oczyszczanie nerkowe
Oczyszczanie nerkowe (inaczej klirens nerkowy) to miara określająca zdolność nerek do usuwania określonej substancji z krwi. Wyraża się ją objętością osocza, która zostaje całkowicie oczyszczona z danej substancji w jednostce czasu (ml/min). Wartość klirensu jest kluczowym parametrem w ocenie funkcji nerek.
Klirens może dotyczyć różnych substancji – endogennych (np. kreatynina, mocznik) lub egzogennych (np. leki). Szczególne znaczenie kliniczne ma klirens kreatyniny, który w przybliżeniu odpowiada wartości filtracji kłębuszkowej (GFR) i jest podstawowym wskaźnikiem wydolności nerek. Prawidłowe wartości klirensu kreatyniny wynoszą około 100-130 ml/min u mężczyzn i 90-120 ml/min u kobiet.
Oczyszczanie nerkowe można wyznaczyć na podstawie dobowej zbiórki moczu i stężenia badanej substancji w surowicy lub oszacować za pomocą wzorów (np. MDRD, CKD-EPI, Cockcrofta-Gaulta). Obniżone wartości klirensu świadczą o upośledzeniu funkcji wydalniczej nerek, co może wskazywać na różne stadia przewlekłej choroby nerek. Parametr ten jest niezbędny w dostosowaniu dawkowania wielu leków wydalanych przez nerki.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Ranitydyna, podana doustnie w dawce 150 mg, osiąga maksymalne stężenie w osoczu krwi w zakresie 300-550 ng/ml po 1-3 godzinach, z biodostępnością wynoszącą 50-60%. Wchłanianie charakteryzuje się dwoma szczytami stężenia, co jest efektem reabsorpcji jelitowej. Stężenie leku wzrasta proporcjonalnie do dawki do 300 mg. Ranitydyna wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (15%) oraz dużą objętość dystrybucji (96-142 l), co wskazuje na efektywną penetrację do tkanek. Metabolizm leku jest ograniczony, z głównymi metabolitami w moczu stanowiącymi 1-6% dawki, co potwierdza niski stopień biotransformacji.
biodostępność ranitydyny, biotransformacja leku, demetyloranitydyna, efekt pierwszego przejścia, eliminacja nerkowa, faza absorpcji, filtracja kłębuszkowa, kwas furanokarboksylowy, metabolity w moczu, metabolizm wątrobowy, N-tlenek, objętość dystrybucji, oczyszczanie nerkowe, okres półtrwania, ranitydyna, reabsorpcja leku, S-tlenek, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, znakowanie izotopowe -
Leksykon leków
Ranitydyna, będąca substancją czynną leku Ranisan 75 mg (zawierającego 84 mg ranitydyny chlorowodorku), wykazuje farmakokinetykę liniową w zakresie dawek terapeutycznych do 300 mg. Po podaniu doustnym 150 mg maksymalne stężenie w osoczu wynosi 300-550 ng/ml i osiągane jest po 1-3 godzinach. Biodostępność wynosi 50-60%, a lek charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza (15%) oraz dużą objętością dystrybucji (96-142 l), co wskazuje na znaczną penetrację do tkanek. Ranitydyna jest eliminowana głównie przez nerki, z okresem półtrwania 2-3 godzin i nerkowym oczyszczaniem wynoszącym 500 ml/min, co sugeruje aktywne wydzielanie kanalikowe. Po podaniu dożylnym 150 mg, 93% dawki wydalane jest z moczem, a 70% stanowi niezmieniony lek; po podaniu doustnym 70% dawki wydalane jest z moczem, 26% z kałem, a 35% stanowi niezmieniony lek.
biodostępność, dystrybucja, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja na lek, eliminacja nerkowa, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka ranitydyny, filtracja kłębuszkowa, kumulacja leku, metabolizm, objętość dystrybucji, oczyszczanie nerkowe, okres półtrwania, ranitydyna chlorowodorek, ranitydyna znakowana izotopowo, reabsorpcja leku, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, wydalanie, wydolność nerek, wydzielanie kanalikowe
