infliximab
Infliximab to chimeryczne przeciwciało monoklonalne skierowane przeciwko czynnikowi martwicy nowotworów alfa (TNF-α). Jest to jeden z pierwszych biologicznych leków przeciwzapalnych, który zrewolucjonizował leczenie wielu chorób autoimmunologicznych.
Mechanizm działania infliximabu polega na wiązaniu się z rozpuszczalnym i transbłonowym TNF-α, co prowadzi do neutralizacji jego aktywności biologicznej. TNF-α jest kluczową cytokiną prozapalną uczestniczącą w patogenezie wielu chorób zapalnych, w tym reumatoidalnego zapalenia stawów, choroby Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa, łuszczycy oraz łuszczycowego zapalenia stawów.
Infliximab podawany jest dożylnie w schemacie indukcyjnym (zazwyczaj dawki w tygodniach 0, 2 i 6), a następnie w leczeniu podtrzymującym co 4-8 tygodni, w zależności od wskazania. Dawkowanie standardowe wynosi 3-5 mg/kg masy ciała, ale może być zwiększane w przypadku utraty odpowiedzi na leczenie.
Do najważniejszych działań niepożądanych infliximabu należą: zwiększone ryzyko infekcji (w tym gruźlicy), reakcje związane z infuzją, choroby demielinizacyjne, niewydolność serca, a także potencjalne ryzyko rozwoju nowotworów. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest wykluczenie aktywnej gruźlicy, poważnych infekcji oraz przeprowadzenie badań przesiewowych w kierunku wirusowego zapalenia wątroby typu B.
W praktyce klinicznej infliximab często stosowany jest u pacjentów z niewystarczającą odpowiedzią na konwencjonalne leki immunosupresyjne, takie jak metotreksat czy azatiopryna. Dostępne są również jego leki biopodobne, które zwiększyły dostępność tej terapii i zmniejszyły koszty leczenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Choroba kawasakiego – Zapobieganie i profilaktyka
Choroba Kawasakiego to zapalenie naczyń średniego kalibru, z istotnym ryzykiem rozwoju tętniaków tętnic wieńcowych, które mogą prowadzić do nagłej śmierci sercowej. Etiologia pozostaje nieznana, co uniemożliwia profilaktykę pierwotną. Epidemiologiczne dane z okresu pandemii COVID-19 wskazują na około 40% spadek zachorowań po wprowadzeniu środków zapobiegających transmisji SARS-CoV-2, co sugeruje udział czynników zakaźnych w patogenezie. Wczesna diagnostyka i leczenie w ciągu pierwszych 10 dni od wystąpienia gorączki znacząco redukują ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych – zmniejszając częstość zmian w tętnicach wieńcowych z 25% do poniżej 5% oraz śmiertelność z 1% do 0,17%.
badanie echokardiograficzne, choroba Kawasakiego, cyklosporyna, działanie przeciwzapalne, etiologia schorzenia, glikokortykosteroid, heparyna drobnocząsteczkowa, immunoglobulina dożylna, infliximab, kwas acetylosalicylowy, nabyta choroba serca, nagła śmierć sercowa, niesteroidowy lek przeciwzapalny, oporność na IVIG, powikłanie sercowo-naczyniowe, profil lipidowy, profilaktyka pierwotna, przeciwciało monoklonalne, środek zapobiegawczy, terapia przeciwpłytkowa, test wysiłkowy, tętniak tętnicy wieńcowej, tętnica wieńcowa, wskaźnik masy ciała, zapalenie naczyń krwionośnych, zespół Reye’a