zaburzenie zdolności rozrodczej

Zaburzenie zdolności rozrodczej (niepłodność) to stan kliniczny definiowany jako niemożność zajścia w ciążę po co najmniej 12 miesiącach regularnego współżycia bez stosowania antykoncepcji. Według Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) problem ten dotyka około 15-20% par w wieku reprodukcyjnym.

Przyczyny zaburzeń płodności mogą być złożone i dotyczyć zarówno kobiet, jak i mężczyzn. U kobiet najczęstszymi czynnikami są zaburzenia owulacji, nieprawidłowości w budowie narządów rodnych, endometrioza, zespół policystycznych jajników (PCOS) oraz czynniki immunologiczne. U mężczyzn głównym problemem są zaburzenia spermatogenezy objawiające się nieprawidłowymi parametrami nasienia, wady anatomiczne czy zaburzenia hormonalne.

Diagnostyka zaburzeń płodności obejmuje szczegółowy wywiad medyczny, badania hormonalne, ocenę jakości nasienia (seminogram), badania obrazowe (USG, HSG), a w niektórych przypadkach również diagnostykę genetyczną. Wczesne rozpoczęcie diagnostyki jest kluczowe, szczególnie u kobiet powyżej 35. roku życia, ze względu na fizjologiczne zmniejszanie się rezerwy jajnikowej wraz z wiekiem.

Leczenie zaburzeń płodności zależy od zidentyfikowanych przyczyn i może obejmować farmakoterapię (np. indukcję owulacji), zabiegi chirurgiczne (laparoskopia, histeroskopia) oraz techniki wspomaganego rozrodu, takie jak inseminacja domaciczna (IUI) czy zapłodnienie pozaustrojowe (IVF). W wielu przypadkach istotne jest również leczenie chorób współistniejących oraz modyfikacja stylu życia.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl