chłoniak skórny
Chłoniak skórny to nowotwór złośliwy układu limfatycznego, który pierwotnie zajmuje skórę. Najczęstszą postacią jest ziarniniak grzybiasty (mycosis fungoides) oraz zespół Sézary’ego, które zaliczane są do chłoniaków T-komórkowych. Istnieją również chłoniaki skórne B-komórkowe, choć występują znacznie rzadziej.
Objawy kliniczne chłoniaka skórnego obejmują: zmiany rumieniowe, grudki, blaszki, guzy oraz owrzodzenia. Charakterystyczna jest ich zmienność w czasie oraz słaba odpowiedź na leczenie dermatologiczne. W zaawansowanych stadiach chłoniak może szerzyć się poza skórę, zajmując węzły chłonne i narządy wewnętrzne.
Diagnostyka chłoniaka skórnego wymaga oceny histopatologicznej, immunohistochemicznej oraz badań molekularnych. Rozpoznanie często bywa opóźnione ze względu na niespecyficzny obraz kliniczny w początkowych stadiach choroby. Średni czas od wystąpienia pierwszych objawów do postawienia diagnozy wynosi około 4-6 lat.
Leczenie chłoniaków skórnych zależy od typu histologicznego oraz stopnia zaawansowania choroby. W terapii stosuje się metody miejscowe (kortykosteroidy, fototerapia UVB lub PUVA, radioterapia), ogólnoustrojowe (retinoidy, interferon, metotreksat, beksaroten) oraz w zaawansowanych przypadkach – chemioterapię systemową i przeszczepienie komórek macierzystych.
Rokowanie w chłoniakach skórnych jest zróżnicowane i zależy od podtypu histologicznego oraz stopnia zaawansowania w momencie rozpoznania. Wczesne postacie chłoniaków T-komórkowych charakteryzują się wieloletnim przebiegiem, podczas gdy zaawansowane stadia oraz niektóre podtypy agresywne (np. chłoniak anaplastyczny z dużych komórek) cechują się gorszym rokowaniem.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Elidel
Pimekrolimus w kremie Elidel 10 mg/g jest inhibitorem kalcyneuryny stosowanym w terapii atopowego zapalenia skóry, jednak jego stosowanie wymaga ścisłego przestrzegania zasad bezpieczeństwa. Produkt jest przeciwwskazany u pacjentów z wrodzonym lub nabytym niedoborem odporności oraz u osób poddawanych immunosupresji ogólnoustrojowej. Nie zaleca się aplikacji na zmiany nowotworowe lub przednowotworowe skóry, a także na zakażoną wirusowo skórę (np. Herpes simplex, ospa wietrzna). W trakcie terapii mogą wystąpić miejscowe reakcje niepożądane, takie jak uczucie pieczenia czy ciepła, a także ryzyko zakażeń bakteryjnych i wirusowych, w tym wyprysku opryszczkowego. W badaniach epidemiologicznych nie wykazano zwiększonego ryzyka nowotworów złośliwych skóry ani chłoniaków związanych z miejscowym stosowaniem pimekrolimusa.
atopowe zapalenie skóry, chłoniak skórny, herpes simplex, immunosupresja, inhibitor kalcyneuryny, kontaktowe zapalenie skóry, limfadenopatia, liszajec, mononukleoza zakaźna, nadkażenie bakteryjne, nowotwór złośliwy skóry, ospa wietrzna, pimekrolimus, powiększenie węzłów chłonnych, wyprysk opryszczkowy, wysypka Kaposiego, zakażenie bakteryjne skóry - Leksykon substancji czynnych
Pimekrolimus – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Pimekrolimus, będący inhibitorem kalcyneuryny i substancją czynną kremu Elidel (10 mg/g), wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami odporności lub poddawanych immunosupresji. Nie zaleca się stosowania kremu u osób z wrodzonym lub nabytym brakiem odporności oraz u pacjentów po przeszczepach, ze względu na potencjalne ryzyko rozwoju chłoniaków i nowotworów skóry. Pomimo zgłoszonych przypadków nowotworów, badania epidemiologiczne i obserwacyjne (w tym badanie PEER) nie wykazały istotnego zwiększenia ryzyka nowotworowego u pacjentów z atopowym zapaleniem skóry leczonych miejscowo pimekrolimusem. Elidel nie powinien być stosowany na zmiany nowotworowe lub przednowotworowe oraz na skórę zakażoną wirusami, takimi jak Herpes simplex czy ospa wietrzna, a w przypadku zakażenia wirusowego stosowanie należy przerwać do czasu wyleczenia. Leczenie atopowego zapalenia skóry z nadkażeniem bakteryjnym wymaga najpierw wyleczenia infekcji bakteryjnej.
Podczas terapii pimekrolimusem mogą wystąpić miejscowe reakcje niepożądane, takie jak uczucie pieczenia czy ciepła, które zwykle są łagodne i przemijające. W przypadku silnych reakcji miejscowych należy ponownie ocenić stosunek korzyści do ryzyka. Kontakt kremu z oczami i błonami śluzowymi jest przeciwwskazany; w razie ekspozycji należy przepłukać te miejsca wodą. Pacjentom zaleca się ochronę przed promieniowaniem UV poprzez skrócenie ekspozycji, stosowanie filtrów UV oraz odpowiednie ubranie. W badaniach klinicznych odnotowano 0,9% przypadków uogólnionego powiększenia węzłów chłonnych, zwykle związanych z infekcjami, które ustępowały po antybiotykoterapii. W przypadku niejasnej etiologii powiększenia węzłów lub zakażenia mononukleozą zakaźną stosowanie Elidel należy przerwać. Produkt zawiera składniki pomocnicze (alkohol cetylowy i stearylowy po 40 mg/g, alkohol benzylowy 10 mg/g, glikol propylenowy 50 mg/g), które mogą wywoływać miejscowe reakcje alergiczne i podrażnienia; ze względu na glikol propylenowy nie zaleca się stosowania na otwarte rany lub duże uszkodzenia skóry bez konsultacji lekarskiej.
alkohol benzylowy, alkohol cetylowy, alkohol stearylowy, antybiotykoterapia, atopowe zapalenie skóry, chłoniak skórny, ciężkie atopowe zapalenie skóry, glikol propylenowy, immunosupresja, inhibitor kalcyneuryny, kontaktowe zapalenie skóry, lek immunomodulujący, liszajec, mononukleoza zakaźna, nadkażenie bakteryjne, nowotwór złośliwy skóry, odpowiedź immunologiczna miejscowa, pimekrolimus, powiększenie węzłów chłonnych, wyprysk opryszczkowy, wysypka Kaposiego, zakażenie bakteryjne skóry, zakażenie Herpes simplex