hiperplazja nabłonka kanalików żółciowych

Hiperplazja nabłonka kanalików żółciowych (ang. bile duct epithelial hyperplasia) to zjawisko polegające na zwiększeniu liczby komórek nabłonkowych wyścielających kanaliki żółciowe w wątrobie. Proces ten stanowi odpowiedź regeneracyjną tkanki wątrobowej na różnorodne czynniki uszkadzające.

Etiologia hiperplazji nabłonka kanalików żółciowych jest zróżnicowana i obejmuje przewlekłe choroby wątroby, zwłaszcza te o charakterze cholestatycznym, infekcje wirusowe, ekspozycję na toksyny wątrobowe, a także reakcje polekowe. Zjawisko to może towarzyszyć pierwotnej marskości żółciowej, pierwotnym stwardniającemu zapaleniu dróg żółciowych oraz innym chorobom autoimmunologicznym wątroby.

W obrazie histopatologicznym hiperplazja nabłonka kanalików żółciowych charakteryzuje się proliferacją małych kanalików żółciowych, często z towarzyszącym włóknieniem przestrzeni wrotnych. Zmianom tym może towarzyszyć naciek zapalny, co odzwierciedla toczący się proces zapalny lub immunologiczny. Rozpoznanie opiera się na badaniu mikroskopowym bioptatu wątroby.

Znaczenie kliniczne hiperplazji nabłonka kanalików żółciowych wykracza poza funkcję wskaźnika uszkodzenia wątroby. Przewlekły proces może prowadzić do zwłóknienia wątroby i ostatecznie do marskości. Ponadto, hiperplazja ta jest istotnym elementem tzw. reakcji kanalików żółciowych (ductular reaction), będącej ważnym mechanizmem w regeneracji wątroby, ale również w patogenezie chorób wątroby.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cabazitaxel G.L. 20 mg/ml

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kabazytakselu wykazały istotne działania niepożądane, które mogą mieć znaczenie kliniczne. W badaniach na psach zaobserwowano toksyczność wątrobową, obejmującą martwicę tętniczek wątrobowych, hiperplazję nabłonka kanalików żółciowych oraz martwicę hepatocytów, występującą przy ekspozycji niższej niż kliniczna. U szczurów, przy ekspozycji wyższej niż kliniczna, stwierdzono zaburzenia oka, takie jak podtorebkowy obrzęk i zwyrodnienie włókien soczewki, z częściową odwracalnością po 8 tygodniach od zaprzestania leczenia. Ocena genotoksyczności wykazała brak mutagenności w teście Amesa oraz brak klastogenności in vitro, jednak zaobserwowano wzrost komórek poliploidalnych i mikrojąderek in vivo, co jest zgodne z mechanizmem działania leku polegającym na hamowaniu depolimeryzacji tubuliny.
aberracja chromosomalna, bariera łożyskowa, depolimeryzacja tubuliny, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, ekspozycja kliniczna, hiperplazja nabłonka kanalików żółciowych, kabazytaksel, komórka poliploidalna, martwica hepatocytów, martwica komórkowa, martwica tętniczek wątrobowych, metabolit, mikrojąderko, obrzęk podtorebkowy, obumarcie płodu, opóźnienie kostnienia szkieletu, potencjał genotoksyczny, rewersja mutacji, ryzyko środowiskowe, test Amesa, test mikrojąderkowy, toksyczność wątrobowa, toksyczność zarodkowo-płodowa, zaburzenia oka, zwyrodnienie jąder, zwyrodnienie pęcherzyków nasiennych, zwyrodnienie włókien soczewki
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cabazitaxel Fresenius Kabi 20 mg/ml

Kabazytaksel, oceniany w badaniach przedklinicznych na psach i szczurach, wykazuje działania niepożądane, które nie pojawiły się w badaniach klinicznych, mimo że występują przy ekspozycjach niższych niż kliniczne. U psów zaobserwowano zmiany martwicze tętniczek wątrobowych, hiperplazję nabłonka kanalików żółciowych oraz martwicę hepatocytów. U szczurów, przy ekspozycjach wyższych niż kliniczne, stwierdzono zaburzenia oczne, takie jak podtorebkowy obrzęk soczewki i zwyrodnienie włókien soczewki, które były częściowo odwracalne po 8 tygodniach. Testy genotoksyczności wykazały brak mutagenności w teście Amesa oraz brak działania klastogennego in vitro, jednak odnotowano wzrost komórek poliploidalnych i mikrojąderek in vivo, co jest zgodne z mechanizmem działania leku polegającym na hamowaniu depolimeryzacji tubuliny.
aberracja chromosomalna, atrofia kanalików wyprowadzających jąder, bariera łożyskowa, depolimeryzacja tubuliny, działanie klastogenne, hiperplazja nabłonka kanalików żółciowych, kabazytaksel, komórka poliploidalna, martwica hepatocytów, martwica nabłonka najądrza, martwica tętniczek wątrobowych, mikrojąderko, obrzęk podtorebkowy soczewki, obumarcie płodu, opóźnienie kostnienia szkieletu, potencjał rakotwórczy, przenikanie do mleka, test Amesa, test genotoksyczności, test rewersji mutacji, toksyczność po podaniu jednorazowym, toksyczność zarodkowo-płodowa, zwyrodnienie jąder, zwyrodnienie pęcherzyków nasiennych, zwyrodnienie włókien soczewki
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cabazitaxel Medical Valley 60 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kabazytakselu wykazały istotne działania toksyczne u zwierząt, które mogą mieć znaczenie kliniczne mimo braku ich obserwacji w badaniach klinicznych. U psów podawanie kabazytakselu w dawkach niższych niż kliniczne powodowało zmiany martwicze tętniczek wątrobowych, hiperplazję nabłonka kanalików żółciowych oraz martwicę hepatocytów. U szczurów przy ekspozycji wyższej niż kliniczna zaobserwowano zaburzenia oka, takie jak podtorebkowy obrzęk i zwyrodnienie włókien soczewki, z częściową odwracalnością po 8 tygodniach. Badania genotoksyczności wykazały brak mutagenności w teście Amesa, jednak stwierdzono wzrost komórek poliploidalnych in vitro oraz mikrojąderek in vivo, co jest związane z mechanizmem działania leku – hamowaniem depolimeryzacji tubuliny. Nie przeprowadzono dotąd badań rakotwórczości kabazytakselu.
aberracja chromosomalna, atrofia kanalików wyprowadzających jąder, bariera łożyskowa, depolimeryzacja tubuliny, hiperplazja nabłonka kanalików żółciowych, kabazytaksel, komórka poliploidalna, martwica hepatocytów, martwica tętniczek wątrobowych, mechanizm aneugeniczny, obrzęk podtorebkowy, obumarcie płodu, test mikrojąderkowy in vivo, toksyczność zarodkowo-płodowa, zwyrodnienie jąder, zwyrodnienie pęcherzyków nasiennych, zwyrodnienie włókien soczewki
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cabazitaxel MSN 60 mg

Dane przedkliniczne dotyczące kabazytakselu wskazują na istotne działania toksyczne obserwowane u zwierząt, które mogą mieć znaczenie kliniczne. U psów stwierdzono zmiany martwicze tętniczek wątrobowych, hiperplazję nabłonka kanalików żółciowych oraz martwicę hepatocytów przy ekspozycji niższej niż kliniczna. U szczurów po podaniu wielokrotnym zaobserwowano zaburzenia narządu wzroku, takie jak podtorebkowy obrzęk soczewki i zwyrodnienie włókien soczewki, z częściową odwracalnością po 8 tygodniach. Potencjał genotoksyczny kabazytakselu jest niejednoznaczny: brak mutagenności w teście Amesa, brak klastogenności in vitro, ale wzrost mikrojąderek in vivo, co jest zgodne z mechanizmem aneugenicznym leku (hamowanie depolimeryzacji tubuliny). Nie przeprowadzono badań dotyczących karcynogenności.
aberracja chromosomalna, atrofia kanalików wyprowadzających jąder, badanie kliniczne, bariera łożyskowa, depolimeryzacja tubuliny, działanie klastogenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, hiperplazja nabłonka kanalików żółciowych, kabazytaksel, komórka poliploidalna, martwica hepatocytów, martwica nabłonka najądrza, martwica tętniczek wątrobowych, mechanizm aneugeniczny, metabolit, obrzęk soczewki, obumarcie płodu, opóźnienie kostnienia szkieletu, potencjał genotoksyczny, ryzyko środowiskowe, test Amesa, test mikrojąderkowy, test rewersji mutacji, toksyczność, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, zwyrodnienie jąder, zwyrodnienie pęcherzyków nasiennych
Leksykon substancji czynnych
Kabazytaksel – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Kabazytaksel, stosowany w preparatach takich jak Cabazitaxel Fresenius Kabi i inne, wykazuje w badaniach przedklinicznych działania niepożądane, które nie pojawiły się w badaniach klinicznych, ale mogą mieć znaczenie w praktyce lekarskiej. U psów obserwowano zmiany martwicze tętniczek wątrobowych, hiperplazję nabłonka kanalików żółciowych oraz martwicę hepatocytów przy ekspozycji nawet niższej niż kliniczna. Dodatkowo stwierdzono zwyrodnienie jąder z martwicą pojedynczych komórek nabłonka najądrza. U szczurów, przy ekspozycji wyższej niż kliniczna, zaobserwowano odwracalne zmiany w oku, takie jak podtorebkowy obrzęk i zwyrodnienie włókien soczewki, a także zwyrodnienie pęcherzyków nasiennych i atrofię kanalików wyprowadzających jądra. Potencjał genotoksyczny kabazytakselu jest związany z jego mechanizmem działania (hamowanie depolimeryzacji tubuliny) i obejmuje wzrost liczby komórek poliploidalnych in vitro oraz mikrojąder in vivo, co jest typowe dla leków o podobnym mechanizmie. Nie przeprowadzono badań dotyczących rakotwórczości.
aberracja chromosomalna, bariera łożyskowa, depolimeryzacja tubuliny, działanie rakotwórcze, hiperplazja nabłonka kanalików żółciowych, kabazytaksel, martwica hepatocytów, martwica nabłonka najądrza, martwica tętniczek wątrobowych, mechanizm aneugeniczny, mechanizm działania farmakologicznego, obrzęk podtorebkowy soczewki, obumarcie płodu, opóźnienie kostnienia szkieletu, potencjał genotoksyczny, przenikanie do mleka matki, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność zarodkowo-płodowa, zwyrodnienie jąder, zwyrodnienie pęcherzyków nasiennych, zwyrodnienie włókien soczewki

hiperplazja nabłonka kanalików żółciowych

Powiązane wpisy

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cabazitaxel G.L. 20 mg/ml

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cabazitaxel Fresenius Kabi 20 mg/ml

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cabazitaxel Medical Valley 60 mg

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cabazitaxel MSN 60 mg

Kabazytaksel – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie