ranitydyna znakowana izotopowo
Ranitydyna znakowana izotopowo to substancja wykorzystywana głównie w celach diagnostycznych i badawczych w medycynie nuklearnej. Lek ten stanowi pochodną ranitydyny – antagonisty receptorów histaminowych H2, który jest znakowany radioaktywnym izotopem, najczęściej technetem-99m lub węglem-14.
W praktyce klinicznej ranitydyna znakowana izotopowo służy do obrazowania układu pokarmowego, szczególnie w badaniach opróżniania żołądka oraz w diagnostyce choroby refluksowej. Umożliwia nieinwazyjną ocenę funkcji żołądka poprzez śledzenie przemieszczania się znakowanej substancji w przewodzie pokarmowym przy użyciu gamma kamery.
Metoda ta pozwala na ilościową ocenę czasu opróżniania żołądka oraz motoryki przewodu pokarmowego, co ma istotne znaczenie w diagnostyce zaburzeń czynnościowych układu pokarmowego. Badanie z wykorzystaniem ranitydyny znakowanej izotopowo charakteryzuje się wysoką czułością i specyficznością, stanowiąc cenne narzędzie diagnostyczne w gastroenterologii.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Ranitydyna, będąca substancją czynną leku Ranisan 75 mg (zawierającego 84 mg ranitydyny chlorowodorku), wykazuje farmakokinetykę liniową w zakresie dawek terapeutycznych do 300 mg. Po podaniu doustnym 150 mg maksymalne stężenie w osoczu wynosi 300-550 ng/ml i osiągane jest po 1-3 godzinach. Biodostępność wynosi 50-60%, a lek charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza (15%) oraz dużą objętością dystrybucji (96-142 l), co wskazuje na znaczną penetrację do tkanek. Ranitydyna jest eliminowana głównie przez nerki, z okresem półtrwania 2-3 godzin i nerkowym oczyszczaniem wynoszącym 500 ml/min, co sugeruje aktywne wydzielanie kanalikowe. Po podaniu dożylnym 150 mg, 93% dawki wydalane jest z moczem, a 70% stanowi niezmieniony lek; po podaniu doustnym 70% dawki wydalane jest z moczem, 26% z kałem, a 35% stanowi niezmieniony lek.
biodostępność, dystrybucja, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja na lek, eliminacja nerkowa, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka ranitydyny, filtracja kłębuszkowa, kumulacja leku, metabolizm, objętość dystrybucji, oczyszczanie nerkowe, okres półtrwania, ranitydyna chlorowodorek, ranitydyna znakowana izotopowo, reabsorpcja leku, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, wydalanie, wydolność nerek, wydzielanie kanalikowe -
Leksykon leków
Ranitydyna, podawana doustnie w dawce 150 mg, osiąga maksymalne stężenie w osoczu na poziomie 300-550 ng/ml w ciągu 1-3 godzin, z biodostępnością wynoszącą 50-60%. Charakterystyczne jest występowanie dwóch szczytów stężenia w fazie wchłaniania, co wynika z reabsorpcji leku w jelitach. Stężenie ranitydyny w osoczu rośnie proporcjonalnie do dawki do 300 mg. Lek wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (15%), ale dużą objętość dystrybucji (96-142 l), co wskazuje na szeroką penetrację do tkanek. Eliminacja przebiega według modelu dwuwykładniczego, z okresem półtrwania 2-3 godziny, co determinuje częstotliwość dawkowania w praktyce klinicznej.
biodostępność, eliminacja nerkowa, filtracja kłębuszkowa, klirens nerkowy, model dwuwykładniczy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, podanie dożylne, praktyka medyczna, profil farmakokinetyczny, profil metaboliczny, ranitydyna, ranitydyna znakowana izotopowo, reabsorpcja leku, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, wydzielanie kanalikowe
