płytka miażdżycowa

Płytka miażdżycowa to patologiczne zgrubienie wewnętrznej warstwy tętnicy (błony wewnętrznej) powstające w wyniku procesu miażdżycowego. Składa się z lipidów (głównie cholesterolu i jego estrów), komórek zapalnych (makrofagów, limfocytów T), komórek mięśni gładkich, tkanki łącznej oraz złogów wapnia.

Rozwój płytki miażdżycowej rozpoczyna się od uszkodzenia śródbłonka naczyniowego, co prowadzi do zwiększonej przepuszczalności dla lipoprotein o niskiej gęstości (LDL). Utlenione LDL stymulują proces zapalny, przyciągając monocyty, które przekształcają się w makrofagi. Te z kolei pochłaniają nadmiar lipidów, tworząc komórki piankowate – charakterystyczny element wczesnej płytki miażdżycowej.

Płytki miażdżycowe klasyfikuje się jako stabilne i niestabilne (wrażliwe). Stabilne płytki charakteryzują się grubą czapeczką włóknistą, małym rdzeniem lipidowym i niewielkim naciekiem zapalnym, rzadko powodując ostre incydenty sercowo-naczyniowe. Płytki niestabilne mają cienką czapeczkę włóknistą, duży rdzeń lipidowy i znaczny naciek zapalny, co zwiększa ryzyko pęknięcia i powstania zakrzepu.

Konsekwencje obecności płytek miażdżycowych obejmują zwężenie światła naczynia prowadzące do niedokrwienia (choroba wieńcowa, choroba tętnic obwodowych), a w przypadku pęknięcia płytki – powstanie zakrzepu mogącego powodować zawał serca, udar mózgu lub ostre niedokrwienie kończyny. Diagnostyka obejmuje badania obrazowe jak ultrasonografia, tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny oraz angiografia.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl