suplementacja tlenu

Suplementacja tlenu to procedura medyczna polegająca na dostarczaniu pacjentom tlenu w stężeniu wyższym niż znajduje się w powietrzu atmosferycznym (21%). Jest to jedna z najczęściej stosowanych interwencji w medycynie ratunkowej i intensywnej terapii, mająca na celu poprawę utlenowania tkanek u pacjentów z hipoksemią.

Wskazania do tlenoterapii obejmują szerokie spektrum stanów klinicznych, w tym ostrą i przewlekłą niewydolność oddechową, choroby płuc (POChP, astma), choroby serca, zatrucie tlenkiem węgla, stany septyczne oraz okresy okołooperacyjne. Decyzja o wdrożeniu suplementacji tlenu powinna być oparta na obiektywnych parametrach, takich jak saturacja krwi tętniczej (SpO2) czy ciśnienie parcjalne tlenu we krwi tętniczej (PaO2).

Tlenoterapię można prowadzić różnymi metodami, od niskoprzyepływowych (cewnik donosowy, maska prosta) po wysokoprzepływowe (maska z rezerwuarem, wysokoprzepływowa tlenoterapia donosowa). Wybór metody zależy od stanu klinicznego pacjenta i wymaganego stężenia tlenu. W przypadku bardziej zaawansowanych form niewydolności oddechowej może być konieczne zastosowanie wentylacji nieinwazyjnej lub intubacji i wentylacji mechanicznej.

Należy pamiętać, że choć tlenoterapia ratuje życie, nieodpowiednie stosowanie wysokich stężeń tlenu może prowadzić do powikłań, takich jak toksyczność tlenowa, absorpcyjna niedodma czy, w przypadku pacjentów z POChP, hiperkapnia wynikająca z efektu Haldane’a. Dlatego suplementacja tlenu powinna być prowadzona zgodnie z zasadą „tyle, ile konieczne”, z regularnym monitorowaniem parametrów gazometrycznych.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl