osobowość chwiejna emocjonalnie
Osobowość chwiejna emocjonalnie (borderline personality disorder, BPD) to zaburzenie osobowości charakteryzujące się niestabilnością w obszarze emocji, obrazu siebie, relacji interpersonalnych oraz impulsywności. Pacjenci cierpią z powodu intensywnych wahań nastroju, trudności w kontrolowaniu gniewu, lęku przed odrzuceniem oraz chronicznego poczucia pustki.
Kluczową cechą BPD jest niestabilność emocjonalna – pacjenci doświadczają gwałtownych zmian nastroju trwających od kilku godzin do kilku dni. Relacje interpersonalne osób z tym zaburzeniem często cechują się naprzemiennymi okresami idealizacji i dewaluacji. Częstym objawem są również zachowania autodestrukcyjne, w tym samookaleczenia oraz myśli i próby samobójcze.
Diagnostyka osobowości chwiejnej emocjonalnie opiera się na kryteriach ICD-11 lub DSM-5. Leczenie ma charakter kompleksowy i obejmuje psychoterapię (szczególnie skuteczna jest terapia dialektyczno-behawioralna oraz oparta na mentalizacji) oraz farmakoterapię ukierunkowaną na kontrolę objawów towarzyszących (depresja, lęk). Wczesna diagnostyka i odpowiednie leczenie znacząco poprawiają rokowanie.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Medikinet CR 40 mg 40 mg
Przeciwwskazania do stosowania metylofenidatu w formie kapsułek o zmodyfikowanym uwalnianiu Medikinet CR 40 mg obejmują m.in. nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze (w tym sacharozę w ilości 92,80–106,14 mg/kapsułkę), jaskrę, guz chromochłonny, nadczynność tarczycy, a także jednoczesne stosowanie nieselektywnych i nieodwracalnych inhibitorów MAO (konieczne jest zachowanie co najmniej 14-dniowego odstępu). Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami psychicznymi, takimi jak ciężka depresja, jadłowstręt psychiczny, skłonności samobójcze, objawy psychotyczne, ciężkie zaburzenia nastroju, mania, schizofrenia, zaburzenia osobowości typu borderline oraz niekontrolowana ciężka choroba afektywna dwubiegunowa typu I. Ze względu na działanie sympatykomimetyczne, metylofenidat nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężkim nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, chorobą niedokrwienną serca, kardiomiopatiami, zaburzeniami rytmu serca, a także u osób z przebytym zawałem mięśnia sercowego lub udarem mózgu.
anomalia naczyniowa, antagonista receptora H2, bezkwaśność żołądka, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba niedokrwienna serca, ciężka depresja, ciężkie nadciśnienie tętnicze, ciśnienie tętnicze, ciśnienie wewnątrzgałkowe, działanie sympatykomimetyczne, farmakokinetyka leku, guz chromochłonny, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor pompy protonowej, jadłowstręt psychiczny, jaskra, kanałopatia, kapsułka o zmodyfikowanym uwalnianiu, kardiomiopatia, mania, metylofenidat, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość na metylofenidat, nietolerancja składnika, niewydolność serca, objaw psychotyczny, osobowość chwiejna emocjonalnie, powikłania sercowo-naczyniowe, przełom nadciśnieniowy, sacharoza, schizofrenia, skłonność samobójcza, tętniak mózgu, tyreotoksykoza, udar, wrodzona wada serca, zaburzenie anorektyczne, zaburzenie nastroju, zaburzenie psychopatyczne, zaburzenie rytmu serca, zapalenie naczyń, zarostowa choroba tętnic, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Medikinet CR 10 mg 10 mg
Medikinet CR (chlorowodorek metylofenidatu) w formie kapsułek o zmodyfikowanym uwalnianiu posiada liczne bezwzględne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Należą do nich nadwrażliwość na metylofenidat lub substancje pomocnicze (w tym sacharozę w dawkach od 63,57 mg do 159,22 mg na kapsułkę), jaskra, guz chromochłonny nadnerczy, nadczynność tarczycy, a także stosowanie nieselektywnych i nieodwracalnych inhibitorów MAO (oraz 14 dni po ich odstawieniu) ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego. Przeciwwskazania obejmują również ciężkie zaburzenia psychiczne, takie jak ciężka depresja, jadłowstręt psychiczny, skłonności samobójcze, objawy psychotyczne, mania, schizofrenia, zaburzenia osobowości typu borderline oraz niekontrolowaną ciężką chorobę afektywną dwubiegunową typu I. Ze względu na działanie sympatykomimetyczne leku, nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężkim nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, chorobą niedokrwienną serca, kardiomiopatiami, zawałem mięśnia sercowego w wywiadzie, zaburzeniami rytmu serca oraz kanałopatiami.
anomalia naczyniowa, antagonista receptora H2, bezkwaśność żołądka, chlorowodorek metylofenidatu, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba niedokrwienna serca, ciężka depresja, ciężkie nadciśnienie tętnicze, działanie sympatykomimetyczne, farmakokinetyka leku, guz chromochłonny nadnerczy, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor pompy protonowej, jadłowstręt psychiczny, jaskra, kanałopatia, kapsułka o zmodyfikowanym uwalnianiu, kardiomiopatia, lek sympatykomimetyczny, lek zobojętniający kwas żołądkowy, mania, metylofenidat, nadczynność tarczycy, nadużywanie substancji psychoaktywnych, nadwrażliwość na substancję czynną, nietolerancja sacharozy, niewydolność serca, objaw psychotyczny, osobowość chwiejna emocjonalnie, padaczka, próg drgawkowy, przełom nadciśnieniowy, schizofrenia, skłonność samobójcza, tętniak mózgu, tyreotoksykoza, udar, wrodzona wada serca, zaburzenie anorektyczne, zaburzenie naczyń mózgowych, zaburzenie psychopatyczne, zaburzenie rytmu serca, zapalenie naczyń, zarostowa choroba tętnic, zawał mięśnia sercowego - Leksykon chorób i schorzeń
Samookaleczenie/cięcie się – Diagnostyka i diagnoza
Samookaleczenia (NSSI) definiowane są jako intencjonalne uszkodzenia tkanek własnego ciała bez intencji samobójczej, z cięciem jako najczęstszą formą (70-90% przypadków). W DSM-5 NSSI zostały umieszczone w sekcji „Conditions for Further Study” z proponowanymi kryteriami diagnostycznymi obejmującymi m.in. co najmniej 5 dni samouszkodzeń w ciągu roku, motywacje emocjonalne (ulga od negatywnych uczuć, rozwiązywanie trudności interpersonalnych, wywołanie pozytywnego stanu emocjonalnego) oraz klinicznie istotne zaburzenia funkcjonowania. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym i ocenie funkcji samookaleczeń, z uwzględnieniem różnicowania z próbami samobójczymi, zaburzeniami neurorozwojowymi, psychozą czy społecznie akceptowanymi praktykami modyfikacji ciała. Osoby samookaleczające się mają 6-9-krotnie wyższe ryzyko próby samobójczej, co podkreśla konieczność dokładnej oceny ryzyka i współistniejących zaburzeń psychicznych.
aleksytymia, anoreksja, bulimia, choroba afektywna dwubiegunowa, cięcie się, depresja, DSM-5, klasyfikacja ICD-10, NSSI, OCD, osobowość borderline, osobowość chwiejna emocjonalnie, próba samobójcza, PTSD, samookaleczenia, schizofrenia, self-injury, substancje psychoaktywne, terapia dialektyczno-behawioralna, terapia poznawczo-behawioralna, zaburzenia lękowe, zaburzenia nastroju, zaburzenia odżywiania, zaburzenia psychotyczne, zaburzenia ze spektrum autyzmu, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, zaburzenie osobowości, zachowania autoagresywne - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Medikinet 10 mg 10 mg
Metylofenidat chlorowodorku w postaci tabletek Medikinet jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub laktozę (zawartość laktozy: 42,28 mg w 5 mg, 40,85 mg w 10 mg, 38,48 mg w 20 mg tabletce). Lek nie powinien być stosowany u osób z jaskrą, guzami chromochłonnymi, nadczynnością tarczycy, a także podczas terapii nieselektywnymi i nieodwracalnymi inhibitorami MAO oraz przez minimum 14 dni po ich odstawieniu ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego. Przeciwwskazania obejmują również ciężkie zaburzenia psychiczne, takie jak ciężka depresja, jadłowstręt psychiczny, skłonności samobójcze, psychozy, mania, schizofrenia, zaburzenia osobowości typu borderline oraz niekontrolowaną chorobę afektywną dwubiegunową typu I.
Ze względu na działanie stymulujące, metylofenidat jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi schorzeniami układu sercowo-naczyniowego, w tym ciężkim nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, chorobą niedokrwienną serca, kardiomiopatiami, przebytym zawałem mięśnia sercowego, zaburzeniami rytmu serca oraz kanałopatiami. Ponadto, nie powinien być stosowany u osób z zaburzeniami naczyń mózgowych, tętniakiem mózgu, zapaleniem naczyń czy po przebytym udarze mózgu. Przed przepisaniem leku konieczne jest szczegółowe badanie i wywiad, zwłaszcza w kierunku chorób przewlekłych, zaburzeń psychicznych w rodzinie oraz ocena układu krążenia. Lekarz powinien zachować ostrożność u pacjentów z łagodniejszymi chorobami sercowo-naczyniowymi, padaczką, chorobami wątroby oraz nietolerancją laktozy.
anomalia naczyniowa, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba niedokrwienna serca, ciężka depresja, dysfagia, guz chromochłonny, inhibitor monoaminooksydazy, jadłowstręt psychiczny, jaskra, kanałopatia, kardiomiopatia, mania, metylofenidat chlorowodorek, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość na metylofenidat, niewydolność serca, objawy psychotyczne, osobowość chwiejna emocjonalnie, padaczka, próg drgawkowy, przełom nadciśnieniowy, schizofrenia, tętniak mózgu, tyreotoksykoza, udar mózgu, wrodzona wada serca, zaburzenie anorektyczne, zaburzenie naczyń mózgowych, zaburzenie nastroju, zaburzenie psychopatyczne, zaburzenie rytmu serca, zapalenie naczyń, zarostowa choroba tętnic, zawał mięśnia sercowego - Leksykon chorób i schorzeń
Cyklotymia (zaburzenie cyklotymiczne) – Diagnostyka i diagnoza
Cyklotymia to przewlekłe zaburzenie nastroju, klasyfikowane w DSM-5 jako łagodniejsza forma zaburzenia dwubiegunowego, charakteryzujące się licznymi okresami objawów hipomaniakalnych i depresyjnych, które nie spełniają pełnych kryteriów epizodów maniakalnych, hipomaniakalnych lub dużej depresji. Objawy muszą utrzymywać się przez co najmniej 2 lata u dorosłych (1 rok u dzieci i młodzieży) i być obecne przez co najmniej połowę tego czasu, bez przerw dłuższych niż 2 miesiące. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie klinicznym, wykluczeniu innych zaburzeń psychicznych i medycznych (np. nadczynności tarczycy), a także na stosowaniu narzędzi takich jak HCL-32, MOODS-SR czy skale depresji Becka i Hamiltona. Cyklotymia dotyka około 0,4-1% populacji, z równym rozkładem między płciami, i jest często niedodiagnozowana ze względu na subtelny przebieg i nakładanie się objawów z innymi zaburzeniami, w tym zaburzeniami osobowości i lękowymi.
badanie stanu psychicznego, błędna diagnoza, choroba afektywna dwubiegunowa typu I, cyklotymia, DSM-5, duża depresja, duży epizod depresyjny, dysregulacja afektywna, dziennik nastrojów, epizod hipomaniakalny, epizod maniakalny, ICD-10, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, niestabilność nastroju, ocena kliniczna, osobowość borderline, osobowość chwiejna emocjonalnie, reaktywność emocjonalna, Skala Depresji Becka, skala depresji Hamiltona, temperament cyklotymiczny, terapia poznawczo-behawioralna, wywiad kliniczny, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie depresyjne nawracające, zaburzenie dwubiegunowe, zaburzenie neurorozwojowe, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie schizoafektywne, zaburzenie schizofreniformiczne, zaburzenie urojeniowe - Leksykon chorób i schorzeń
Osobowość borderline – Epidemiologia
Zaburzenie osobowości borderline (BPD) charakteryzuje się punktową częstością występowania w populacji ogólnej na poziomie około 0,7-2,7%, z medianą około 1%, natomiast rozpowszechnienie w ciągu życia sięga 5,9-6%. W populacjach klinicznych częstość ta jest znacznie wyższa: w podstawowej opiece zdrowotnej około 4-6%, w ambulatoryjnych ośrodkach psychiatrycznych 9,3-12%, a wśród hospitalizowanych pacjentów psychiatrycznych nawet 20-22%. Wśród młodzieży korzystającej z opieki psychiatrycznej rozpowszechnienie BPD wynosi około 11%, a wśród nastolatków z tendencjami samobójczymi na oddziałach ratunkowych sięga 78%. W populacji więziennej w USA odsetek ten wynosi około 17%. Istnieje znaczne niedodiagnozowanie BPD w praktyce klinicznej podstawowej opieki zdrowotnej, gdzie rozpoznanie jest rejestrowane u zaledwie 0,017% pacjentów, co jest wartością 82 razy niższą niż szacowane rozpowszechnienie. Różnice płciowe wskazują na wyższą częstość występowania u kobiet (około 3% vs 2,4% u mężczyzn), z bardziej wyraźnym przeważaniem kobiet w środowiskach klinicznych (stosunek do mężczyzn nawet 4:1). Kliniczna prezentacja różni się płciowo – kobiety częściej wykazują objawy internalizacyjne, lękowe i depresyjne, natomiast mężczyźni częściej manifestują objawy eksternalizacyjne, w tym używanie substancji i impulsywność.
ból przewlekły, choroba przewodu pokarmowego, choroba układu sercowo-naczyniowego, cukrzyca, depresja ciężka, hospitalizacja przymusowa, hospitalizacja psychiatryczna, infekcja przenoszona drogą płciową, nadciśnienie, napaść seksualna, objawy eksternalizacyjne, objawy internalizacyjne, osobowość borderline, osobowość chwiejna emocjonalnie, otyłość, podstawowa opieka zdrowotna, próba samobójcza, tendencje samobójcze, współwystępowanie chorób, zaburzenie afektywne, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie lękowe, zaburzenie narcystyczne, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, zaburzenie odżywiania, zaburzenie używania substancji, zachowanie autoagresywne, zachowanie samobójcze, zespół stresu pourazowego - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół munchausena – Patofizjologia i mechanizm
Zespół Munchausena, klasyfikowany jako zaburzenie pozorowane narzucone sobie, charakteryzuje się celowym wywoływaniem lub symulowaniem objawów choroby bez zewnętrznych korzyści materialnych, głównie w celu uzyskania uwagi i opieki medycznej. Patogeneza jest wieloczynnikowa, obejmująca czynniki biologiczne (np. zanik czołowo-skroniowy mózgu, brak odpowiedzi hormonu tyreotropowego), psychospołeczne (trauma, nadużycia w dzieciństwie, zaburzenia osobowości takie jak antyspołeczne, borderline i narcystyczne) oraz neuroanatomiczne predyspozycje. Zaburzenie rozwija się stopniowo, często rozpoczynając się we wczesnej dorosłości po hospitalizacji z powodu rzeczywistej choroby, a jego przebieg obejmuje eskalację symulowanych objawów, samouszkodzenia i manipulacje medyczne. W hematologicznym podtypie zespołu Munchausena wyróżnia się typ przeciwkrzepliwy, anemiczny oraz udawaną formę hematologiczną, co jest istotne przy rozpoznawaniu niewyjaśnionych zaburzeń krzepnięcia lub anemii opornej na leczenie, zwłaszcza u młodych pielęgniarek z licznymi hospitalizacjami.
antyspołeczne zaburzenie osobowości, choroba psychiczna, diagnoza wykluczająca, DSM-5, flebotomia, hormon tyreotropowy, hormon uwalniający tyreotropinę, lek przeciwkrzepliwy, Międzynarodowa Klasyfikacja Chorób, narcystyczne zaburzenie osobowości, niedokrwistość z niedoboru żelaza, osobowość chwiejna emocjonalnie, ośrodkowy układ nerwowy, psychoanaliza, rezonans magnetyczny, samouszkodzenie, terapia poznawczo-behawioralna, terapia rodzinna, trauma emocjonalna, uraz fizyczny, wskaźnik samobójstw, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie osobowości borderline, zaburzenie pozorowane, zdarzenie niepożądane, zespół Münchausena, zespół Münchausena przez pełnomocnika - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Medikinet CR 20 mg 20 mg
Stosowanie leku Medikinet CR (chlorowodorek metylofenidatu) jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym sacharozę (114,65–131,13 mg na kapsułkę 20 mg). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jaskra ze względu na ryzyko wzrostu ciśnienia wewnątrzgałkowego. Leku nie należy stosować u pacjentów z guzem chromochłonnym, nadczynnością tarczycy lub tyreotoksykozą, a także w trakcie terapii nieselektywnymi i nieodwracalnymi inhibitorami MAO oraz przez minimum 14 dni po ich odstawieniu z powodu ryzyka przełomu nadciśnieniowego.
anomalia naczyniowa, antagonista receptora H2, bezkwaśność żołądka, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba niedokrwienna serca, ciężka depresja, ciśnienie wewnątrzgałkowe, guz chromochłonny, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor pompy protonowej, jadłowstręt psychiczny, jaskra, kanałopatia, kardiomiopatia, lek zobojętniający kwas żołądkowy, mania, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niewydolność serca, objaw psychotyczny, osobowość chwiejna emocjonalnie, przełom nadciśnieniowy, schizofrenia, skłonność samobójcza, tętniak mózgu, tyreotoksykoza, udar mózgu, wrodzona wada serca, zaburzenie anorektyczne, zaburzenie naczyń mózgowych, zaburzenie nastroju, zaburzenie rytmu serca, zapalenie naczyń, zarostowa choroba tętnic, zawał mięśnia sercowego