 12,5 mg 12,5 mg

Karwedylol, substancja czynna preparatu Coryol, jest beta-adrenolitykiem z działaniem alfa-adrenolitycznym, stosowanym w kardiologii, jednak z licznymi przeciwwskazaniami. Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na karwedylol lub substancje pomocnicze, w tym laktozę (do 137,28 mg w dawce 12,5 mg) i sacharozę (do 60 mg w dawce 25 mg). Nie należy go stosować w niestabilnej lub niewyrównanej niewydolności serca, w niewydolności serca klasy IV wg NYHA, a także przy ciężkiej bradykardii (<50 uderzeń/min), blokach przedsionkowo-komorowych II i III stopnia bez stymulatora, zespole chorego węzła zatokowego, wstrząsie kardiogennym, ciężkim niedociśnieniu tętniczym (ciśnienie skurczowe <85 mmHg), dławicy Prinzmetala oraz ciężkich zaburzeniach krążenia obwodowego. Ponadto, ze względu na działanie beta-2-adrenolityczne, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z obturacyjną chorobą płuc, astmą oskrzelową lub skurczem oskrzeli w wywiadzie.
angina naczynioskurczowa, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, diltiazem, dławica Prinzmetala, działanie alfa-adrenolityczne, guz chromochłonny, hipoglikemia, interakcja lekowa, karwedylol, klasyfikacja NYHA, kwasica metaboliczna, lek inotropowy, nadwrażliwość na substancję czynną, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja cukrów, niewydolność serca, obturacyjna choroba płuc, POChP, przełom nadciśnieniowy, skurcz oskrzeli, stymulator serca, werapamil, wstrząs kardiogenny, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia krążenia obwodowego, zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zespół chorego węzła zatokowego

angina naczynioskurczowa

Powiązane wpisy

Specjalne ostrzeżenia – Bisoratio 10

Przeciwwskazania – Coryol 12,5 mg 12,5 mg