wskaźnik zapadalności
Wskaźnik zapadalności (incidence rate) to jedna z podstawowych miar epidemiologicznych określająca liczbę nowych przypadków choroby w określonej populacji w danym przedziale czasowym. Wyrażany jest najczęściej jako liczba nowych zachorowań na 100 000 lub 1 000 000 osób w ciągu roku.
W praktyce klinicznej wskaźnik zapadalności ma kluczowe znaczenie dla oceny dynamiki rozprzestrzeniania się chorób, planowania działań profilaktycznych oraz alokacji zasobów medycznych. W przeciwieństwie do wskaźnika chorobowości (prevalence), który określa wszystkie przypadki choroby w danym momencie, zapadalność koncentruje się wyłącznie na nowych zachorowaniach.
Analiza wskaźników zapadalności umożliwia identyfikację trendów epidemiologicznych, ocenę skuteczności programów zdrowia publicznego oraz monitorowanie zmian w obrazie epidemiologicznym chorób zakaźnych i niezakaźnych. Wskaźnik ten jest szczególnie istotny podczas oceny efektywności szczepień ochronnych, programów profilaktycznych oraz w przypadku wystąpienia epidemii i pandemii.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Ból pięty – Epidemiologia
Ból pięty jest powszechnym problemem zdrowotnym, dotykającym około 9,6-13,2% populacji powyżej 50 roku życia, z 7,5% przypadków obustronnych i 8% upośledzających codzienne funkcjonowanie. Najczęstszą przyczyną jest zapalenie powięzi podeszwowej (plantar fasciitis), stanowiące około 80% przypadków bólu pięty, z rozpowszechnieniem 10-15% w populacji ogólnej i nawet do 22% wśród biegaczy. Występowanie bólu pięty jest wyższe u kobiet (częstość 1,19% vs. 0,47% u mężczyzn) oraz w grupach zawodowych wymagających długotrwałego stania, takich jak personel medyczny (np. 13,11% u pielęgniarek). Czynniki ryzyka obejmują podwyższony wskaźnik masy ciała (BMI >25 kg/m² zwiększa ryzyko 1,5-krotnie, a BMI >35 kg/m² aż 2,7-krotnie), choroby współistniejące (cukrzyca OR 1,48-1,56, nadciśnienie OR 1,54, osteoporoza OR 1,75), ograniczone zgięcie grzbietowe stawu skokowego oraz nieodpowiednie obuwie, zwłaszcza wysokie obcasy i twarda podeszwa.
badania epidemiologiczne, ból pięty, ból pięty podeszwowej, ból stopy, choroba Severa, cukrzyca, fizjoterapia, jakość życia związana ze zdrowiem, lekarz rodzinny, nadciśnienie, nadwaga, ortezy, osteoporoza, otyłość, podolog, populacja ogólna, przewlekły ból pięty, testy diagnostyczne, wskaźnik masy ciała, wskaźnik zapadalności, współczynnik zapadalności, zapalenie powięzi podeszwowej, zgięcie grzbietowe stawu skokowego - Leksykon chorób i schorzeń
Wysypka po kontakcie z bluszczem trującym – Epidemiologia
Wysypka po kontakcie z bluszczem trującym (Toxicodendron dermatitis) jest najczęstszą przyczyną alergicznego kontaktowego zapalenia skóry w Ameryce Północnej, wywoływaną przez urushiol – oleistą substancję obecna w roślinach z rodzaju Toxicodendron. Reakcja nadwrażliwości typu IV dotyka 50-75% dorosłej populacji USA, a rocznie od 10 do 50 milionów osób wymaga leczenia. Objawy utrzymują się zwykle 1-3 tygodnie, choć mogą trwać do 5 tygodni, a kontakt z ilością urushiolu mniejszą niż ziarno soli wywołuje wysypkę u 80-90% dorosłych. Wysypka generuje około 43 000 wizyt na oddziałach ratunkowych rocznie, gdzie koszty leczenia są trzykrotnie wyższe niż w klinikach ambulatoryjnych. Szczególnie narażone są grupy zawodowe takie jak strażacy, leśnicy, rolnicy, ogrodnicy oraz personel wojskowy, a także dzieci powyżej 8 roku życia. Występowanie roślin z rodzaju Toxicodendron jest szerokie, z wyjątkiem Alaski, Hawajów, obszarów pustynnych i terenów powyżej 1200 m n.p.m.
alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, alkohol izopropylowy, choroba samolimitująca, dąb jadowity, dermatitis, kontaktowe zapalenie skóry, nadwrażliwość typu IV, narażenie zawodowe, podrażnienie skóry, reakcja alergiczna, sezonowość choroby, sumak jadowity, urushiol, wskaźnik zapadalności, wysypka po kontakcie z bluszczem trującym - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół chorego zatoki – Epidemiologia
Zespół chorego zatoki (ZCZ) jest schorzeniem o rocznej częstości występowania około 0,8 na 1000 osobolat, ze znacznym wzrostem ryzyka u osób powyżej 65. roku życia (1/600) i szczególnie w grupie 70-89 lat, gdzie częstość sięga 1,8%. Średni wiek pacjentów wynosi około 68 lat, a choroba dotyka obie płcie równomiernie. Czynniki ryzyka obejmują wiek (HR 1,73 na każde 5 lat), nadciśnienie tętnicze, wyższe BMI, podwyższone poziomy NT-proBNP i cystatyny C, dłuższy odstęp QRS, blok prawej odnogi pęczka Hisa oraz przebyte incydenty sercowo-naczyniowe. Styl życia, w tym nadmierne spożycie alkoholu, palenie tytoniu, nieprawidłowa dieta, brak aktywności fizycznej oraz zaburzenia snu, również wpływają na patogenezę ZCZ. Dodatkowo, czynniki psychologiczne, takie jak długotrwały stres i izolacja społeczna, zwiększają ryzyko chorób sercowo-naczyniowych, w tym ZCZ, nawet o 50%.
blok prawej odnogi pęczka Hisa, bradyarytmia, choroba sercowo-naczyniowa, choroba wieńcowa, cystatyna C, hipoperfuzja narządowa, implantacja stymulatora serca, incydent sercowo-naczyniowy, migotanie przedsionków, monitorowanie kardiologiczne, monitorowanie rytmu serca, nadciśnienie tętnicze, nagła śmierć sercowa, niewydolność serca, NT-proBNP, tachyarytmia przedsionkowa, trzepotanie przedsionków, udar mózgu, udar mózgu zatorowy, układ bodźcoprzewodzący serca, węzeł zatokowo-przedsionkowy, wskaźnik masy ciała, wskaźnik zapadalności, zaburzenie neurohormonalne, zatrzymanie krążenia, zespół chorego zatoki, zespół tachy-brady - Leksykon chorób i schorzeń
Złamanie szyjki kości udowej – Epidemiologia
Złamania szyjki kości udowej stanowią istotny problem zdrowotny, szczególnie w populacji osób starszych, z globalną częstością występowania 182 przypadków na 100 000 osób i 14,2 milionami przypadków w 2019 roku. Główna etiologia to upadki (66% przypadków), a ryzyko jest wyraźnie wyższe u kobiet (189,7/100 000) niż u mężczyzn (166,2/100 000), z przewidywanym wzrostem liczby złamań do 6,26 miliona do 2050 roku. Wskaźniki zapadalności rosną wykładniczo z wiekiem, osiągając szczyt w grupie 75-79 lat. Ryzyko złamania w ciągu życia u białych kobiet wynosi 16-18%, a u mężczyzn 5-6%. Złamania te wiążą się z wysoką śmiertelnością (20-24% w pierwszym roku) oraz znaczną niepełnosprawnością – 40% pacjentów nie odzyskuje samodzielności w chodzeniu, a 33% staje się całkowicie zależnych lub wymaga opieki długoterminowej. Współistniejąca osteoporoza występuje u około 66% pacjentów, a wcześniejsze złamanie zwiększa ryzyko kolejnego 2-2,5-krotnie. Wysoka współchorobowość i niepełnosprawność dodatkowo zwiększają ryzyko nawrotów i śmiertelności.
aktywność fizyczna, chorobowość, lata życia z niepełnosprawnością, lek przeciwosteoporotyczny, masa kostna, osteoporoza, śmiertelność, standaryzacja względem wieku, szczytowa masa kostna, upadek, wskaźnik zapadalności, współchorobowość, złamanie kości piszczelowej, złamanie kręgosłupa, złamanie krętarzowe, złamanie miednicy, złamanie szyjki kości udowej - Leksykon chorób i schorzeń
Cukrzyca typu 2 – Epidemiologia
Cukrzyca typu 2 stanowi globalne wyzwanie zdrowia publicznego, z 462 milionami chorych w 2017 roku (6,28% populacji, 6059/100 000), a jej częstość rośnie wraz z wiekiem (4,4% w wieku 15-49 lat, 15% w 50-69 lat, 22% powyżej 70 lat). Choroba jest dziewiątą przyczyną zgonów na świecie, powodując ponad 1 milion zgonów rocznie. W USA w 2021 roku 14,7% dorosłych (38,1 mln) miało cukrzycę, z 22,8% niezdiagnozowanych przypadków. Wzrost zachorowań jest szczególnie szybki w krajach o niskich i średnich dochodach, gdzie mieszka 81% chorych. W Europie Zachodniej i na Bliskim Wschodzie częstość występowania sięga 12,2%, a w Chinach wzrosła z 1% w 1980 do 10% w 2008 roku. Wzrost zachorowań obserwuje się także w populacji pediatrycznej, zwłaszcza wśród mniejszości etnicznych. Prognozy wskazują na dalszy wzrost częstości do 7862/100 000 osób do 2040 roku, a liczba chorych może osiągnąć 853 miliony do 2050 roku.
Centers for Disease Control and Prevention, chorobowość, cukrzyca ciążowa, cukrzyca typu 2, czynnik ryzyka, Global Burden of Disease, globalne obciążenie chorobami, Międzynarodowa Federacja Diabetologiczna, nadzór epidemiologiczny, nefropatia cukrzycowa, neuropatia cukrzycowa, obciążenie ekonomiczne, otyłość, powikłanie zdrowotne, przewlekła choroba nerek, retinopatia cukrzycowa, stan przedcukrzycowy, stopa cukrzycowa, uszkodzenie nerwów, utrata wzroku, wskaźnik chorobowości, wskaźnik zapadalności, zapadalność, zawał serca - Leksykon chorób i schorzeń
Gruźlica – Epidemiologia
Gruźlica (TB) pozostaje istotnym problemem zdrowia publicznego na świecie, z około 10,8 mln nowych przypadków i 1,25 mln zgonów rocznie według WHO. W 2023 roku odnotowano rekordową liczbę 8,2 mln nowych diagnoz, z największym obciążeniem w Azji Południowo-Wschodniej, Afryce, Europie i regionie Pacyfiku. W USA w 2023 roku zgłoszono 9 633 przypadki (wzrost o 16% względem 2022), a wskaźnik zapadalności wyniósł 2,9/100 000. Szczególnie niepokojący jest wzrost gruźlicy wśród dzieci oraz osób z utajoną infekcją (około 13 mln w USA). Wysoka koinfekcja z HIV (około 8% przypadków globalnie) oraz narastająca liczba przypadków gruźlicy wielolekoopornej (MDR-TB) stanowią poważne wyzwania terapeutyczne i epidemiologiczne. W Indiach w 2023 roku zdiagnozowano 63 939 przypadków MDR-TB, co podkreśla skalę problemu lekooporności. Nadzór epidemiologiczny, prowadzony m.in. przez NTSS w USA i systemy WHO, jest kluczowy dla monitorowania i kontroli choroby, umożliwiając ocenę trendów, identyfikację populacji wysokiego ryzyka oraz planowanie interwencji.
aktywna gruźlica, badania przesiewowe, diagnostyka różnicowa, gruźlica, gruźlica lekooporna, gruźlica OUN, gruźlica wielolekooporna, immunosupresja, koinfekcja HIV, leki przeciwgruźlicze, MDR-TB, Mycobacterium tuberculosis, mykobakterie, nadzór epidemiologiczny, niedożywienie, prątek gruźlicy, reaktywacja choroby, remisja, rtg klatki piersiowej, szczepienie BCG, test RT-PCR, testy diagnostyczne, utajona infekcja gruźlicza, wskaźnik zapadalności, zakażenie gruźlicą, zakażenie HIV - Leksykon chorób i schorzeń
Sepsa – Epidemiologia
Sepsa pozostaje jedną z głównych przyczyn zgonów na świecie, odpowiadając za około 20% wszystkich zgonów, z roczną globalną zapadalnością wynoszącą 48,9 miliona przypadków i 11 milionów zgonów według danych z 2020 roku. Epidemiologia sepsy jest złożona ze względu na brak złotego standardu diagnostycznego, co prowadzi do subiektywności w rozpoznawaniu i kodowaniu przypadków. W USA zapadalność na sepsę wzrosła z 83 do 240 przypadków na 100 000 populacji między 1979 a 2000 rokiem, z rocznym wzrostem około 8,7%. Jednak dane kliniczne z elektronicznej dokumentacji medycznej (EHR) wskazują na bardziej stabilne trendy, a globalna standaryzowana zapadalność na sepsę zmniejszyła się o 37% w latach 1990-2017, a śmiertelność o 53%. Sepsa jest szczególnie częsta i śmiertelna w krajach o niskim i średnim dochodzie, gdzie wskaźniki mogą przekraczać 1500 przypadków na 100 000 osób. W 2023 roku w ośmiu głównych rynkach (USA, Francja, Niemcy, Włochy, Hiszpania, Wielka Brytania, Japonia, Chiny) odnotowano ponad 7,6 miliona zdiagnozowanych przypadków sepsy, z rocznym wzrostem powyżej 2%, przy czym Chiny mają największy udział i prognozowany wzrost. Czynniki ryzyka obejmują wiek powyżej 65 lat, przewlekłe choroby (nowotwory, choroby wątroby, cukrzyca) oraz płeć męską, przy czym pacjenci starsi stanowią ponad 50% ciężkich przypadków sepsy.
algorytm sztucznej inteligencji, antybiotyk, badanie przesiewowe, choroba przewlekła, choroba wątroby, ciężka sepsa, cukrzyca, czynnik ryzyka, determinanty zdrowia, dysfunkcja narządów, elektroniczna dokumentacja medyczna, G-CSF, niewydolność narządów, nowotwór, parametry życiowe, patogen oporny na antybiotyki, wskaźnik zapadalności, wstrząs septyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekła białaczka limfocytowa – Epidemiologia
Przewlekła białaczka limfocytowa (CLL) jest najczęstszym typem białaczki u dorosłych w krajach zachodnich, stanowiąc 25-30% wszystkich białaczek w USA, gdzie roczna zapadalność wynosi 4,7/100 000 osób (dane 2018-2022). Mediana wieku diagnozy to 70 lat, a choroba dotyka głównie osoby starsze, z najwyższą zapadalnością w grupie 85-89 lat. CLL występuje częściej u mężczyzn (stosunek 1,3-1,9:1), choć u kobiet przebieg może być bardziej agresywny. Choroba ma podłoże genetyczne, z dwukrotnie wyższym ryzykiem u krewnych pierwszego stopnia oraz jest związana z ekspozycją na czynniki środowiskowe, takie jak pestycydy, radon czy zanieczyszczenia przemysłowe. Wskaźniki zapadalności i śmiertelności wykazują tendencję spadkową w ostatnich latach, a 5-letni względny wskaźnik przeżycia w USA wynosi 88% (2012-2018). Aktywny nadzór jest rekomendowaną strategią postępowania u pacjentów bez objawów i cech progresji, gdyż wczesne leczenie nie poprawia przeżycia.
aktywny nadzór, anemia, chemioterapia, czerwona krwinka, ekspozycja na radon, immunosupresja, liczba limfocytów, mediana wieku, morfologia krwi, nieczerniakowy rak skóry, niezamierzona utrata wagi, nocne poty, płytka krwi, podłoże genetyczne, przewlekła białaczka limfocytowa, przeżycie pacjenta, remisja, śledziona, środek alkilujący, trombocytopenia, wątroba, wenetoklaks, węzeł chłonny, wskaźnik przeżycia, wskaźnik zapadalności, wskaźnik zgonów, zaburzenie limfoproliferacyjne, zmęczenie - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół płucno-sercowy wirusa hantawirusa – Epidemiologia
Zespół płucno-sercowy wirusa hantawirusa (HPS) to rzadka, ale ciężka choroba zakaźna układu oddechowego, wywoływana przez hantawirusy Nowego Świata, z wysoką śmiertelnością sięgającą 30-60%. W USA od 1993 do 2022 roku zgłoszono 834 potwierdzone przypadki HPS, głównie na zachód od rzeki Missisipi, z największą liczbą w Nowym Meksyku (129 przypadków, 52 zgony). Współczynnik zapadalności wynosi około 0,009/100 000 mieszkańców rocznie, a śmiertelność utrzymuje się na poziomie 35-36%. Diagnostyka opiera się na badaniach serologicznych, a klinicznie HPS manifestuje się ostrą gorączką (>38,3°C), objawami prodromalnymi oraz obustronnym obrzękiem śródmiąższowym lub ARDS. Leczenie jest wyłącznie wspomagające, z koniecznością intensywnej terapii i wentylacji mechanicznej. Epidemiologia wskazuje na sezonowość wiosenno-letnią, z transmisją głównie przez aerozole zawierające wydzieliny gryzoni, zwłaszcza Peromyscus maniculatus. Czynniki środowiskowe, takie jak opady deszczu i zmiany klimatyczne, wpływają na dynamikę populacji rezerwuarów i ryzyko zakażeń.
badanie serologiczne, choroba podlegająca zgłaszaniu, choroba zakaźna układu oddechowego, czynnik ryzyka, duszność, gorączka, gorączka krwotoczna z zespołem nerkowym, hantawirus, hipoksemia, intensywna terapia, małopłytkowość, mialgia, niedociśnienie, niekardiogenny obrzęk płuc, niewydolność oddechowa, obrzęk płuc, obrzęk śródmiąższowy, ognisko choroby, ostry zespół niewydolności oddechowej, test immunoblot, wentylacja mechaniczna, wskaźnik zapadalności, współczynnik śmiertelności, zespół płucno-sercowy hantawirusa - Leksykon chorób i schorzeń
Odleżyny – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Odleżyny (decubitus) to uszkodzenia skóry i tkanek głębszych powstające na skutek długotrwałego ucisku prowadzącego do niedokrwienia i martwicy, najczęściej lokalizujące się nad wyniosłościami kostnymi. Wskaźnik zapadalności na odleżyny stopnia 2 lub cięższe wynosi około 0,06 na tydzień hospitalizacji (95% CI 0,05-0,07). Odleżyny znacząco zwiększają ryzyko śmierci: pacjenci z istniejącymi odleżynami mają RR = 1,9, z nowo rozwiniętymi RR = 3,1, a z nieuleczonymi RR = 3,3. Powikłania infekcyjne, zwłaszcza osteomyelitis (stwierdzona u 86% pacjentów z odleżynami IV stopnia), oraz sepsa stanowią poważne zagrożenie. Diagnostyka osteomyelitis opiera się na kombinacji testów (WBC, OB, radiografia) o czułości 89% i swoistości 88%. Leczenie jest skuteczniejsze w odleżynach II stopnia (70% gojenia w 6 miesięcy) niż w stopniach III (50%) i IV (30%).
amyloidoza, bakteriemia, czułość diagnostyczna, dodatnia wartość predykcyjna, martwica tkanek, mikrokrążenie, model predykcyjny, niedokrwienie, niewydolność nerek, odleżyna, odleżyna II stopnia, odleżyna III stopnia, odleżyna IV stopnia, paraplegia, posocznica, przedział ufności, ryzyko względne, skala Bradena, swoistość diagnostyczna, uczenie maszynowe, ujemna wartość predykcyjna, wentylacja mechaniczna, wskaźnik zapadalności, wyniosłość kostna, zapalenie kości i szpiku, zapalenie tkanki łącznej, znieczulenie - Leksykon chorób i schorzeń
Rak jelita grubego – Epidemiologia
Rak jelita grubego (CRC) stanowi istotne wyzwanie zdrowotne globalnie, z 1 926 425 nowymi przypadkami i około 1 milionem zgonów rocznie (dane z 2022 r.). Wskaźniki zapadalności standaryzowane względem wieku (ASR) wynoszą globalnie 19,7/100 000, z wyższą częstością u mężczyzn (23,6) niż u kobiet (16,3). Najwyższe ASR obserwuje się w Europie (30,4), Oceanii (29,8) i Ameryce Północnej (26,2), a najniższe w Afryce (8,4) i regionie wschodniego Morza Śródziemnego (9,1). Wzrost zachorowań prognozuje się na 60% do 2030 roku, z ponad 2,2 mln nowych przypadków. Szczególnie niepokojący jest wzrost raka jelita grubego o wczesnym początku (EOCRC) u osób <50 r.ż., z ASR 2,9/100 000, najwyższym w Ameryce Północnej (6,1). Czynniki ryzyka obejmują dziedziczne zespoły (FAP, zespół Lyncha), choroby zapalne jelit, otyłość, cukrzycę, palenie, spożycie alkoholu i czerwonego mięsa, natomiast aktywność fizyczna, dieta bogata w błonnik, wapń, witaminę D oraz stosowanie NLPZ wykazują efekt ochronny.
antygen karcynoembrionalny, badanie przesiewowe, choroba Leśniowskiego-Crohna, dysplazja wysokiego stopnia, dziedziczny niepolipowaty rak jelita grubego, gruczolak okrężnicy, kolonoskopia nadzorcza, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nieswoista choroba zapalna jelit, polip gruczolakowy, polip przedrakowy, polipowatość rodzinna gruczolakowa, polipowatość związana z MUTYH, przeszczep nerki, rak jelita grubego, rak jelita grubego o wczesnym początku, rak okrężnicy i odbytnicy, tomografia komputerowa, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wskaźnik zapadalności, współczynnik umieralności, zespół Lyncha, zgon nowotworowy - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół marfana – Epidemiologia
Zespół Marfana jest autosomalnie dominowanym zaburzeniem tkanki łącznej o częstości występowania szacowanej na 1:3000-5000 osób, z penetracją zależną od wieku i zmienną ekspresją fenotypową. Diagnostyka opiera się na zrewidowanych kryteriach Ghent 2010, które kładą nacisk na zajęcie korzenia aorty i ektopię soczewki. Epidemiologiczne dane wskazują na wzrost rozpoznawalności choroby, co może wynikać z lepszej diagnostyki i wydłużenia życia pacjentów. W badaniach populacyjnych częstość występowania waha się od 1:6600 do 1:10 000, a zapadalność roczna wzrasta, np. w Danii do 0,19/100 000 osób. Choroba dotyka obie płcie z równą częstością, choć mężczyźni mają krótszą oczekiwaną długość życia. Genetycznie zespół Marfana jest spowodowany mutacjami w genie FBN1 (15q21.1), kodującym fibrylinę-1, z ponad 1000 unikalnymi mutacjami rodzinnymi. Około 25% przypadków to mutacje de novo. Wczesna diagnoza jest kluczowa ze względu na progresję objawów i ryzyko powikłań, zwłaszcza sercowo-naczyniowych.
beta-blokery, bezdech senny, chromosom 15, dziedziczenie autosomalne dominujące, echokardiografia przezklatkowa, efekt plejotropowy, ektopia soczewki, fibrylina-1, gen FBN1, krwiak śródścienny, kryteria Ghent, macierz pozakomórkowa, miażdżyca, mutacja de novo, mutacja heterozygotyczna, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, nowotwór złośliwy, odma opłucnowa, poszerzenie aorty, poszerzenie korzenia aorty, przedwczesne pęknięcie błon płodowych, przewlekła choroba nerek, rezonans magnetyczny, rozwarstwienie aorty, rozwarstwienie aorty typu A, tętniak aorty, tętniak aorty brzusznej, tomografia komputerowa, udar krwotoczny, udar niedokrwienny, wewnątrzmaciczne ograniczenie wzrostu, wskaźnik chorobowości, wskaźnik zapadalności, zaburzenia tkanki łącznej, zatoka Valsalvy, zespół Marfana, zespół wad wrodzonych - Leksykon chorób i schorzeń
Ameloblastoma – Epidemiologia
Ameloblastoma to rzadki, łagodny nowotwór nabłonkowy pochodzenia zębopochodnego, charakteryzujący się lokalnie agresywnym przebiegiem i wysokim wskaźnikiem nawrotów (~22%, z połową nawrotów w ciągu 5 lat po leczeniu). Globalna zapadalność wynosi około 0,92 przypadku na milion osobolat (95% CI: 0,57-1,49), z wyraźnymi różnicami geograficznymi i rasowymi – wyższa u populacji afrykańskiej i azjatyckiej. Ameloblastoma najczęściej dotyka pacjentów w wieku 20-40 lat (średni wiek diagnozy 39 lat), z lekką przewagą mężczyzn (stosunek mężczyzn do kobiet 1,2-1,4:1). Lokalizacyjnie przeważa w tylnej części żuchwy (80% przypadków), z stosunkiem żuchwa:szczęka górna od 6,43:1 do 10:1. Typy histologiczne obejmują konwencjonalny (71,3%), jednokomorowy, obwodowy i przerzutowy, różniące się epidemiologią i agresywnością. Leczenie konwencjonalnego typu najczęściej polega na resekcji segmentalnej (45%) lub łyżeczkowaniu z krioterapią (40%), z podejściem radykalnym preferowanym w celu zmniejszenia nawrotów.
ameloblastoma jednokomorowy, ameloblastoma konwencjonalny, ameloblastoma obwodowy, ameloblastoma przerzutowy, biomarker specyficzny, biopsja płynna, biopsja punkcyjna, guz nabłonkowy, guz zębopochodny, mutacja BRAF V600E, nawrót guza, niekodujące RNA, odontoma, opóźnienie diagnostyczne, predylekcja rasowa, rak ameloblastyczny, resekcja segmentalna, typ histologiczny, wskaźnik zapadalności, złośliwy ameloblastoma - Leksykon chorób i schorzeń
Skręcenie stawu – Epidemiologia
Skręcenie stawu skokowego jest jednym z najczęstszych urazów mięśniowo-szkieletowych, z roczną zapadalnością w USA wynoszącą 2,15 na 1000 osobo-lat, co przekłada się na około 2 miliony przypadków rocznie. Najczęściej dotyczy nastolatków i młodych dorosłych, zwłaszcza w wieku 15-19 lat (7,2/1000 osobo-lat). Urazy te stanowią 3-5% wizyt w oddziałach ratunkowych w Wielkiej Brytanii i 10% urazów w USA, generując obciążenie ekonomiczne rzędu 4 miliardów dolarów rocznie. Epidemiologia wskazuje na wyższe ryzyko u kobiet, zwłaszcza w sportach halowych takich jak koszykówka i siatkówka, gdzie wskaźniki skręceń sięgają 5,32/10 000 ekspozycji sportowych (AEs). W ostatniej dekadzie obserwuje się wzrost wskaźników skręceń, szczególnie urazów bezkontaktowych (+91%) i nawrotowych (+29%). Ponad 50% skręceń nawraca w ciągu 6 miesięcy, co sprzyja rozwojowi chronicznej niestabilności stawu skokowego (CAI), występującej u 25-70% pacjentów po urazie, oraz pourazowej choroby zwyrodnieniowej stawów, która dotyka do 40% pacjentów z resztkowym bólem i niestabilnością.
chroniczna niestabilność stawu skokowego, deficyt nerwowo-mięśniowy, kompleks więzadłowy boczny, kość śródstopia, niestabilność mechaniczna, niestabilność więzadłowa, orteza powietrzna, pourazowa choroba zwyrodnieniowa stawów, rezonans magnetyczny, równowaga postawy, skręcenie boczne stawu skokowego, skręcenie stawu skokowego, szpotawość tyłostopia, uraz inwersyjny, uraz kończyny dolnej, uraz mięśniowo-szkieletowy, uraz ścięgnisty, uraz więzadłowy, więzadło strzałkowo-skokowe przednie, wskaźnik zapadalności - Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekła białaczka szpikowa – Epidemiologia
Przewlekła białaczka szpikowa (PBSz) to nowotwór mieloproliferacyjny charakteryzujący się niekontrolowaną proliferacją granulocytów, stanowiący około 15% białaczek u dorosłych. Roczna zapadalność wynosi 0,7-1,3/100 000 mieszkańców, z medianą wieku diagnozy około 57-66 lat i przewagą zachorowań u mężczyzn (wskaźniki w USA: 2,5 u mężczyzn i 1,5 u kobiet na 100 000). Choroba jest rzadka u dzieci (1/1 000 000 poniżej 18 r.ż.). Wprowadzenie inhibitorów kinazy tyrozynowej (TKI) znacząco poprawiło przeżywalność, obecnie porównywalną z populacją ogólną, choć względna przeżywalność u pacjentów >70 lat pozostaje obniżona. Wskaźniki zapadalności rosną średnio o 1,0% rocznie (2013-2022), a umieralności spadają o 0,7% rocznie (2014-2023). PBSz definiuje obecność chromosomu Philadelphia i genu fuzyjnego BCR-ABL1, kluczowych dla diagnostyki i terapii TKI.
badanie przesiewowe, chorobowość, chromosom Philadelphia, ekspozycja na promieniowanie, gen fuzyjny BCR-ABL1, inhibitor kinazy tyrozynowej, kinaza tyrozynowa, komórka białaczkowa, lata życia skorygowane niepełnosprawnością, nadzór epidemiologiczny, nowotwór krwi, nowotwór mieloproliferacyjny, odpowiedź molekularna, oporność na leczenie, populacja pediatryczna, proliferacja granulocytów, przewlekła białaczka szpikowa, śmiertelność, status społeczno-ekonomiczny, szpik kostny, translokacja chromosomowa, wskaźnik zapadalności - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba buergera – Epidemiologia
Choroba Buergera (thromboangiitis obliterans, TAO) to zapalne schorzenie naczyń małego i średniego kalibru, niezwiązane z miażdżycą, o wyraźnym związku z paleniem tytoniu. Epidemiologia TAO uległa znacznym zmianom, z wyraźnym spadkiem rozpowszechnienia w krajach rozwiniętych, np. w USA z 104 do 12,6-20 przypadków na 100 000 mieszkańców, co przypisuje się zmniejszeniu palenia i zaostrzeniu kryteriów diagnostycznych. Choroba dotyka głównie młodych dorosłych (20-45 lat), częściej mężczyzn (stosunek 3:1), choć obserwuje się wzrost zachorowań wśród kobiet (8-23%). Rozpowszechnienie jest wyraźnie zróżnicowane geograficznie: w Europie Zachodniej 0,5-5,6%, w Indiach 45-63%, w Korei i Japonii 16-66%, a wśród Żydów aszkenazyjskich w Izraelu nawet około 80%. Wskaźniki zapadalności i rozpowszechnienia w Azji wykazują tendencję spadkową (np. Japonia: z 7,95 do 5,58 na 100 000 w latach 2000-2010; Korea: z 11,1 do 8,43 na 100 000 w latach 2006-2017), podczas gdy na Tajwanie odnotowano wzrost z 0,26 do 0,65 na 100 000 w latach 2002-2011. Choroba ma znaczną chorobowość, a kontynuacja palenia wiąże się z wysokim ryzykiem amputacji (43% w ciągu 7,6 lat), podczas gdy zaprzestanie palenia pozwala uniknąć amputacji u 94% pacjentów.
amputacja, badanie populacyjne, badanie retrospektywne, choroba Buergera, choroba naczyń obwodowych, choroba współistniejąca, chorobowość, czynnik socjoekonomiczny, diagnostyka różnicowa, e-papieros, hospitalizacja, miażdżyca, nadzór epidemiologiczny, remisja, riketsjozy, schorzenie naczyniowe, sezonowość, thromboangiitis obliterans, wskaźnik przeżywalności, wskaźnik rozpowszechnienia, wskaźnik zapadalności, Żydzi aszkenazyjscy - Leksykon chorób i schorzeń
Demencja ciałek lewy’ego – Epidemiologia
Demencja ciałek Lewy’ego (LBD) jest drugą najczęstszą przyczyną demencji neurodegeneracyjnej po chorobie Alzheimera, obejmującą demencję z ciałkami Lewy’ego (DLB) oraz otępienie w chorobie Parkinsona (PDD). Epidemiologia LBD wskazuje na częstość występowania w populacji ogólnej na poziomie 0-5%, a wśród wszystkich przypadków demencji od 4% do 30%. Zapadalność wynosi około 0,1% rocznie w populacji ogólnej oraz 3,2-7,1% wśród nowych przypadków demencji. W badaniach regionalnych, np. w południowo-zachodniej Francji, zapadalność DLB wynosiła 112 na 100 000 osobolat, a w USA wskaźniki chorobowości wśród beneficjentów Medicare w latach 2010-2016 wynosiły 0,83-0,90%, z zapadalnością 0,18-0,21%. Średni wiek diagnozy to około 75 lat, z przewagą zachorowań u mężczyzn (stosunek nawet do 4:1), choć dane te są zróżnicowane geograficznie i metodologicznie. Diagnostyka LBD jest utrudniona przez częste błędne rozpoznania jako choroba Alzheimera oraz niską czułość wcześniejszych kryteriów diagnostycznych, co powoduje niedodiagnozowanie choroby.
biomarker, choroba Alzheimera, czułość diagnostyczna, demencja ciałek Lewy’ego, demencja z ciałkami Lewy’ego, dysfunkcja autonomiczna, kryterium diagnostyczne, niedociśnienie ortostatyczne, otępienie w chorobie Parkinsona, stadium prodromalne, strategia terapeutyczna, terapia modyfikująca przebieg choroby, wskaźnik chorobowości, wskaźnik zapadalności, zaburzenie zachowania w fazie snu REM - Leksykon chorób i schorzeń
Glejak wielopostaciowy – Epidemiologia
Glejak wielopostaciowy (GBM) jest najczęstszym i najbardziej agresywnym pierwotnym nowotworem złośliwym mózgu u dorosłych, stanowiąc około 14,5% wszystkich guzów OUN i 48,6% złośliwych guzów OUN. Średni czas przeżycia wynosi około 15 miesięcy, a 5-letni wskaźnik przeżycia to zaledwie 5-6,9%. Roczna standaryzowana częstość występowania w USA wynosi 3,19/100 000, z wyższą zapadalnością u mężczyzn (3,97/100 000) niż u kobiet (2,53/100 000), a mediana wieku diagnozy to 64 lata. GBM lokalizuje się głównie w płatach czołowym, skroniowym i ciemieniowym, a czynniki ryzyka obejmują ekspozycję na promieniowanie jonizujące, czynniki immunologiczne, polimorfizmy genetyczne oraz zespoły dziedziczne (np. zespół Turcota, Li-Fraumeni). Epidemiologia wykazuje różnice rasowe i etniczne, z najwyższą zapadalnością u białych nie-Latynosów (3,51/100 000) i najniższą u Azjatów (1,18/100 000).
badanie asocjacyjne całego genomu, choroba Olliera, glejak wielopostaciowy, guz nadnamiotowy, guz ośrodkowego układu nerwowego, immunoterapia, limfocyt T cytotoksyczny, lokalizacja nadnamiotowa, metylacja promotora MGMT, mutacja IDH, nadzór epidemiologiczny, nowotwór złośliwy mózgu, ocena geriatryczna, polimorfizm nukleotydowy, promieniowanie jonizujące, resekcja guza, temozolomid, wskaźnik zapadalności, zespół Li-Fraumeni, zespół Lyncha, zespół Maffucciego, zespół nowotworowy, zespół Turcota